ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 5

หากเรื่องใหญ่โตขึ้นมาจริง เขาจั่วเฟิงจะควบคุมสถานการณ์นี้ได้อย่างไร

แต่หากอ่อนข้อให้ตอนนี้ก็แสดงว่าเขาไม่มีเหตุผลที่เพียงพอมิใช่หรือ คนยังต้องถูกหร่วนอวี้พาไปอยู่ดี เพียงชั่วครู่ จั่วเฟิงก็ครุ่นคิดวนไปหลายรอบ สุดท้ายก็ขบกรามแน่น “ได้ ข้าจะเขียนฎีกายื่นถึงฝ่าบาททันที ขอฝ่าบาทตัดสินพระทัย!”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะพาคนไปควบคุมที่ค่ายทหารก่อน รอพระราชโองการจากฝ่าบาทมาถึงแล้วค่อยสอบสวน!” หร่วนอวี้ฉวยโอกาสพูด

“ไม่ได้!” จั่วเฟิงส่ายหน้าเด็ดขาด “ข้าได้ยินว่าใต้เท้าหร่วนเคยขอหมั้นหมายไป๋ชิวหลายครั้ง ทั้งยังเคยลงมือสู้กับหลีจวินอย่างหนักเพราะนาง ท่านดึงดันจะพาคนไปเช่นนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะคิดเพื่อตัวของท่านเอง!”

หร่วนอวี้สีหน้าดำคล้ำ “ข้าแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวชัดเจน!”

จั่วเฟิงยิ้มหยัน

หร่วนอวี้จ้องหน้าจั่วเฟิง นึกขึ้นได้ทันใดว่าเขาเป็นศิษย์ของมู่ซีจึงพูดออกมาว่า “ใต้เท้าจั่วเป็นศิษย์ของอัครเสนาบดีมู่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงลูกหลานของอัครเสนาบดีมู่ ใต้เท้าจั่วควรจะหลบเลี่ยง!”

“เอ่อ…” นี่เป็นข้อกำหนดชัดเจนในกฎหมายต้าโจว จั่วเฟิงถูกไล่ต้อนจนหมดคำพูด

เห็นหร่วนอวี้ลุกขึ้นจะเดินไป เขาก็ลุกพรวดขึ้นมา “ในเมื่อทุกคนล้วนมีความเกี่ยวพันกัน ก่อนที่จะมีพระราชโองการลงมา พวกเรามาดูแลคดีนี้ร่วมกัน!”

ถูกจั่วเฟิงชิงตัดหน้าไปหนึ่งก้าว หร่วนอวี้ก็รู้ว่าพาตัวคนไปไม่ได้แล้ว เขาจึงพยักหน้า “ตกลง”

ในขณะที่กำลังพูดอยู่ทหารก็เข้ามารายงาน “เรียนใต้เท้า คุณชายใหญ่ตระกูลหลีมาขอพบขอรับ”

หลีจวิน?

จั่วเฟิงขมวดคิ้ว หากเป็นที่ผ่านมาเขาคงปฏิเสธอย่างไม่ลังเลใจ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว อำนาจของอิงอ๋องสั่นคลอนจนใกล้ล่ม เห็นว่าตระกูลหลีไม่ล้มแล้ว ทั้งยังเป็นเจ้าถิ่นในเมืองต้าเยี่ย หากตระกูลหลีหายใจได้สะดวกเมื่อไร แรงกัดตอบจากพวกเขานั้นไม่ใช่สิ่งที่จั่วเฟิงจะทนรับไหวเป็นแน่

ในตอนนี้เขาไม่กล้าล่วงเกินหลีจวินมากเกินไป

เห็นเขาลังเลใจไม่หยุด หร่วนอวี้จึงหัวเราะเย็นชา “ใต้เท้าจั่วมีธุระ ข้าขอลาก่อน”

มองดูแผ่นหลังของหร่วนอวี้เดินลับไป สีหน้าจั่วเฟิงก็เปลี่ยนจากแดงเป็นดำ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงสั่งการว่า “เชิญคุณชายใหญ่หลีเข้ามา!”

หร่วนอวี้ก้าวออกจากประตูใหญ่ก็บังเอิญเจอหลีจวินและฉินเจี้ยนสองนายบ่าวที่เร่งรีบเดินมา เขาจึงหยุดยืนบนบันได

คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นหร่วนอวี้ในจวนว่าการเจ้าเมือง หลีจวินก็ตกใจเช่นกัน ก่อนจะประกบมือ “ข้าน้อยคารวะใต้เท้าหร่วน” เสียงพูดราบเรียบ แต่ดวงตาหลีจวินคอยสังเกตดวงตาของหร่วนอวี้ไม่วางตา แอบคิดในใจว่าเขาคนนี้แม้จะโหดร้าย แต่เป็นคนที่ยืดมั่นในคุณธรรมมาก มีใจรักต่ออาชิว ไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาจะเห็นแก่ความรักหรือไม่ ข้าจะใช้ประโยชน์ได้บ้างหรือไม่ ความคิดนี้เพียงแล่นผ่าน หลีจวินก็คิดได้ว่าหร่วนอวี้กับตระกูลมู่เป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ เขาจึงหยุดความคิดนี้ไป

หลีจวินมักจะใช้แผนไปตามโอกาส ทั้งยังชอบหลอกใช้คนได้อย่างแนบเนียนที่สุด หากเป็นเวลาปกติ เขาจะไม่ยอมปล่อยโอกาสในการหลอกใช้หร่วนอวี้นี้ไปเด็ดขาด แต่เป็นเพราะอิงอ๋องตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะให้มู่หวั่นชิวตายไปด้วย ในช่วงเวลานี้แผนของเขาจะมีข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย

ไม่ว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นเขาจะควบคุมได้หรือไม่ เขาก็จะเอาความเป็นความตายไปฝากไว้กับคนที่อาจเปลี่ยนแปลงได้เช่นนี้ไม่ได้!