ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

“อาตู้” หลังจากไท่ซั่งหวงครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะก็ตรัสขึ้นอีก “เจ้าเข้าวังมาก็นานหลายปีแล้วกระมัง เคยคิดจะออกจากวังไปใช้ชีวิตในบั้นปลายอย่างสงบหรือไม่”

ตู้ซื่อนิ่งคิด แล้วเอ่ยตอบขึ้นช้าๆ “หม่อมฉันยังคงอยู่ในวังต่อไปดีกว่า ผิงเอินอ๋องกับพระชายาอาจมีอะไรให้หม่อมฉันรับใช้เข้าสักวัน”

“ก็ดี” ไท่ซั่งหวงตรัสจบก็หลับพระเนตรลงด้วยสีพระพักตร์อ่อนระโหย ตู้ซื่อเห็นแล้วก็ทำความเคารพแล้วล่าถอยออกไปเงียบๆ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ผิงเอินอ๋องสองสามีภรรยาออกเดินทางไปหย่งโจว

หลังจากรถม้าวิ่งพ้นเมืองซีจิงก็ค่อยๆ หยุดลง ฉีซู่ให้สาวใช้เลิกม่านขึ้น นางจะได้หันกลับไปมองหอสูงบนประตูกำแพงเมืองอีกครั้ง หลี่เฉิงเพ่ยนั่งอยู่บนหลังม้า เหยาะย่างมาถึงข้างกายฉีซู่ แล้วหันกลับไปมองด้วยกันกับนาง

ฉีซู่เพ่งมองหอสูงบนประตูกำแพงเมืองที่อยู่ไกล ครั้งแรกที่นางเห็นเมืองแห่งนี้คือตอนนำโลงศพของบิดากลับมาเมืองหลวง หนทางไกลนับพันลี้ ความยากลำบากในตอนนั้นไม่ต้องพูดถึง ยังมีความหวาดหวั่นอย่างลึกล้ำต่ออนาคตข้างหน้าที่ยังไม่รู้อีกด้วย หนทางถอยไม่มี เบื้องหน้าก็มีแต่ความว่างเปล่าเลือนราง ทำให้คนอดที่จะวิตกกังวลไม่ได้ แต่การจากไปในครั้งนี้ แม้จะไม่รู้ถึงหนทางข้างหน้าเช่นกัน แต่นางกลับไม่รู้สึกหวาดหวั่นตื่นตระหนก

“เสียดายหรือ เดิมทีเจ้ามีโอกาสที่จะได้เป็นเจ้าของเมืองแห่งนี้” เสียงหลี่เฉิงเพ่ยดังขึ้นมาที่ข้างหูนาง น้ำเสียงเจือความเสียใจ

ฉีซู่ดึงสายตากลับ ยิ้มน้อยๆ ให้สามี “ไม่เสียดายแม้แต่น้อย ที่ที่มีท่านอยู่จึงจะเป็นบ้านเมืองของข้า”

หลี่เฉิงเพ่ยยื่นมือมาปาดจมูกฉีซู่เบาๆ “มีเจ้าอยู่ ข้าจึงไม่สนใจบ้านเมืองอะไร”

สองสามีภรรยามองสบตากันเงียบๆ ครู่หนึ่ง หลี่เฉิงเพ่ยจึงกล่าวขึ้น “ไปเถิด”

ฉีซู่พยักหน้า ม่านรถขยับไหวไปมาระหว่างรถวิ่งไปข้างหน้า ทำให้นางแอบมองเงาร่างของสามีที่นั่งอยู่บนหลังม้าจากรอยแยกได้ หลี่เฉิงเพ่ยอาจพูดไม่ได้ว่าสูงใหญ่ แต่ก็คล่องแคล่วปราดเปรียว เปี่ยมไปด้วยกำลังวังชาในวัยหนุ่มแน่น ฉีซู่อดยิ้มไม่ได้ ต่อให้สุดหล้าฟ้าเขียว นางก็ยินดีจะไปกับเขา

หย่งโจวแม้จะห่างไกลความเจริญเช่นซีจิง ทว่าภูเขาแม่น้ำสวยวิจิตรตระการตา มีเสน่ห์อย่างประหลาด

สำหรับหลี่เฉิงเพ่ยแล้ว ที่นี่กลับเป็นที่ที่เขามีอิสระยิ่งกว่า เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาสามารถเดินชมสายน้ำภูเขาอย่างเอ้อระเหยลอยชายมีอิสระไม่มีอะไรต้องห่วงกังวล เขากับฉีซู่เหยียบย่างไปทั่วผืนแผ่นดินเมืองหย่งโจว ดื่มสุราที่ริมทะเลสาบกู่หมู่ ต้มชาที่กลางป่าบนภูเขาซีซาน…

ใช้ชีวิตเอ้อระเหยและสบายใจนานวันเข้า ทุกอย่างที่ซีจิงก็ดูจะอยู่ไกลโพ้น เมืองหลวงคล้ายเป็นสถานที่ที่อยู่ในตำนานไปแล้ว บ่อยครั้งหลายเดือนจึงจะมีข่าวใหม่บางอย่างเล่าลือมาจากปากผู้คนสักครั้ง ชิวลี่สิงรับราชโองการยกทัพออกไปอีกครั้ง จับเชลยยึดวัวแพะได้เกินหมื่น ข่านแห่งชนเผ่าตี๋อภิเษกกับองค์หญิง โอรสสวรรค์ถือโอกาสนี้เอาม้าฝีเท้าดีจากชนเผ่าตี๋จำนวนมาก รัชทายาทยื่นหนังสือกราบทูล บ้านเมืองสงบสุข ยุ้งฉางเต็มไปด้วยข้าว ขอให้ละเว้นภาษีอากรให้ราษฎรหนึ่งปี…ทุกครั้งที่มีข่าวเมืองหลวง หลี่เฉิงเพ่ยก็จะหมดอาลัยตายอยากอยู่พักหนึ่ง โชคดีที่เขาไม่ใช่คนที่มีความคิดซับซ้อน เศร้าใจอยู่เพียงเล็กน้อยก็โยนออกจากสมองไป ฉีซู่เองก็ค่อยๆ โล่งใจขึ้น

กาลเวลาผ่านไปรวดเร็วดุจสายน้ำไหล ชั่วพริบตาเดียวผิงเอินอ๋องสองสามีภรรยาก็มาใช้ชีวิตอยู่ที่หย่ง โจวได้ห้าปีแล้ว โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวฤดูร้อนของรัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบเอ็ดก็มาถึง