ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 6

กลิ่นอายความผิดหวังบนร่างหายไปในพริบตา หร่วนอวี้เดินเข้ามาถึงหน้าอ่างไฟ นั่งลงบนม้านั่งที่มู่หวั่นชิวเพิ่งนั่งลงเมื่อครู่ แล้วหยิบแท่งเหล็กขึ้นมาเขี่ยถ่านที่มู่หวั่นชิวเขี่ยเล่นจนใกล้มอดให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงถังไม้ด้านข้างมาเติมถ่านเข้าไปทีละก้อน

ภายในคุกเงียบงันอย่างประหลาด ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกพื้น

รู้สึกได้ว่ากลิ่นอายดุร้ายน่ากลัวเมื่อครู่หายไปแล้ว มู่หวั่นชิวก็แอบโล่งอก นางพิงหลังกับเสาเตียงแล้วมองหร่วนอวี้อย่างเงียบๆ

ใบหน้าเขายังคงเหมือนเดิม เป็นใบหน้าที่มีโครงหน้าชัดเจน ทั้งยังคงงามสง่าอยู่มาก ยามที่เผชิญหน้าอีกครั้ง มู่หวั่นชิวรู้สึกว่านั่นเป็นเพียงภาพวาดขึ้นชื่อที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงภาพหนึ่ง อาจเกิดจากปลายพู่กันใหม่บ้าง เก่าบ้าง แต่สิ่งนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ช่างตั้งใจสร้างขึ้นมา ซึ่งตอนนี้ไม่อาจทำให้เกิดเกลียวคลื่นใดในใจนางได้อีก รวมไปถึงความโกรธแค้นที่ทำให้นางแทบคลั่งนั่นด้วย

สำหรับเขาแล้วนางเป็นเพียงคนร่วมชมภาพวาดที่ไม่เกี่ยวข้องกันเท่านั้น

“ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าเหตุใดอาชิวจึงโกรธแค้นข้าเช่นนี้” ท่ามกลางความเงียบหร่วนอวี้เงยหน้าขึ้นทันใด

มู่หวั่นชิวตกใจ แอบคิดว่าคำพูดของเขาหมายความว่าอย่างไร กำลังหยั่งเชิงข้าหรือ ครอบครัวของนางถูกเขากับอิงอ๋องให้ร้าย หากนางยอมรับว่าตนเองเป็นลูกสาวของอัครเสนาบดีมู่ ย่อมมีเหตุผลที่จะโกรธแค้นเขาแล้ว มู่หวั่นชิวขยับหัวคิ้ว มองดูความเคร่งเครียดบนใบหน้าเขาแล้วแอบคิดว่าเพราะอะไรข้าจึงมองไม่เห็นแผนร้ายในดวงตาของเขาเลย

ราวกับคำพูดนี้ออกมาจากใจจริงของเขา

แฝงด้วยความสำนึกผิด

ชั่วพริบตามู่หวั่นชิวครุ่นคิดในใจไปมาหลายรอบ ทว่าบนใบหน้ายังคงราบเรียบ ว่างเปล่า และสงบนิ่ง

ราวกับรู้ว่านางไม่มีทางตอบ หร่วนอวี้เพียงแค่มองนางเงียบๆ “ข้าไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรจึงจะลบความโกรธแค้นที่อาชิวมีต่อข้าได้” ในน้ำเสียงแฝงความอ้างว้างไว้จางๆ

มู่หวั่นชิวส่ายหน้า “ใต้เท้าหร่วนกล่าวผิดแล้ว ข้าน้อยกับใต้เท้าเดิมทีก็เป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน จะมีความโกรธแค้นมาจากที่ใดได้เล่า”

เสียงพูดของมู่หวั่นชิวราบเรียบและรวดเร็ว ราวกับว่าถ้าไม่จับสังเกตในรายละเอียด ภาพฝันของเขาที่เห็นในคืนนั้นคงเป็นแค่ความฝันที่จับต้องไม่ได้

ทว่าหร่วนอวี้กลับรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าคำพูดของมู่หวั่นชิวมาจากใจจริง ไม่ใช่เพียงเพื่อปิดบังฐานะลูกสาวขุนนางต้องโทษ หากแต่นางยังอยากบอกออกมาจากใจจริงว่านางกับเขาเป็นเพียงคนผ่านทางเท่านั้น

หร่วนอวี้หัวใจสั่นกระตุก เขาจ้องมองไปที่นางอีกครั้ง เป็นจริงดังคาด ดวงตาลึกล้ำในความทรงจำคู่นั้นกระจ่างใส ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ลุ่มหลงเฉกเช่นในฝันของเขา และไม่มีความโกรธแค้นล้นฟ้าที่ยากจะปิดบังเอาไว้ได้ ราวกับนั่นเป็นเพียงภาพฝันที่แตกออกเป็นเสี่ยง แต่ละส่วนล่องลอยหายไปหมดอย่างไม่มีวันย้อนกลับ

นางวางทุกอย่างลงแล้วจริงๆ ไม่โกรธแค้นข้าแล้วหรือ