ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

หย่งโจวอากาศกำลังร้อนอบอ้าว ฉีซู่ใช้ผ้าเช็ดหน้าไหมซับเหงื่อที่หน้าผากเบาๆ ง่วนอยู่กับโต๊ะฝึกเขียนพู่กันจีน พลันได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากระเบียงด้านนอก นางก็รู้ว่าหลี่เฉิงเพ่ยกลับมาแล้ว จึงวางพู่กันในมือลงเดินไปที่ระเบียงวน ไม่ผิดจากที่คิด นางเห็นเงาร่างของสามี ศีรษะสวมหมวกงอบไม้ไผ่ มือถือคันเบ็ดเดินเข้ามา

หลี่เฉิงเพ่ยสวมเสื้อตัวสั้น พับขากางเกงขึ้น เดินเท้าเปล่า มองเผินๆ เหมือนชาวประมงไม่มีผิด ใบหน้าหล่อเหลาถูกอากาศที่ร้อนอบอ้าวอบจนแดงฉาน

พอเห็นฉีซู่ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย “ซู่ซู่ รีบไปเอาน้ำแข็งมา ข้าร้อนแทบตายแล้ว”

ในจวนมีน้ำแข็งเก็บอยู่ แต่ฉีซู่กลัวว่าหากร่างกายเขาเดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อนจะไม่ดีกับกระเพาะ สุดท้ายจึงไปยกน้ำชามา หลี่เฉิงเพ่ยยกน้ำชาขึ้นซดในคราเดียว จึงรู้สึกว่าความร้อนในร่างกายค่อยคลายลง เขายกชายแขนเสื้อจะเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แต่พอเห็นสีหน้าของภรรยา ก็ยิ้มแหยแล้วเอามือลง

ฉีซู่หยิบผ้าเช็ดหน้าไหมจากหีบทองแดงออกมา แล้วเดินเข้าไปช่วยเช็ดเหงื่อให้เขา จากนั้นก็เอาเสื้อคลุมแห้งสบายให้เขาผลัดเปลี่ยน รอจนจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หลี่เฉิงเพ่ยก็นั่งเท้าเปล่าอยู่บนระเบียง กินแตงและผลไม้ดับร้อน ฉีซู่หยิบพัดทรงกลมมาช่วยพัดวีให้เขา ทั้งช่วยเขาเช็ดเหงื่อที่มือให้อยู่ตลอดเวลา

“วันนี้ไปสระน้ำเสี่ยวสือ ตกปลาไม่ได้สักตัว” หลี่เฉิงเพ่ยกินแตงไปพลางพูดอย่างจริงจัง “พระชายา คืนนี้ไม่มีปลากินแล้ว”

ฉีซู่หัวเราะ ทุกครั้งที่หลี่เฉิงเพ่ยพูดจาล้อเล่นกับนาง ก็ชอบเรียกนางเช่นนี้

“แต่ข้าเดาว่าเจ้าก็คงไม่ได้มุ่งหวังจะอาศัยข้ากินข้าวหรอกกระมัง” หลี่เฉิงเพ่ยกล่าวยิ้มๆ

ฉีซู่ยกพัดขึ้นเคาะหน้าผากเขาเบาๆ ทีหนึ่ง

หลี่เฉิงเพ่ยเหลือบเห็นตัวอักษรที่ฉีซู่ฝึกเขียนบนโต๊ะก็โคลงศีรษะไปมาแล้วว่า “วันนี้พระชายาเขียนตัวอักษรอะไรหรือ รีบส่งขึ้นมา เราจะพิจารณาดูสักหน่อย”

ฉีซู่ผลักเขาเบาๆ ทีหนึ่ง หมุนตัวไปหยิบตัวอักษรที่เขียนไว้มาให้เขาดูจริงๆ

หลี่เฉิงเพ่ยรับกระดาษสองสามแผ่นมาพลิกไปพลิกมาอยู่หลายตลบ แล้วลากเสียงยาวเอ่ยชมไม่หยุด “ดี ตัวอักษรยอดเยี่ยม ตัวอักษรยอดเยี่ยมจริงๆ”

“ขอบังอาจถามท่านอ๋อง ตัวอักษรนี้ยอดเยี่ยมตรงที่ใดหรือ” ฉีซู่ถามอย่างยั่วเย้า

“ยอดเยี่ยมตรง…” หลี่เฉิงเพ่ยขยับเข้ามาชิดข้างหูฉีซู่ “ยอดเยี่ยมตรงตัวอักษรหวัดไปมา เราอ่านไม่ออกเลย”

ฉีซู่อยากหัวเราะ แต่ก็รู้สึกทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเกินไป ขณะคิดจะถอยออกมาก็ถูกหลี่เฉิงเพ่ยรวบตัวเข้าไปกอด “ซู่ซู่ เรามีลูกกันอีกสักคนเถิด”

ฉีซู่แววตาหม่นลง ตอนมาอยู่หย่งโจวปีที่สอง พวกนางมีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่ง เสียดายเด็กคนนั้นร่างกายไม่สมบูรณ์มาแต่กำเนิด ไม่สามารถเลี้ยงจนโตได้ สองสามีภรรยาต่างเศร้าโศกเสียใจ จนทุกวันนี้ก็ยังไม่มีลูกอีก

หลี่เฉิงเพ่ยเห็นนางขอบตาแดงระเรื่อ ก็รู้ว่านางคิดถึงลูกที่ตายไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย รีบกล่าวปลอบใจ “อย่าร้องไห้ๆ เราอายุยังน้อย ย่อมมีลูกอีกได้”

ฉีซู่ก้มหน้าอยู่พักใหญ่ จึงได้ส่งเสียงอืมขึ้นมาเบาๆ

หลี่เฉิงเพ่ยรีบเปลี่ยนเรื่องพูด “ปีนี้หย่งโจวดูเหมือนจะร้อนเป็นพิเศษ”

ฉีซู่พูดอย่างคล้อยตาม “ใช่ ครั้งก่อนซุนเหนียงจื่อ* บอกว่าระยะนี้มีราษฎรมากมายเป็นไข้เพราะตากแดดมากเกินไป ราคาน้ำแข็งก็เพิ่มสูงกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย”

* เหนียงจื่อ เป็นคำเรียกสตรีสาวหรือวัยกลางคนด้วยความเคารพนับถือ