ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

คำพูดที่ไม่เคยเอ่ยจากปาก เวลานี้กลับพูดได้อย่างคล่องแคล่ว คล้ายพันติดอยู่ปลายลิ้นมาหลายร้อยหลายพันครั้งนานแล้ว “ข้าชอบท่าน ชอบมาโดยตลอด”

หลังเสียงฟ้าคำราม ในที่สุดฝนก็ตกลงมา

เม็ดฝนดุจเมล็ดถั่วแตกกระจาย สาดลงมาใส่หลังคาวังตะวันออกถี่ยิบ เสียงเปาะแปะๆ ดังไม่หยุด เม็ดฝนไหลลงมาจากชายคา มองจากในตำหนักออกไป คล้ายฉากบังลมธรรมชาติฉากหนึ่ง

หลี่เฉิงเพ่ยกับฉีซู่นั่งเคียงข้างกันอยู่ในตำหนัก มองม่านน้ำฝนหน้าตำหนักอยู่เงียบๆ

“ซู่ซู่ ข้าไม่ใช่รัชทายาทอีกแล้ว” ขณะนี้เวลานี้ หลี่เฉิงเพ่ยถึงกับออกจะขลาดๆ “เจ้ายังจะชอบข้าหรือไม่”

ฉีซู่พยักหน้า “ที่ข้าชอบคือท่าน ไม่ว่าท่านจะเป็นรัชทายาทหรือไม่”

“อย่าเรียกข้ารัชทายาทอีกเลย”

“เพคะ ท่านอ๋อง” ฉีซู่เปลี่ยนคำเรียกหาอย่างเชื่อฟัง

“เจ้าชอบข้าได้อย่างไรกัน” หลี่เฉิงเพ่ยรู้สึกนึกไม่ถึง “ทุกคนต่างเห็นข้าเป็นคนเลว เหตุใดเจ้ายังจะมาชอบข้า”

ฉีซู่นิ่งคิด แล้วสั่นศีรษะ “ข้าไม่รู้ ข้ารู้เพียงข้าชอบท่านอ๋อง”

“เจ้าเป็นตัวโง่งมอย่างแท้จริง!” หลี่เฉิงเพ่ยหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ใช้สายตาอ่อนโยนมองนาง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพึมพำขึ้น “แปลกจริง เพราะอะไรข้าจึงไม่รู้เลยว่าเจ้าชอบข้า”

ฉีซู่เอ่ยเสียงกระซิบ “ข้ารู้ เพราะข้าหน้าตาไม่สะสวย ท่านอ๋องจึงไม่เคยมองข้า”

“ไม่ถูก” หลี่เฉิงเพ่ยกล่าวเสียงดัง “เพราะพระมารดาให้ข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาว ดังนั้นข้าจึงไม่มีความคิดเช่นนั้น”

“ไม่ใช่ เป็นเพราะข้าไม่สะสวย”

“ไม่ใช่ๆ เป็นเพราะเมื่อก่อนข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาวมาโดยตลอด!”

“แต่ไรมาท่านอ๋องไม่เคยเห็นนางกำนัลที่หน้าตางดงามเป็นน้องสาว”

“พวกนางเดิมก็ไม่ใช่น้องสาวของข้าอยู่แล้ว”

“นั่นเพราะพวกนางหน้าตางดงาม”

“ข้าเป็นคนมองอะไรตื้นเขินถึงเพียงนั้นหรือ”

“ใช่ ท่านเป็น”

“ไม่ ข้าไม่ได้เป็น!”

ทั้งสองโต้เถียงกันขึ้นมา ต่างไม่ยอมอ่อนข้อ มองจ้องหน้ากันอยู่พักใหญ่จึงตระหนักว่าคำพูดของตนไร้เดียงสาเพียงใด ก็อดที่จะหัวเราะออกมาพร้อมกันไม่ได้

หลี่เฉิงเพ่ยเอ่ย “ช่างมันเถิด เวลานี้ข้าชอบเจ้าก็พอแล้ว”

ฉีซู่ไม่เอ่ยวาจา เพียงขยับร่างเข้าไปแนบชิดเขาเงียบๆ

หลี่เฉิงเพ่ยยื่นมือให้นาง ฉีซู่วางมือของตนลงบนฝ่ามือของเขา หลี่เฉิงเพ่ยกุมมือนางไว้ ลูบไล้ไปมา ด้านนอกลมฝนโหมกระหน่ำ แต่กลับถูกคนสองคนที่อยู่ในตำหนักมองข้ามไปอย่างสิ้นเชิง ในสายตาของพวกเขา ห้วงเวลานี้ได้กลายเป็นห้วงเวลาที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตแล้ว

“ซู่ซู่” หลี่เฉิงเพ่ยพูดด้วยท่าทางลังเล “พระบิดาจะให้ข้าไปหย่งโจว เจ้า…เจ้ายินดีจะไปกับข้าหรือไม่”

ฉีซู่ซุกตัวอิงแอบอยู่ข้างกายเขา บอกอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ “ท่านอ๋องไปที่ใด ฉีซู่ก็จะไปที่นั่น”