ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 5

ได้พบหลีจวินอีกครั้ง ประสานสายตากับเขาไม่วางตา หร่วนอวี้ก็ทอดถอนใจอย่างหนัก

ต่อสู้กันมาสองปี เขาเคยเหยียบบุรุษผู้นี้ไว้ใต้ฝ่าเท้ามานับครั้งไม่ถ้วน แต่อีกฝ่ายกลับยังคงยืดอกยืนขึ้นมาได้ หร่วนอวี้คิดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดแล้วผู้ที่แพ้จะกลายเป็นตนเอง ทั้งที่เคยตั้งปณิธานอันแรงกล้า เคยกล่อมให้มู่หวั่นชิวไปจากคนผู้นี้นับครั้งไม่ถ้วน ถึงเวลานี้แล้วเขาจึงรู้สึกว่า…บางทีคงมีเพียงบุรุษผู้นี้เท่านั้นที่จะให้ความสุขนางได้

มีอยู่ชั่วเวลาหนึ่งที่หร่วนอวี้ปล่อยตนเองคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาในชาตินี้นับว่ามีอำนาจและมั่งคั่งแล้ว มีคนคอยประจบข้างกายอีกนับไม่ถ้วน ทว่าทุกสิ่งกลับสลายเป็นดินภายในวันเดียว คงเป็นเพราะบุรุษตรงหน้าผู้นี้อวยพรให้แก่ตนเองด้วยความจริงใจกระมัง

เขายังจำได้ ตอนนั้นเขาเคยพูดว่า ‘ถ้าไม่ได้มีนายคนละคน พวกเราอาจกลายเป็นสหายสนิทกันจริงๆ ก็ได้’

หลีจวินคารวะไปแล้ว เห็นหร่วนอวี้เพียงจ้องตนโดยไม่พูดจา เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวยาวขึ้นบันไดไป

หร่วนอวี้จึงค่อยๆ ก้าวลงบันไดไป

ระหว่างที่ทั้งสองเดินเฉียดกัน คนสองคนที่มีความสำคัญในเมืองต้าเยี่ยก็ไม่มีใครมองหน้าใครอีก

จนกระทั่งก้าวขึ้นไปบนบันไดขั้นสุดท้าย หลีจวินก็นึกขึ้นได้ ในแววตาที่หร่วนอวี้จ้องตนเองเมื่อครู่ราวกับมองเรื่องราวบนโลกนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง ใจหลีจวินพลันสะท้าน เขาแอบคิดในใจว่าหรือเขาจะคิดได้แล้วจริงๆ จึงยอมปล่อยวางทุกอย่าง

หากเป็นเช่นนี้จริง เขาก็จะไม่ถูกความแค้นบังตาและไม่คิดฆ่ามู่หวั่นชิวอีกต่อไป!

ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลังหยุดลง หร่วนอวี้ก็หยุดฝีเท้าตามไปด้วย คนหนึ่งอยู่บนบันได คนหนึ่งอยู่ตีนบันได ทั้งสองยืนหันหลังให้กัน แต่กลับไม่มีใครที่หันหน้ากลับมา

เพียงชั่วครู่แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน หลีจวินกับหร่วนอวี้ก็ก้าวเท้าออกไปพร้อมกัน ก้าวไปในทิศทางที่ต่างกันของแต่ละคน

ห้าแสนตำลึง!

แม้จะเคยเห็นเงินมามาก เคยรับของกำนัลหนักมาแล้วไม่น้อย จั่วเฟิงซึ่งเป็นขุนนางมาหลายปีรวมกันก็ยังไม่เคยได้รับเงินมากมายเช่นนี้ กวาดตามองตั๋วเงินจำนวนมหาศาลที่หลีจวินยื่นมาให้ แม้จะเห็นโลกมามากแล้วแต่จั่วเฟิงก็ยังคงตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

หากมีเงินก้อนใหญ่เช่นนี้แล้วเขายังต้องกลัวอิงอ๋องล้มอีกหรือ

มีเงินก้อนใหญ่นี้แล้ว ลาออกจากตำแหน่งไปอยู่อย่างสันโดษก็พอเลี้ยงชีวิตที่เหลือได้แล้ว!

เห็นจั่วเฟิงเบิกตาโต ไม่พูดอะไร หลีจวินก็ยิ้มอย่างสบายอารมณ์ ที่เขาต้องการก็คืออาการตอบสนองเช่นนี้ ในสายตาคนทั่วทั้งใต้หล้า มู่หวั่นชิวเป็นต้นไม้เรียกเงินต้นหนึ่ง หากไม่ทำให้จั่วเฟิงรู้สึกว่ามีที่พึ่งให้กับครึ่งชีวิตที่เหลือ ปูทางรอให้เขาเดินอย่างดีแล้ว เขาจะยอมปล่อยนางไปโดยง่ายได้อย่างไร