ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

การเดินทางในระยะสั้นทำให้ฉีซู่ไม่อาจเห็นเมืองหลวงได้ทั่วทุกด้าน ทว่าภาพผู้คนที่แออัดเดินไปมาอยู่บนถนนใจกลางเมืองก็เพียงพอที่จะทำให้นางประทับใจอย่างลึกซึ้งแล้ว

ปัญญาชนที่เที่ยวเร่ร่อนแสวงหาความรู้ ชาวตี๋** ที่ปล่อยสยายผม ยังมีพ่อค้าชาวหู*** ชนเผ่าหรงตะวันตก**** ที่จมูกโด่ง นัยน์ตาลึก สวมเสื้อคลุมยาวสีขาว…นับเป็นครั้งแรกที่คำพรรณนาของบิดาปรากฏภาพเป็นรูปธรรมและเป็นจริงขึ้นมาในสายตาของฉีซู่

ซูอิ่นอบรมสั่งสอนบุตรสาวอย่างเข้มงวด ปกติถ้าเห็นอากัปกิริยาที่ไม่เรียบร้อยเช่นนี้ก็จะต้องอบรมสักสองสามคำ ทว่าวันนี้นางกลับมีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิม ไม่เพียงไม่ได้ดุว่าบุตรสาว กลับกอดบุตรสาวไว้ในอ้อมแขน แล้วชี้ให้ดูสถานที่เลื่องชื่อลือนามของเมืองหลวง

ฉีซู่พินิจดูเมืองแห่งนี้ตามที่มารดาชี้บอกด้วยความสนอกสนใจ ในเวลานี้เองรถม้าวิ่งผ่านสถานที่แห่งหนึ่ง ฉีซู่ได้กลิ่นไม้จันทน์หอมรำไรโชยมาก่อน เมื่อรถม้าวิ่งเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมที่ปลายจมูกก็ยิ่งหอมกรุ่นมากขึ้น นางยื่นหน้าไปมองรอบๆ เพียงเห็นต้นไม้เก่าแก่แน่นขนัดโผล่พ้นกำแพงออกมา ตรงช่องว่างระหว่างกิ่งใบมองเห็นกระเบื้องสีเขียวอมดำเป็นแผ่นๆ มีเสียงท่องอ่านดังออกมาจากด้านในกำแพงเป็นระยะๆ คล้ายดังออกมาจากความว่างเปล่า

“นี่คือวัดอันเยี่ย” เสียงของซูอิ่นดูแปลกไป “เป็นสถานที่ที่แม่กับท่านพ่อของเจ้าพบกันเป็นครั้งแรก…”

ฉีซู่ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าท่านแม่ถึงกับมีท่าทีขวยเขินอย่างน้อยครั้งจะได้พบเห็น

ซูอิ่นกล่าวต่อ “ตอนนั้นท่านพ่อของเจ้าเพิ่งสอบได้เป็นบัณฑิต ได้รับเลือกเป็นทั่นฮวาสื่อ* ต้องไปเก็บดอกไม้ตามสวนต่างๆ ในเมืองหลวงเพื่อใช้ในงานเลี้ยง ดอกโบตั๋นของวัดอันเยี่ยมีชื่อเสียงเลื่องลือ ท่านพ่อของเจ้าย่อมไม่ปล่อยให้พลาดไปได้ ส่วนแม่เองก็ตามพี่ชายมาไหว้พระที่วัด พอเข้าไปในสวนก็เห็นท่านพ่อของเจ้ายืนอยู่กลางพุ่มดอกไม้…”

เสียงของท่านแม่ค่อยๆ แผ่วต่ำ ฉีซู่พลันรู้สึกเย็นที่แก้ม มีน้ำหยดลงมาบนใบหน้า นางเงยหน้าขึ้นมองก็ เห็นหยาดน้ำตาสองสายกำลังไหลรินจากใบหน้าท่านแม่ ซูอิ่นเอ่ยเสียงสะอื้น “เสียดาย ท่านพ่อของเจ้าไม่มีวันได้เห็นโบตั๋นที่วัดอันเยี่ยอีกแล้ว…”

ในวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง หากเพ่งมองวังหลวงจากในเมืองซีจิง ก็จะเห็นกำแพงวังและรูปทรงตะคุ่มๆ ระหว่างหอสังเกตการณ์ ภาพที่คลุมเครือเช่นนี้ ทำให้คนภายนอกไม่มีทางรู้ถึงสภาพที่อยู่อาศัยของโอรสสวรรค์ได้ ทำได้เพียงคาดเดาสภาพภายในวังหลวงไปอย่างเลื่อนลอย

** ชาวตี๋ คือชนเผ่าตี๋เหนือ ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยที่อยู่ทางตอนเหนือของจีน

*** ชาวหู เป็นคำที่ชาวจีนใช้เรียกชนเผ่าต่างๆ ที่อยู่ทางเหนือและทางตะวันตก

**** ชนเผ่าหรงตะวันตก คือชนกลุ่มน้อยที่อยู่ทางตะวันตกของจีน

* ตามประเพณีในสมัยราชวงศ์ถังในงานเลี้ยงฉลองบัณฑิตใหม่ครั้งแรกที่จัดขึ้นในสวนซิ่งจะมีการคัดเลือกบัณฑิตใหม่ที่อายุน้อยรูปงามสองคนเป็นทั่นฮวาสื่อ (ทูตสำรวจดอกไม้) ทำหน้าที่เก็บดอกไม้ตามสวนต่างๆ เพื่อมาใช้ในงานเลี้ยง