ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 7

บทที่ 7

เรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหานไม่ชอบเซี่ยฟั่ง และตั้งแง่อคติกับชายหนุ่ม เจ้าบ้านสกุลหานเองก็รู้

แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้

เขาต้องการพ่อบ้านที่มีความสามารถ มิใช่ตาเฒ่าญาติห่างๆ ที่ไร้ประโยชน์นั่น

ฮูหยินผู้เฒ่าขุ่นเคืองใจกับเรื่องนี้ แต่ก็ไร้หนทาง ฉะนั้นจึงได้แต่ชักสีหน้าใส่เซี่ยฟั่งทุกครั้งที่เจอ

เซี่ยฟั่งเองก็รู้ เขามองส่งฮูหยินผู้เฒ่าจากไป ก่อนจะทอดสายตามองออกไปไกล ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเฉกเช่นยามปกติ โลกหล้านี้คนที่ยากจะดึงเป็นพวกด้วยมากที่สุดมิใช่คนใจคอคับแคบ และมิใช่คนโหดเหี้ยมใจดำ แต่เป็นคนที่ดื้อรั้นหัวแข็ง

อย่างเช่นหญิงชราผู้นี้

ทว่าขอเพียงเป็นมนุษย์ก็ย่อมมีจุดอ่อนเสมอ

และจุดอ่อนของนางก็คือหานกวง…หลานชายที่นางเอ็นดูที่สุด

เข้าสู่เดือนแปดแล้ว อากาศยิ่งเย็นสบาย สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมาปกคลุมทั่วผืนฟ้าและพื้นดิน ไล่ความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนให้หมดไป

หานกวงหายหน้าไปแทบทุกวัน นับตั้งแต่เซี่ยฟั่งดูแลห้องเก็บของแล้ว เขาก็ไม่ต้องแอบขโมยของไปขายอีก เนื่องจากเซี่ยฟั่งจะนำมาให้เขาสามสี่ชิ้นในทุกเดือน

เจ้าบ้านสกุลหานไม่รู้เรื่องนี้ คิดเพียงว่าเซี่ยฟั่งเกิดความละโมบจนขโมยของ แต่สิ่งของเหล่านั้นไม่มากพอ เมื่อเทียบกับความคุ้มค่าที่เขาทำงานให้กับสกุลหาน เขาจึงไม่ได้คิดเปิดโปง เซี่ยฟั่งยิ่งละโมบ ตนก็ยิ่งวางใจ

“ระยะนี้เหมือนกวงเอ๋อร์จะสนิทกับเซี่ยฟั่งมาก” หานฮูหยินเรียบเรียงเรื่องที่ได้ยินมาในช่วงหลายวันนี้ นางกล่าวต่อว่า “กวงเอ๋อร์ไม่เคยสนิทสนมกับบ่าวรับใช้ ไม่รู้ว่าเซี่ยฟั่งใช้ฝีมือเหนือเมฆอะไร”

“แต่เดิมเซี่ยฟั่งเองก็เป็นคุณชายมีสกุล ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน จะถูกคอกันก็มิใช่เรื่องแปลก” เจ้าบ้านสกุลหานกำลังอ่านจดหมายที่ส่งมาจากแดนไกล อ่านจบแล้วจึงยื่นให้นาง “อี้เอ๋อร์จะกลับมาหลังฤดูใบไม้ร่วง”

อี้เอ๋อร์ก็คือหานอี้ บุตรชายคนเดียวของเจ้าบ้านรอง คุณชายสามแห่งสกุลหาน

หานฮูหยินมิได้สนิทชิดเชื้อกับเจ้าบ้านรองเป็นพิเศษ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกรังเกียจอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เนื่องจากเจ้าบ้านรองอ่อนแอไร้ความสามารถ ชีวิตความเป็นอยู่ล้วนอาศัยบ้านใหญ่อย่างพวกเขาเสมอ เพียงแต่ที่น่าเสียดายก็คงเป็นหานอี้ที่มีบิดาเช่นนั้น หากเป็นบุตรชายของนางกับเจ้าบ้านสกุลหานจะดีสักเพียงใด คงมิต้องกลุ้มใจแล้ว

คุณชายที่ฉลาดที่สุดของสกุลหานดันเป็นบุตรชายของบ้านรอง