ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

แรกเริ่มเดิมทีเพราะฉีซู่มาแบ่งเอาความรักความเอาใจใส่ของฮองเฮาไป หลี่เฉิงเพ่ยจึงไม่อยากสนใจนาง ทุกครั้งที่เห็นฉีซู่ ถ้าไม่แค่นเสียงฮึออกจมูก ก็จะมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง ฉีซู่ไม่กล้าวอแวกับรัชทายาทผู้มีฐานะสูงส่ง มักจะทำความเคารพอย่างนอบน้อม จากนั้นก็ถอยไปอยู่ด้านข้างเงียบๆ ไม่กล้าพูดมากแม้แต่คำเดียว

กระทั่งหลังจากนางเข้าวังมาได้หนึ่งปี หลี่เฉิงเพ่ยจึงได้เปลี่ยนท่าทีที่มีต่อนาง

ตอนนั้นเป็นเดือนสามรัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบ ฮองเฮาจะทรงทำพิธีเซ่นไหว้เทพแห่งไหม พิธีเซ่นไหว้เทพแห่งไหมเป็นพิธีโบราณค่อนข้างจุกจิก นอกจากต้องจัดเตรียมข้าวของจำเป็นมากมายแล้ว ผู้ทำพิธียังต้องถือศีลกินเจก่อนห้าวัน ฮองเฮาสงสารฉีซู่ที่ยังเด็ก ไม่อยากบังคับกะเกณฑ์นาง จึงมีรับสั่งเป็นกรณีพิเศษให้นางไม่ต้องเข้าร่วมพิธี

หลังจากเข้ามาอยู่ในวัง วังกลางได้ให้คนจัดห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งให้ฉีซู่อยู่ตามลำพัง เวลาว่างไม่มีอะไรทำ ฉีซู่ก็จะอยู่ในห้องของตนฝึกเขียนพู่กันจีน ไม่ก็ทำงานเย็บปักถักร้อยเล็กๆ น้อยๆ ฮองเฮาถือศีลกินเจ นางจึงใช้เวลาไปกับการลอกแบบคัดตัวอักษร วันนี้นางกำลังคัดตัวอักษรอย่างจดจ่อ พลันได้ยินเสียงหน้าต่างถูกเปิดออก มีคนกระโดดเข้ามาจากด้านนอก ฉีซู่ตกใจมาก พอเพ่งมองจึงพบว่าผู้มาคือรัชทายาท

เสื้อคลุมผ้าดิ้นของหลี่เฉิงเพ่ยเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน ใบหน้าก็ไม่รู้มีรอยดำจากที่ใดติดอยู่หลายรอย ฉีซู่วางพู่กัน กำลังจะทำความเคารพเขา หลี่เฉิงเพ่ยกลับรีบโบกไม้โบกมือ พูดขึ้นเบาๆ “อย่าขยับ”

เขากวาดตามองไปทั่วห้อง สุดท้ายสายตาก็จับนิ่งไปที่หีบใบใหญ่ตรงมุมห้อง นัยน์ตาของเขาสว่างวาบขึ้น เดินตรงไปเปิดหีบ เอาของที่อยู่ข้างในโยนทิ้งไปทั่ว จากนั้นก็มุดเข้าไปแล้วปิดฝาหีบ ตอนแรกฉีซู่ก็ตกใจงุนงงทำอะไรไม่ถูก จากนั้นก็เข้าใจแล้ว รัชทายาทคงกำลังเล่นอะไรกับพวกนางกำนัลและคนรับใช้ในวัง นางเก็บของที่รัชทายาทโยนออกมาให้พอเป็นที่เป็นทาง จากนั้นก็กลับไปที่โต๊ะ หยิบพู่กันขึ้นมาคัดลอกตัวอักษรต่อ

นางกำนัลและคนรับใช้ในวังที่กำลังตามหารัชทายาทตอนเดินผ่านหน้าต่างห้องฉีซู่ ก็เห็นภาพฉีซู่กำลังตั้งอกตั้งใจเขียนตัวอักษร แต่ไรมาฉีซู่ได้รับความรักและเมตตาจากวังกลาง แต่ก็ไม่เคยวางตัวยโสโอหัง นางกำนัลและคนรับใช้ในวังส่วนใหญ่จึงดีต่อนาง พวกนางหัวเราะคิกคักอยู่นอกหน้าต่างผลักกันไปมาอยู่พักใหญ่ จึงเลือกได้คนหนึ่งเข้ามาเอ่ยถามฉีซู่ “แม่นางน้อยเห็นรัชทายาทหรือไม่”

ฉีซู่ไม่ชินต่อการพูดปด นางกลัวว่าถ้าพูดออกไปอาจเผยพิรุธ จึงสั่นศีรษะ เหล่านางกำนัลก็รู้ว่านางไม่ค่อยพูดจึงไม่เก็บมาใส่ใจ เพียงหัวเราะแล้วพากันเดินไปทางอื่น

รอพวกนางไปไกลแล้ว ฉีซู่จึงลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง แล้วเดินไปตรงหน้าหีบเอ่ยขึ้นเบาๆ “รัชทายาท พวกนางไปกันหมดแล้ว”

หลี่เฉิงเพ่ยผลักฝาหีบปึงออกมา “อึดอัดจะตายอยู่แล้ว”

เขารีบปีนออกมาจากในหีบ เกี่ยวม้วนอักษรม้วนหนึ่งออกมาด้วยโดยไม่ได้ตั้งใจ เขากำลังรีบร้อนจะก้าวขา เท้าข้างหนึ่งพลันเหยียบลงบนม้วนอักษร เท้าอีกข้างก็เตะม้วนอักษรออกไป ม้วนอักษรที่คลี่ออกไปเกี่ยวถูกมุมหีบ มีเสียงแควกขาดออกเป็นสองท่อนทันที

แม้เสียงจะเบามาก แต่กลับทำให้ฉีซู่สีหน้าแปรเปลี่ยนใหญ่หลวง นางผลักหลี่เฉิงเพ่ยออก ตรงเข้าไปเก็บม้วนอักษรม้วนนั้นขึ้นมา

ตั้งแต่เกิดมาหลี่เฉิงเพ่ยยังไม่เคยถูกใครทำเช่นนี้มาก่อน จึงอดเดือดดาลไม่ได้ “บังอาจ! เจ้าช่าง…”