ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

ฮ่องเต้เข้าพระทัยฮองเฮาเพิ่งรับบุตรีคนใหม่ จึงไม่ได้อยู่ค้างคืนที่ตำหนัก รัชทายาทก็เข้าอกเข้าใจอย่างน้อยครั้งจะได้เห็น ไม่ได้เซ้าซี้พระมารดา หลังงานเลี้ยงยุติลงก็กลับวังตะวันออก สองพ่อลูกต่างให้ความสะดวก ฮองเฮาทรงปลาบปลื้มให้ฉีซู่ร่วมบรรทมด้วย

ฉีซู่ล้างหน้าล้างมือทำความสะอาดร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีนางกำนัลคอยช่วย หลังจากนั้นก็นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างแท่นบรรทมมองเหล่านางกำนัลปรนนิบัติฮองเฮา ฮองเฮาทรงเห็นนางกอดเข่าขดตัวกลมอย่างขลาดๆ จากในคันฉ่อง ก็ทรงพระสรวลกวักพระหัตถ์เรียกนาง ฉีซู่ลงจากแท่นบรรทมเดินมาหา ฮองเฮาทรงช่วยจัดผมที่สยายอยู่ด้านหลังศีรษะให้นางด้วยความรักและเอ็นดู ก่อนตรัสเบาๆ “อย่างไรลูกสาวย่อมดีกว่า ใกล้ชิดรู้ประสา”

“บ่าว…”

ฮองเฮาแย้มพระสรวลมองนาง “ยังจะเรียกตนเองว่าบ่าวอีกหรือ”

ฉีซู่กะพริบตาปริบๆ เอ่ยด้วยเสียงราวกับยุงบิน “ลูก ลูก…”

ฮองเฮาตบหลังนางเบาๆ อย่างอ่อนโยน “ข้ารู้ในเวลาอันสั้นเจ้ายังเปลี่ยนคำพูดใหม่ไม่ได้ ไม่เป็นไร ค่อยเป็นค่อยไป” ฮองเฮาทรงทอดถอนใจ ตรัสเบาๆ “ถ้ารัชทายาทรู้ประสาได้สักครึ่งของเจ้า ข้าคงไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก!”

ฉีซู่ได้ยินดังนั้นก็เผลอพึมพำขึ้น “รัชทายาทเป็นคนดี…”

ฮองเฮาทรงพระสรวลแล้ว “ข้าก็รู้ลูกคนนี้พื้นนิสัยดี เสียแต่ซุกซนไปหน่อย…” ฮองเฮาส่ายพระพักตร์ ลูบไล้ใบหน้าของฉีซู่ “ตอนนี้เจ้ากับรัชทายาทเป็นพี่น้องกันแล้ว ต่อไปต้องหมั่นตักเตือนเขา อย่าให้เขาก่อเรื่องให้ฝ่าบาทกริ้ว รู้หรือไม่”

ฉีซู่ผงกศีรษะ

ฮองเฮาจูงมือฉีซู่ขึ้นไปนอนบนแท่นบรรทม ช่วยห่มผ้าให้นาง ผ้าห่มปักลายในตำหนักฮองเฮาล้วนผ่านการอบหอมมาแล้ว บนร่างของฮองเฮาก็มีกลิ่นหอมจรุงใจของซูเหอเซียง* กลิ่นหอมซึ่งประกอบขึ้นจากเครื่องหอมหลายๆ อย่าง ทำให้ฉีซู่รู้สึกจิตใจสงบ ไม่นานหนังตาก็เริ่มหนักและเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน

วันรุ่งขึ้นฮองเฮามีรับสั่งให้จัดห้องที่สว่างและกว้างขวางห้องหนึ่งในตำหนักให้ฉีซู่พำนัก ตามความเห็นของฮองเฮา ฉีซู่ยังควรมีนางกำนัลคอยปรนนิบัติสักสองคน แต่ฉีซู่ไม่ต้องการให้เรื่องรับบุตรบุญธรรมกลายเป็นที่สนใจของคนทั่วไปจึงยืนกรานปฏิเสธ ฮองเฮาเห็นนางดึงดันเช่นนั้น จึงเพียงมอบหมายให้นางกำนัลสองคนช่วยนางเก็บกวาดห้องทุกวัน ช่วงเวลาอื่นๆ ยังคงให้นางอยู่ตามลำพัง นับแต่นั้นรัชทายาทก็มาหาฉีซู่อยู่เสมอ เรื่องนี้ทำให้ฉีซู่อดแปลกใจไม่ได้ เมื่อก่อนรัชทายาทมักเห็นนางขวางหูขวางตา เหตุใดเวลานี้จึงชอบมาขลุกอยู่กับนางได้

“พระมารดาบอกว่าข้าเป็นพี่ชายต้องดูแลน้องสาวให้มาก ให้ข้ามาเล่นกับเจ้าบ่อยๆ” หลี่เฉิงเพ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร “อีกทั้งข้ารู้สึกว่าที่เจ้านี่คนน้อย เวลาเล่นสนุกกว่า”

รัชทายาทไม่ว่าไปถึงที่ใดก็จะมีคนกลุ่มใหญ่ล้อมหน้าล้อมหลัง แม้เขาจะพลิกแพลงคิดหาวิธีสลัดคนพวกนั้นอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ใช่จะทำได้ดังใจทุกครั้ง เขายังถูกฮ่องเต้ลงโทษเพราะสาเหตุดังกล่าวอยู่เนืองๆ ที่ฉีซู่นี่กฎเกณฑ์ข้อจำกัดน้อย เหล่านางกำนัลก็วางใจ ไม่ขัดขวางเขา เขาย่อมยินดีมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮ่องเต้ฮองเฮาทรงโปรดปรานฉีซู่เป็นพิเศษ ทุกครั้งที่หลี่เฉิงเพ่ยดื้อรั้นซุกซน ขอเพียงฉีซู่ทูลขอความเมตตา ส่วนใหญ่เขาก็จะถูกลงโทษสถานเบา ด้วยเหตุผลสองข้อนี้เด็กทั้งสองจึงสนิทสนมกันขึ้นมาในเวลาอันรวดเร็ว

“ซู่ซู่!” หลี่เฉิงเพ่ยกระโดดข้ามหน้าต่างเข้ามาในห้องพักของฉีซู่อีกครั้ง

ฉีซู่ได้ยินเสียงเขา ก็วางพู่กันหันมาต้อนรับ

หลี่เฉิงเพ่ยเห็นฉีซู่เขียนอักษรอีกแล้วก็ทำหน้าคว่ำ “เหตุใดเจ้าจึงเขียนอักษรอีกแล้ว น่าเบื่อออก”

* ซูเหอเซียง เป็นชื่อเรียกเครื่องหอมที่ทำมาจากยางไม้ชนิดหนึ่งมีสีขาวเหลือง