ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

ไท่ซั่งหวงฟังแล้วปลาบปลื้มใจ “คล้ายข้าๆ สมแล้วที่เป็นหลานข้า กล้าคิดกล้าทำเหมือนข้าตอนหนุ่มๆ”

หลี่เฉิงเพ่ยกลับมองอย่างหยามหยัน “อย่าเอาข้าไปเปรียบกับท่าน ตอนท่านยังหนุ่มก็เอาดีด้วยการขี่ม้าเที่ยวไปทั่ว ทำให้คนเบื่อหน่ายรำคาญแล้วยังเข้าใจว่าตนมีสง่าน่าเกรงขามไปทั่วแปดทิศ ไหนเลยจะฉลาดเฉียบแหลมองอาจห้าวหาญเช่นข้า”

ไท่ซั่งหวงถูกเขาย้อนจนพูดอะไรไม่ออก ยกมือชี้หน้าเขาชี้แล้วชี้อีก แต่กลับด่าไม่ออกแม้ครึ่งคำ

หลี่เฉิงเพ่ยกินขนมอบน้ำผึ้งหมด ก็หยิบส้มจากในถาดทองขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วเอามีดเงินผ่าออกเป็นชิ้น โรยเกลือละเอียดกินไปพลางบ่นว่าไปพลาง “พวกชั่วต้ากลุ่มนั้นคร่ำครึเป็นที่สุด ข้าทนมาหลายเดือนแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ได้ทำอะไรสาสมใจสักที”

ไท่ซั่งหวงแค่นเสียงฮึ “เจ้าชอบใจ เกรงก็แต่ที่ตงตูคงมีคนไม่ชอบใจแล้ว”

“ใคร”

“พ่อของเจ้าน่ะสิ” ไท่ซั่งหวงปรายตามองหลี่เฉิงเพ่ย “พ่อของเจ้ายึดมั่นในกฎเกณฑ์ เกรงว่าคงจะไม่ชอบการกระทำของเจ้าในวันนี้แน่”

หลี่เฉิงเพ่ยย่นหัวคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวอย่างจริงจัง “กฎเกณฑ์คนเป็นผู้กำหนดขึ้น ไม่สอดคล้องกับเหตุผลก็ควรแก้ไข ข้าไม่เห็นว่าข้าทำผิดอะไร”

ไท่ซั่งหวงเห็นหลี่เฉิงเพ่ยยังไม่รู้ถึงความหนักหนาที่ซ่อนอยู่ภายใน จึงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยบอกอย่างจริงใจและแฝงความหมายลึกซึ้ง “ข้าได้ยินว่าจิ้นอ๋องอยู่ที่ตงตูยิ่งได้รับความโปรดปรานมากขึ้น เจ้าน่ะ ทางที่ดีระวังตัวไว้หน่อย”

“ฮึ ตอนนั้นท่านก็ไม่ใช่จะปลดลูกเมียเอกแต่งตั้งลูกเมียน้อยถึงได้ทำให้พระบิดาของข้าลุกขึ้นมาต่อต้านหรอกหรือ ท่านคิดว่าพระบิดาของข้าจะโง่เหมือนท่านหรือ จะว่าไปก็แค่รัชทายาทวังตะวันออก อย่างกับใครอยากได้เสียเต็มประดาเช่นนั้น!” หลี่เฉิงเพ่ยพูดอย่างไม่เห็นด้วย “พูดขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่พระบิดาจะเสด็จไปตงตู ทั้งยังอยู่นานเพียงนี้ ผู้เฒ่าท่านไม่คิดจะเคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือ”

ไท่ซั่งหวงหัวเราะแห้งๆ “เจ้าเด็กหน้าเหม็น เหตุใดจึงลามปามขึ้นมาบนศีรษะข้าเข้าแล้ว”

ทว่าคำพูดนี้กลับทำให้ไท่ซั่งหวงรู้สึกเศร้าใจ เขาวางขนมอบน้ำผึ้งที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งในมือลง “ตอนนั้นพ่อของเจ้าบังคับข้าให้สละบัลลังก์ให้ ข้าย่อมเคยแค้นเขา แต่จะว่าไปแล้วตอนนั้นที่ข้าคิดจะปลดพ่อของเจ้า สิ่งที่กังวลมากที่สุดก็คือเขามีสายเลือดของหญิงชาวตี๋ ถ้าเป็นเพราะสาเหตุจากมารดาจึงยอมอ่อนข้อให้ชาวตี๋ ความเหน็ดเหนื่อยยากลำบากหลายปีของข้าไยมิใช่สูญเปล่า แต่หลายปีมานี้ดูแล้ว พ่อของเจ้าปฏิบัติต่อชาวตี๋ ที่ควรบำรุงขวัญก็บำรุงขวัญ ที่ควรโจมตีก็โจมตี หาได้มีฉันทาคติไม่ เห็นชัดว่าในใจของเขากระจ่างแจ้งดี ข้าไยต้องไปเพิ่มปัญหา เกิดเป็นหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ ตามเหตุผลแล้วควรเห็นแก่ส่วนรวมเป็นหลัก เพียงแต่ชั่วชีวิตของข้าบุกตะลุยอยู่ในสนามรบ ถือดีว่าตนเก่งกาจ สุดท้ายกลับต้องมาล้มลงด้วยมือของลูกชาย หึๆ เมื่อจากโลกนี้ไปแล้วเกรงว่าคงต้องกลายเป็นที่หัวเราะเยาะหยันของผู้คนแล้ว”

หลี่เฉิงเพ่ยโบกมืออย่างไม่ยี่หระ “คนโชคร้ายมีมากมาย ไม่ใช่มีแต่ท่านคนเดียว อย่าว่าแต่ท่านเวลานี้อยากกินก็มีให้กิน เสื้อผ้ามีให้สวมใส่ เบื่อแล้วก็มีคนขับร้องร่ายรำให้ดู ใช้ชีวิตมีความสุขกว่าข้าเสียอีก ท่านยังมีอะไรไม่พอใจอีก”

ไท่ซั่งหวงชะงักอึ้ง เอนพิงพนักอยู่เป็นนานจึงหัวเราะออกมาคำหนึ่ง “ก็จริง พอดีช่วงนี้นางรำหลายคนที่วังข้าเพิ่งซ้อมการร่ายรำชุดใหม่ เจ้าจะอยู่ดูด้วยกันหรือไม่”