ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

“ข้าไม่ดูหรอก!” การร้องรำที่ไท่ซั่งหวงโปรดปราน แต่ไรมาหลี่เฉิงเพ่ยก็ไม่เคยชอบ แทบอยากจะหนีให้ไกล เขารีบกระโดดลงจากตั่งยาว “การร้องรำที่ท่านชอบมีน่าดูอยู่แค่ไม่กี่ชุด สู้เอาหน้าไม้ไปยิงนกที่ข้างสระไท่เยี่ยยังสนุกกว่า” พูดจบเขาก็วิ่งกระโดดโลดเต้นกลับไปวังตะวันออก

ไท่ซั่งหวงเห็นท่าทางไร้ทุกข์ไร้กังวลของเขา ก็รู้ว่าเขาไม่ได้เก็บคำเตือนของตนมาใส่ใจ ไท่ซั่งหวงรู้สึกกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าเรื่องในรัชศกเจาอู่ปีสุดท้ายจะเกิดซ้ำรอยอีกครั้ง จิ้นอ๋องมุ่งหวังสิ่งใดอยู่ คนอื่นอาจมองไม่ออก แต่ไม่อาจปิดบังตนได้ ทว่าเรื่องเกี่ยวพันถึงการสืบทอดใต้หล้า แม้ระยะหลังมานี้ความสัมพันธ์ของตนกับฮ่องเต้จะคลี่คลายลง แต่ก็ไม่เหมาะจะเอ่ยปาก ไท่ซั่งหวงครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เพียงหวังว่าจะเป็นเช่นที่หลี่เฉิงเพ่ยบอก ฮ่องเต้เคยผ่านเรื่องราวในครั้งนั้นมาแล้ว คงไม่มีความคิดจะถอดถอนรัชทายาทง่ายๆ

ทว่าสิ่งที่ไท่ซั่งหวงคาดเดากลับไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย เมื่อฮ่องเต้ได้รับข่าวจากทางเมืองหลวงก็พิโรธหนัก เจาย่วนสกุลหวัง* กำลังเดินหมากกับฮ่องเต้อยู่ เห็นฮ่องเต้หลังจากได้รับสารก็พระพักตร์ดำคล้ำ จึงรีบลุกขึ้นไปหมอบอยู่ข้างหนึ่ง ฮ่องเต้กลับไม่มองหวังเจาย่วน เพียงรับสั่งกับขันทีผู้รับใช้ “ไปตามฮองเฮามา”

ฮองเฮากับฉีซู่กำลังชมต้นเฟิงอยู่ในอุทยาน พอทราบข่าวก็รีบเร่งรุดมา ทันทีที่เห็นฮองเฮา ฮ่องเต้ก็โยนสารกราบทูลจากเมืองหลวงลงตรงหน้าฮองเฮา “ดูลูกชายตัวดีที่เจ้าเลี้ยงดูมาทำ!”

ฮองเฮาเพียงรู้ว่าฮ่องเต้พิโรธหนัก แต่ไม่รู้ถึงสาเหตุ หลังจากหยิบสารรายงานขึ้นมาอ่านสีพระพักตร์พลันแปรเปลี่ยน

ฮ่องเต้ทรงประณามด้วยความโกรธ “การตรวจสอบขุนนางย่อมต้องมีกฎเกณฑ์ที่กำหนดไว้ เขามีฐานะเป็นรัชทายาท กลับแต่งตัวเป็นขันทีปะปนเข้าไปในกรมปกครองไปก้าวก่ายการตรวจสอบ เอาความชอบไม่ชอบของตนมาทำลายกฎเกณฑ์ ไม่มีระเบียบแบบแผน กำเริบเสิบสานยิ่ง!” ฮ่องเต้กำลังกริ้ว ฮองเฮาไม่กล้าพูดอะไร กลับเป็นหวังเจาย่วนรวบรวมความกล้าคลานเข่าเข้าไปเอ่ยเตือน “ฝ่าบาทโปรดยับยั้งโทสะ”

ฮ่องเต้เอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมาด้วยความวุ่นวายพระทัย แล้วมีรับสั่งกับขันที “ไปตามจิ้นอ๋องมา”

อยู่ที่ตงตู จิ้นอ๋องคอยติดตามปรนนิบัติอยู่ในวังตลอดเวลา ไม่นานก็เร่งรุดมาถึง เวลานี้ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้ขุนนางในที่นั้นร่างราชโองการแล้ว

“อาฮ่วน” พอเห็นจิ้นอ๋อง ฮ่องเต้ก็ตรัสขึ้น “เจ้าไปเตรียมตัว กลับไปเมืองหลวงทันที บอกว่าเป็นคำสั่งของเรา ให้รัชทายาทหยุดราชกิจทุกอย่าง รอฟังคำสั่งอยู่ในวังตะวันออก หากมีเรื่องเร่งด่วน ก็ให้เจ้ากับเสนาบดีผู้บริหารราชการแผ่นดินปรึกษาหารือกันแล้วจัดการ”

ระหว่างทางมาจิ้นอ๋องพอทราบสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว ยามนี้จึงไม่แปลกใจอะไร เพียงรับพระบัญชาอย่างนิ่งเงียบ

หลังจากจิ้นอ๋องจากไปแล้ว ฮ่องเต้ก็มีรับสั่งให้เตรียมการกลับเมืองหลวง จากนั้นก็ทิ้งทุกคนไว้ สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที

หวังเจาย่วนเห็นฮองเฮายังคุกเข่าอยู่ที่พื้น ก็ไม่กล้าลุกขึ้นก่อน จึงคลานเข่าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าฮองเฮา ก่อนเรียกขึ้นเบาๆ “วังกลาง”

ฮองเฮาเพียงโบกมืออย่างสิ้นไร้กำลัง หวังเจาย่วนถอยออกไปเงียบๆ

ระหว่างนี้ฉีซู่ตามติดอยู่ข้างกายฮองเฮาตลอด นางจึงเข้าไปพยุงฮองเฮาให้ทรงลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง

* สนมทั้งเก้าในเรื่องนี้เป็นตำแหน่งสตรีฝ่ายในรองจากชั้นเฟย ได้แก่ เจาอี๋ เจาหรง เจาย่วน ซิวอี๋ ซิวหรง ซิวย่วน ชงอี๋ ชงหรง ชงย่วน