ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

ฉีซู่ค้อนผู้เป็นสามีไปทีหนึ่ง ทำปากยื่นพลางว่า “ไม่ใช่เพราะกลัวท่านจะหุนหันขึ้นมา แล้วเอ่ยคำพูดที่ไม่น่าฟังหรือไร จะอย่างไรเวลานี้ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน…” พูดมาถึงตรงนี้นางก็รู้ตัวว่าพลั้งปาก แอบมองประเมินสีหน้าสามี

หลี่เฉิงเพ่ยกลับไม่ได้อ่อนไหวเช่นภรรยา เขายิ้มพลางประสานมือให้ฉีซู่ “พระชายาอ๋องสั่งกำชับถึงสามครั้งสามคราผู้น้อยจะบุ่มบ่ามมิได้ ผู้น้อยหรือจะกล้าไม่เชื่อฟัง ถ้าฝ่าฝืนคำสั่งภรรยา ตกค่ำถูกลงโทษให้คุกเข่าขึ้นมา หัวเข่าของผู้น้อยคงรับไม่ไหวเป็นแน่”

ฉีซู่อดใจไม่ไหวเตะเขาเบาๆ ไปทีหนึ่ง มุมปากกลับหยักยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่

หลี่เฉิงเพ่ยประสานมือคำนับไม่หยุด “ผู้น้อยผิดไปแล้ว พระชายาโปรดไว้ชีวิตด้วย”

ฉีซู่เห็นคนรับใช้ในวังที่ติดตามมาซ้ายขวาต่างยกมือปิดปากอย่างห้ามไม่อยู่ก็รู้สึกขวยเขินขึ้นมา ขยี้เท้าเร่าๆ “ยังไม่รีบเดินอีก”

ทั้งสองเดินจูงมือกันมาถึงตำหนักที่พักของไท่ซั่งหวง ตู้ซื่อออกมาต้อนรับ พอเห็นคนทั้งสอง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปาก หลังจากทำความเคารพแล้ว ตู้ซื่อก็เอ่ยขึ้น “ไท่ซั่งหวงรอท่านทั้งสองอยู่นานแล้ว”

สองสามีภรรยาเข้าไปข้างใน วันนี้ในตำหนักไม่มีใครอื่น มีเพียงตู้ซื่อยืนคอยรับใช้อยู่ข้างใน ไท่ซั่งหวงมองหลานชายกับหลานสะใภ้ทำความเคารพตนอย่างเต็มรูปแบบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หลังจากลุกขึ้นมา หลี่เฉิงเพ่ยกับภรรยาก็ยืนเคียงคู่กันอยู่เบื้องหน้าไท่ซั่งหวง

ไท่ซั่งหวงเลิกคิ้วเล็กน้อย “ตอนเป็นรัชทายาทไม่รู้ว่ามารยาทคืออะไร อย่างไรกัน ถูกปลดแล้วกลับรู้จักมีมารยาทขึ้นมาแล้ว”

หลี่เฉิงเพ่ยหัวเราะฮ่าๆ “ผู้เฒ่า ยากนักที่ข้าจะมีมารยาทสักครั้ง ท่านกลับไม่เคยชินเสียแล้ว”

เขาสะบัดรองเท้าหุ้มข้อออกอย่างไม่ยี่หระ ปีนขึ้นไปบนตั่งยาวที่ไท่ซั่งหวงประทับอยู่ ทั้งยังดึงฉีซู่ขึ้นไปนั่งบนตั่งด้วยกัน

ฉีซู่ไม่ชินต่อการเสียมารยาทต่อเบื้องพระพักตร์ไท่ซั่งหวง จึงออกจะหวั่นหวาด ไท่ซั่งหวงกลับตรัสอย่างนุ่มนวล “เจ้านั่งเถิด มีบัญชีอะไรข้าก็คิดกับเจ้าหนุ่มหน้าเหม็นนี่คนเดียว”

หลี่เฉิงเพ่ยแค่นเสียงฮึ โอบฉีซู่แล้วถาม “ผู้เฒ่า ท่านดูซิเจ้าสาวของข้าเป็นอย่างไร”

ไท่ซั่งหวงทอดพระเนตรดูฉีซู่ ตรัสขึ้นช้าๆ “สวยสู้ของเฉิงฮ่วนไม่ได้”

หลี่เฉิงเพ่ยหัวคิ้วกำลังจะชี้ชัน พลันได้ยินไท่ซั่งหวงตรัสเสริมขึ้นมาอีกประโยค “แต่มองแล้วสบายตากว่าของคนผู้นั้นมาก”

หลี่เฉิงเพ่ยเปลี่ยนจากไม่พอใจมาเป็นดีใจ “แน่นอน ท่านไม่ดูเล่าว่าใครเป็นคนเลือก”

ไท่ซั่งหวงด่ายิ้มๆ “เจ้าคนปากพล่อย เวลานี้ผู้อื่นเป็นถึงรัชทายาทแล้ว!”

“ข้ายอมรับว่าเขาร้ายกาจ” หลี่เฉิงเพ่ยกุมมือฉีซู่ “แต่ร้ายกาจแล้วอย่างไร เขาสามารถแต่งเจ้าสาวดีได้อย่างข้าหรือไม่”

ไท่ซั่งหวงไม่สนใจเขา หากแต่มองมาทางฉีซู่ด้วยแววตาอ่อนโยน “เจ้าชื่ออะไร”

ฉีซู่กำลังจะตอบ แต่ถูกหลี่เฉิงเพ่ยชิงตอบไปเสียก่อน “ผู้เฒ่า เมื่อก่อนใช่ว่าท่านไม่เคยพบนาง เหตุใดยังถามอีก นางเป็นบุตรสาวของหานหล่างอย่างไรเล่า”

ไท่ซั่งหวงร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง แล้วพินิจพิจารณาฉีซู่อยู่ครู่หนึ่ง “ต่างพูดกันว่าหญิงสาวกว่าจะโตหน้าตาต้องเปลี่ยนแปลงสิบแปดครั้ง ข้าถึงได้จำเจ้าไม่ได้”