ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 3

ฉีซู่มองจิ้นอ๋องอย่างตกใจ นี่ไม่คล้ายคำพูดที่จิ้นอ๋องควรจะพูด

ไม่ผิดจากที่นางคิด จิ้นอ๋องยิ้มแล้วกล่าวต่อ “คำนี้รัชทายาทเป็นคนพูด”

ฉีซู่ตระหนักรู้ในฉับพลัน ครั้นแล้วก็อดทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้ รัชทายาททำให้คนหมดสนุกเช่นนั้น มิน่างานเลี้ยงในวังหลวงจึงยุติเร็วกว่ากำหนด

จิ้นอ๋องมองจ้องฉีซู่ไม่ละสายตา ก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ “แม่นางน้อยเป็นห่วงรัชทายาทมากหรือ”

“หม่อมฉัน…” ฉีซู่เม้มปาก “รัชทายาทเห็นหม่อมฉันเป็นดุจพี่น้อง หม่อมฉันย่อมเป็นห่วงเป็นธรรมดา”

“เช่นนั้น” จิ้นอ๋องเอ่ยเสียงราบเรียบ “แม่นางน้อยโปรดนำความหวังดีของข้าไปบอกรัชทายาทด้วย หลังเดือนหน้าฝ่าบาทมีพระประสงค์จะเสด็จประพาสตงตู ฝ่าบาทเสด็จออกจากเมืองหลวง ตามเหตุผลแล้วรัชทายาทย่อมต้องควบคุมดูแลราชกิจ ขอให้เขาระวังตัวให้ดี”

ฉีซู่ผงกศีรษะอย่างงงงัน ผ่านไปเป็นนานจึงเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา นางไม่รู้ที่จิ้นอ๋องเอ่ยเตือนในครั้งนี้หมายความว่าอย่างไร แต่จิ้นอ๋องไม่รอให้นางทันได้ถามไถ่ก็กลับไปนั่งที่ของตน พูดคุยเรื่องเมื่อครู่ก่อนกับญาติผู้พี่ทั้งสองของนางต่อไป ทั้งสามคุยกันจนดึกจึงพอใจและลากลับ ญาติผู้น้องสามคนของฉีซู่ต่างง่วงเหงาหาวนอน สัปหงกงัวเงียอยู่ในรถเทียมวัวที่วิ่งไปช้าๆ ฉีซู่คอยดูแลญาติผู้น้องทั้งสาม พลันได้ยินเสียงซูอี๋พูดกับซูเหรินว่า “ถ้าจิ้นอ๋องเป็นรัชทายาท วันหน้าต้องสร้างผลงานยิ่งใหญ่แน่นอน”

“ไม่อาจพูดจาส่งเดช” แม้ซูเหรินจะปรามให้ซูอี๋หยุดพูด แต่ฉีซู่ฟังออก เขาใช่จะไม่เห็นด้วยกับซูอี๋

คำพูดของทั้งสองทำให้ฉีซู่ตื่นตระหนกและหวาดหวั่นพรั่นพรึง ถ้าแม้แต่ญาติผู้พี่ของนางยังเห็นว่าจิ้นอ๋องเหมาะสมที่จะสืบทอดราชบัลลังก์ยิ่งกว่า รัชทายาทไยมิใช่ตกอยู่ในอันตราย นางควรจะเตือนรัชทายาทให้ระวังจิ้นอ๋องหรือไม่ ทว่าจิ้นอ๋องหาได้ทำอะไรเกินเลย หลับหูหลับตาพูดไปรังแต่จะทำให้ถูกคนสบประมาทเหยียดหยาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งตนเพิ่งจะรับปากมารดาว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงอำนาจของราชวงศ์ แล้วจะผิดคำพูดได้อย่างไร แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลย ไยมิใช่ผิดต่อฮองเฮาที่มีบุญคุณต่อนาง

นางควรจะทำอย่างไรดี ฉีซู่ครุ่นคิดถึงปัญหานี้อยู่เป็นเวลานาน

ไม่ผิดจากที่จิ้นอ๋องพูดไว้ พออากาศเริ่มอบอุ่น ฮ่องเต้ก็พาฮองเฮาและพระสนมทั้งหลายเสด็จประพาสตงตู รัชทายาทรับพระบัญชาให้ดูแลบ้านเมือง อยู่รักษาเมืองหลวงร่วมกับเสนาสภาขุนนางอีกหลายคน ส่วนจิ้นอ๋องกลับรับพระบัญชานำกองกำลังทหารพิทักษ์คุ้มกันความปลอดภัยในการเดินทางของฮ่องเต้ฮองเฮา

รัชทายาทแม้จะอยู่วังตะวันออกมาหลายปี แต่กลับเพิ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลบ้านเมืองเป็นครั้งแรก ฮ่องเต้ดูเหมือนทรงเห็นว่าถึงเวลาที่จะต้องทดสอบความสามารถของรัชทายาทแล้ว เวลาที่ประทับแรมอยู่ตงตูก็ยาวนานเกินกว่าครั้งใดตั้งแต่ทรงครองราชย์มา กระทั่งวางแผนจะอยู่ตงตูจนปีใหม่แล้วจึงจะเสด็จกลับเมืองหลวง

ราชสำนักและอาณาประชาราษฎร์ต่างเข้าใจดีถึงความสำคัญที่รัชทายาทต้องดูแลบ้านเมืองในครั้งนี้ ทุกคนต่างให้ความสนใจในทุกคำพูดทุกการกระทำของรัชทายาท เฝ้าจับตาดูว่าเขาจะสามารถปฏิบัติหน้าที่รัชทายาทได้หรือไม่ แต่น่าเสียดาย รัชทายาทกลับไม่อาจทำให้ฮ่องเต้พอพระทัยได้

เสนาสภาขุนนางหลายคนต่างบริหารราชการมานานปี ต่อให้ไม่มีรัชทายาท พวกเขาก็สามารถจัดการงานการส่วนใหญ่ได้ ก่อนออกจากเมืองหลวงฮองเฮาได้ทรงกำชับแล้วกำชับอีกให้รัชทายาทรับฟังเสนาบดีผู้ใหญ่ให้มาก ด้วยเหตุนี้ช่วงหลายเดือนแรก นอกจากเข้าออกวังตะวันตกไปรบกวนความสงบของไท่ซั่งหวงอยู่บ่อยครั้งแล้ว รัชทายาทก็นับว่าประพฤติตัวเรียบร้อย หลายเดือนมานี้พฤติกรรมของวังตะวันออกแม้จะไม่มีความชอบไม่มีความผิด แต่จะอย่างไรรัชทายาทก็เพิ่งอายุเพียงสิบห้า สามารถทำได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าทำให้คนพอใจแล้ว