ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 9

จู่ๆ อาเหม่าก็ได้สติ เหตุใดนางจึงต้องกระดากอายต่อหน้าเซี่ยฟั่งด้วยเล่า นางกับเขามิได้มีสัมพันธ์ชายหญิงกันเสียหน่อย มิได้ให้คำมั่นสัญญาใดต่อกัน เช่นนั้นต่อให้นางเคราะห์ร้ายในการเดินทางครั้งนี้จนต้องเสียตัว ก็หาได้เกี่ยวกับเซี่ยฟั่งไม่!

ตรงกันข้าม นางในเวลานี้ควรเป็นตัวเองให้ได้ และควรไร้เรื่องให้พะวงมากที่สุด ดังนั้นนางไม่ควรหลบหน้าเซี่ยฟั่ง กลับควรถือโอกาสนี้สนทนากับบุรุษที่นางประทับใจให้มากขึ้นอีกสักนิด

หากความเลวร้ายที่นางคาดการณ์ไว้มาเยือนจริง เช่นนั้นต่อไปนางก็คงไม่สามารถพูดจากับเซี่ยฟั่งอย่างเป็นธรรมชาติได้อีกแล้ว

คิดแล้วร่างบางก็เร่งฝีเท้า เดินเข้าไปใกล้เซี่ยฟั่งทีละนิด เพียงครู่เดียวก็ไปถึงข้างๆ เซี่ยฟั่ง นางไม่ส่งเสียง เพียงแค่เดินด้วยกันกับเขา

เซี่ยฟั่งเห็นนางเดินมาปุบปับ ทั้งยังมีท่าทีจะเดินกับเขา บุรุษหนุ่มหยุดชะงักก่อนผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง อาเหม่าเองก็ผ่อนฝีเท้าตามไปด้วย ไม่นานทั้งสองก็อยู่ห่างจากรถม้าของเจ้าบ้านสกุลหานเป็นระยะหนึ่งช่วงรถม้าแล้ว

เซี่ยฟั่งเพิ่งเอ่ยถามนาง “เหนื่อยหรือไม่”

“ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ ทางไม่ลำบาก” อาเหม่าเองก็ถามกลับ “พ่อบ้านเหนื่อยหรือไม่”

“ไม่เหนื่อย”

“ไฮ่โจวอยู่ห่างจากที่นี่สองสามร้อยลี้ ข้ายังไม่เคยออกมาไกลเช่นนี้มาก่อน” อาเหม่าหัวเราะตนเองเล็กน้อย “บ้านเกิดของเถาฮวาอยู่ไกลกว่านี้อีก นางถูกขายมาที่เหิงโจวตั้งแต่เล็ก จำได้เลือนรางแค่ว่าบ้านเกิดอยู่ไกลมากๆ เพราะฉะนั้นนางมักบอกว่าอิจฉาข้าเสมอ อย่างน้อยก็รู้ว่ามาตุภูมิของตนเองอยู่ที่ใด แต่ข้าเองก็อิจฉานาง เพราะนางไม่ได้พบบิดามารดา ซึ่งกล่าวได้ว่าชีวิตนี้ของนางจะไม่มีวันรู้ว่าพวกเขาจะจากไปเมื่อใด”

เซี่ยฟั่งรับฟังเงียบๆ ไม่รู้ว่าเหตุใดอยู่ๆ อาเหม่าจึงกล่าวเรื่องเหล่านี้กับตน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่านางในเวลานี้แตกต่างจากที่ผ่านมา

อาเหม่าเสียบิดามารดาตั้งแต่เด็ก นางไม่มีความปรารถนาอะไรมากนัก มีเพียงตอนที่ย่าจากไป นางโตจนรู้ความแล้ว นางยังคงจำวันที่ทำพิธีฝังได้ นางคุกเข่าร่ำไห้ปิ่มขาดใจอยู่หน้าหลุมศพของย่า

คงเป็นเพราะยามนั้นรู้ว่าจะไม่มีใครรักใคร่เอ็นดูนางอีกแล้ว

อาเหม่าใช้ชีวิตกับย่าอย่างอัตคัด ซ้ำยังถึงขั้นแร้นแค้น ทว่านางไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวหรือยากลำบากอะไร

กระทั่งเมื่อย่าจากไป ก่อนจะถูกลุงขายมาที่สกุลหาน จากนั้นนางก็ไม่ใส่ใจกับอะไรอีกเลย และไม่มีห่วงอีกแล้ว