ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

ความวิตกกังวลของนางไม่นานก็กลายเป็นความจริง

คล้ายฮ่องเต้ตัดสินพระทัยแน่วแน่แล้ว เพิ่งย่างเข้าฤดูร้อนพระองค์ก็ทรงมีราชโองการปลดหลี่เฉิงเพ่ยออกจากตำแหน่งรัชทายาท ลดขั้นลงมาเป็นผิงเอินอ๋อง ย้ายไปอยู่หย่งโจว จิ้นอ๋องมีคุณธรรมเหมาะสมที่จะเป็นรัชทายาท ย้ายเข้าพำนักในวังตะวันออก

วันที่มีราชโองการเปลี่ยนรัชทายาท ในเมืองหลวงเมฆดำแผ่กระจายมืดครึ้มไปหมด คล้ายพายุฝนกำลังจะมา

ฉีซู่ได้ยินข่าวรัชทายาทถูกถอดถอน เพียงรู้สึกจุดไท่หยาง* เต้นตุบๆ ไม่อาจมัวมาคำนึงถึงคำอบรมสั่งสอนเรื่องความเป็นกุลสตรี ยกชายกระโปรงขึ้นได้ก็วิ่งตะบึงไปตำหนักเซ่าหยางทันที

ระหว่างทางเพียงเห็นก้อนเมฆดำทะมึนพัดม้วน ได้ยินเสียงฟ้าร้องคำราม ทำให้คนอึดอัดหายใจไม่ออก

ฉีซู่วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงวังตะวันออก เห็นประตูตำหนักเซ่าหยางเปิดกว้าง วังตะวันออกที่ปกติเฝ้าระวังป้องกันแน่นหนา มีองครักษ์อยู่จำนวนมาก วันนี้กลับว่างเปล่าไม่มีคนอยู่สักคน ฉีซู่พยายามควบคุมลมหายใจที่สับสนของตน ยกเท้าก้าวเข้าไปในตำหนักเซ่าหยาง

เพิ่งจะเข้ามาในตำหนักก็เห็นสิ่งของปลิวมาตกกระแทกลงที่ข้างเท้าฉีซู่พอดี เป็นแท่นเทียนเงินอันหนึ่ง

“ไสหัวไป!” สิ่งที่ตามมาหลังแท่นเทียนร่วงลงสู่พื้น คือเสียงตวาดกราดเกรี้ยวดังมาจากด้านในของตำหนัก

นี่เป็นเสียงของหลี่เฉิงเพ่ย

ในตำหนักยังไม่ได้จุดโคมไฟดูมืดสลัว ฉีซู่ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งจึงหาตำแหน่งที่หลี่เฉิงเพ่ยอยู่พบ เขาหันหลังออกนอกตำหนัก นั่งซึมเซาอยู่ที่โต๊ะหนังสือ ในตำหนักมีแต่ข้าวของแตกหักเสียหายตกเรี่ยราด ฉีซู่เดินเข้าไปช้าๆ พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “รัชทายาท ข้าเอง”

หลี่เฉิงเพ่ยไม่ได้หันมา เพียงหัวเราะเยาะหยันออกมาคำหนึ่ง “ยังจะเรียกข้ารัชทายาท ข้าไม่ใช่แล้ว!” เขาหัวเราะบ้าคลั่งขึ้นมา “ไม่ใช่แล้ว! ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว!”

“รัชทายาท อย่าทำเช่นนี้!” ฉีซู่คุกเข่าอยู่ข้างหลังเขาพลางร้องเรียก

จู่ๆ หลี่เฉิงเพ่ยก็หันมา มือขวาบีบไปที่ลำคอฉีซู่ ดันนางไปที่ด้านหน้าเสาพลางตวาดเสียงลั่น “พวกเขาต่างไปกันหมดแล้ว เจ้ายังจะมาทำอะไร หา เจ้ามาทำอะไร”

ฉีซู่ถูกเขาบีบคอ เริ่มรู้สึกหายใจติดขัด แล้วก็เห็นนัยน์ตาทั้งสองของเขาแดงฉาน มีท่าทีใกล้จะคลุ้มคลั่ง ในใจรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเป็นริ้วๆ อดไม่ได้ที่จะมองหน้าเขาแล้วหลั่งน้ำตาเงียบๆ

หลี่เฉิงเพ่ยคล้ายถูกสีหน้าท่าทางของนางทิ่มแทงจนเจ็บปวดแล้ว เขาสะบัดนางออก ตะโกนออกไปทางนอกตำหนัก “พวกเจ้าต่างไม่เชื่อข้า! ไม่เชื่อข้า!”

ฉีซู่โถมตัวเข้ากอดเขา ร้องไห้พลางว่า “ข้าเชื่อ! เชื่อมาโดยตลอด!”

ขอบฟ้ามีสายฟ้าแลบผ่าน มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นราวกับอยู่ข้างหู

ร่างของหลี่เฉิงเพ่ยแข็งทื่อ คล้ายถูกอะไรบังคับควบคุมเอาไว้ในทันทีทันใด ผ่านไปพักใหญ่เขาก็สงบนิ่งลง ยิ้มอย่างฝาดฝืน “เจ้าเชื่อข้า เพราะอะไร เพราะอะไรเจ้าจึงยังเชื่อข้า”

น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำไร้พลัง แต่กลับคืนสู่ความมีสติสัมปชัญญะแล้ว

ฉีซู่หยัดร่างขึ้น พักหนึ่งจึงเอ่ยเสียงต่ำ “ข้ารู้ท่านไม่ใช่คนเช่นนั้น ข้า…ข้าชอบท่าน”

หลี่เฉิงเพ่ยร่างสะท้านไหว คล้ายไม่อยากเชื่อ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยถาม “เจ้าพูดอะไร เจ้า…พูดใหม่อีกทีซิ”

* จุดไท่หยาง คือจุดชีพจรบริเวณขมับทั้งสองข้าง