ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 9

“เถาฮวาอิจฉาเจ้า เจ้าอิจฉาเถาฮวา แต่ถ้าเจ้าสลับตัวกับนาง บางทีอาจจะไม่มีใครอิจฉาใครเลยก็ได้” เซี่ยฟั่งกล่าว “มนุษย์ล้วนมีความปรารถนา แต่ก็มีชีวิตอยู่เพื่อความปรารถนาเหล่านี้”

อาเหม่าเอ่ยถาม “แล้วความปรารถนาของพ่อบ้านคืออะไรหรือ”

เซี่ยฟั่งหยุดชะงัก หลุบตามองนาง แล้วทอดสายตามองออกไปไกลๆ “เงิน”

อาเหม่าไม่เชื่อ

เซี่ยฟั่งเองก็ไม่คิดว่านางจะเชื่อ จึงเอ่ยปากตอบไปอย่างนั้น อย่างไรนางก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว

เสมือนเถาวัลย์มีหนามสองเถาที่คอยหยั่งเชิงกัน สัมผัสกัน ทว่าท้ายที่สุดกลับได้แผลกันทั้งคู่ แหวกบาดแผลออกทีละนิด แล้วให้อีกฝ่ายสมานทีละน้อย คล้ายจะต้องใช้เวลานานมาก ทว่าเถาวัลย์ยังคงมีความอดทน คิดว่าสักวันหนึ่งอาจสามารถใกล้ชิดกันโดยปราศจากหนามคมได้

เจ้าบ้านสกุลหานได้ยินเสียงของเซี่ยฟั่งกับอาเหม่าเคล้ากับเสียงล้อรถจึงเลิกม่านหน้าต่างรถมองออกไปภายนอก ไม่รู้ว่าทั้งสองพูดอะไร เหมือนจะมิได้สนทนากันอย่างออกรสนัก เขาผุดรอยยิ้มพึงใจเล็กน้อย เซี่ยฟั่งย่อมรู้จุดประสงค์ที่เขาพาอาเหม่ามาด้วยแล้วแน่นอน ดังนั้นจึงเริ่มตีตัวออกห่างจากนาง

แต่อาเหม่ากลับยังไม่ยอมตัดใจ จึงอยากเหนี่ยวรั้งสถานการณ์นี้เอาไว้ แต่กลับจนปัญญาเพราะสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสีหน้าเย็นชาของอีกฝ่าย

เจ้าบ้านสกุลหานไม่ได้ฟังสักคำก็นึกบทสนทนาเป็นร้อยพันของทั้งสองแล้ว

เดินทางจนฟ้ามืด ทว่ายังอีกไกลกว่าจะถึงไฮ่โจว เจ้าบ้านสกุลหานจึงพาทุกคนค้างแรม ยังไม่ทันกินข้าว เจ้าบ้านสกุลหานก็กล่าวกับเซี่ยฟั่งว่า “คืนนี้ทิวทัศน์ยามราตรีงดงามนัก ข้าจะออกไปพบสหายคนสนิทเสียหน่อย”

เซี่ยฟั่งกล่าว “ข้าจะตามผู้คุ้มกันมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”

“มิต้องหรอก” เจ้าบ้านสกุลหานปฏิเสธ “ข้านัดสหายคนสนิทดื่มสุราด้วยกัน คืนนี้ไม่กลับแล้ว”

เซี่ยฟั่งพลันเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย เขาขานรับเสียงหนึ่งก็ส่งอีกฝ่ายออกไป เห็นเพียงเจ้าบ้านสกุลหานเดินเท้าไป กระทั่งรถม้าก็ไม่นั่ง เขามองส่งจนร่างนั้นห่างออกไปไกลแล้ว นัยน์ตาสะท้อนแววยิ้มออกมา