ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 6

ได้ยินเสียงเคาะประตูเหล็กด้านนอกเร็วขึ้นทุกที มู่หวั่นชิวจึงสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของหลีจวินแล้วกระโดดลงพื้น “พี่หลีรีบไปเถอะ ข้าจะดูแลตนเองให้ดี!” น้ำเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษ

เดินไปสองก้าวหลีจวินก็หมุนตัวมากอดมู่หวั่นชิวเอาไว้ แล้วพูดเสียงเบาข้างหูของนาง “อาชิวต้องมีชีวิตต่อไป อนาคตพวกเราต้องมีลูกมากมาย ข้าชอบลูกสาวมากกว่า อาชิวต้องมีลูกให้ข้าหลายๆ คน เอาให้สวยเหมือนอาชิวทุกคน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมไปด้วยรักทำให้มู่หวั่นชิวใบหน้าแดงก่ำ นางอ้าปากอยากจะตำหนิเขา แต่ลำคอเหมือนถูกอุดด้วยปุยฝ้าย ส่งเสียงอะไรไม่ออกแม้แต่น้อย มู่หวั่นชิวรู้สึกเพียงทรวงอกเจ็บปวดขมขื่น

ระหว่างที่กำลังอาวรณ์กันนอกประตูก็มีเสียงตะคอกดังขึ้น

หลีจวินปล่อยตัวนางแล้วหมุนตัวเดินออกไป

พอหลีจวินจากไป ความอบอุ่นภายในคุกก็ลดลงไปหลายส่วน มองดูคุกที่ว่างเปล่าเย็นเยือกนี้ หัวใจมู่หวั่นชิวก็ว่างเปล่าตามไป ทั้งยังมีความห่อเหี่ยวจางๆ วนเวียนอยู่ด้วย

มู่หวั่นชิวดึงม้านั่งมานั่งลงข้างกองถ่าน แล้วหยิบแท่งเหล็กที่หลีจวินโยนไว้ด้านข้างขึ้นมา นางเลียนแบบเขาด้วยการเขี่ยถ่านแดงๆ นั่นเล่น ก่อนจะเข้าสู่ภวังค์แห่งความคิด

เสียงดังแอ๊ด ประตูคุกถูกผลักเปิดมาจากข้างนอก มู่หวั่นชิวตัวสั่นกระตุก คิดว่าหลีจวินจากไปแล้วกลับมาอีก นางจึงหันหน้าไปอย่างยินดี “พี่หลี…” เสียงพูดชะงักไป หร่วนอวี้ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ร่างในชุดดำแผ่กลิ่นอายความผิดหวังออกมา

เหตุใดจึงเป็นเขาไปได้

มู่หวั่นชิวสีหน้าเศร้าสลด นางยืนขึ้นอย่างช้าๆ “ข้าน้อยคารวะใต้เท้าหร่วน”

เห็นแววตาเปลี่ยนเป็นสิ้นหวังไร้ความสดใสทันใดของนางแล้ว หร่วนอวี้ก็รู้สึกเจ็บปวดใจ ทั้งที่คิดว่าตนเองคิดตกแล้ว แต่พอเห็นภาพพวกเขาอาลัยอาวรณ์กัน ไม่อยากจากกันเช่นนี้ ในใจหร่วนอวี้ยังคงเกิดความอิจฉาเคืองแค้นที่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างควบคุมไม่อยู่ แฝงซึ่งความเจ็บปวดราวถูกกระบี่คมแทงทะลุ ทำให้เขาแทบอยากจะตาย

หากไม่ได้อยู่ในคุกที่มีการคุ้มกันแน่นหนา หากไม่ได้กลัวมู่หวั่นชิวจะยิ่งเกลียดเขา เขาก็อยากจะประมือตัดสินกับหลีจวินอย่างแท้จริง ไม่ใช่หลีจวินฆ่าเขาก็เป็นเขาที่ฆ่าหลีจวิน สรุปก็คือพวกเขาสองคนจะมีเพียงคนเดียวที่มีชีวิตต่อไปได้!

เห็นมู่หวั่นชิวดึงปิ่นเงินบนผมลงมาถือไว้ในมือ หัวใจหร่วนอวี้ก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรง แอบคิดว่าถึงที่สุดนางก็ยังไม่เชื่อว่าข้าจะไม่ทำร้ายนาง ยังคงป้องกันข้าถึงเพียงนี้