ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

หลี่เฉิงเพ่ยรวบตัวนางเข้ามากอดอยู่ในอ้อมอก จุมพิตไปที่ใบหน้านางเร็วๆ หนึ่งครั้ง “เช่นนั้นก็ตกลงแน่นอนแล้ว พอฝนหยุดเราก็ไปเฝ้าพระมารดา ใครกลับคำคนนั้นเป็นลูกหมา!”

ฉีซู่ถูกการกระทำอย่างฉับพลันกะทันหันของเขาทำให้ตกใจ พอได้สติกลับคืนมาก็ขวยอายหน้าแดงฉานไปทั้งหน้า แต่หลี่เฉิงเพ่ยกลับหัวเราะชอบใจ ความหงอยเหงาเศร้าซึมก่อนหน้านี้เลือนหายไปหมดสิ้น

ฝนในฤดูร้อนมาเร็วไปเร็วยิ่ง พอพลบค่ำฝนก็หยุดตก ทิ้งไว้เพียงความชื้นที่สดชื่นเย็นสบายและเม็ดฝนที่ร่วงหล่นจากใบไม้ในลานดังเปาะแปะ หลี่เฉิงเพ่ยกับฉีซู่จับมือกันนั่งคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักฮองเฮา

หลังเวลาผ่านไปนานโข ฮองเฮาจึงเสด็จออกมานอกตำหนักโดยมีหร่านเซียงช่วยพยุง ก่อนประทับยืนบนแท่นบันไดหินจ้องมองชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ตรงหน้า ทรงพอจะคาดเดาได้ถึงจุดประสงค์ในการมาของคนทั้งสอง ผ่านไปครู่หนึ่งฮองเฮาทรงก้าวลงจากขั้นบันไดช้าๆ แล้วตรัสกับฉีซู่ “ฉีซู่ เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของข้า เจ้ายินดีติดตามเขา เป็นวาสนาของเขาและของข้าด้วย แต่เจ้าก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน ข้าไม่ปรารถนาให้เจ้าต้องโชคร้ายเพราะเรื่องนี้เป็นเหตุ เจ้าต้องคิดให้ดี อย่าทำลายอนาคตของตนเองเพราะเห็นใจเราสองแม่ลูก”

ฉีซู่หันไปมองหลี่เฉิงเพ่ยแวบหนึ่ง แล้วหมอบกราบลง “ฉีซู่คิดดีแล้วเพคะ พระมารดาโปรดช่วยให้เราสมปรารถนาด้วย”

หลี่เฉิงเพ่ยก็หมอบกราบลงกับพื้นตามไปด้วย “พระมารดาโปรดช่วยให้เราสมปรารถนาด้วย”

พักใหญ่จึงมีคำพูดเจือเสียงทอดถอนใจดังขึ้นเหนือศีรษะคนทั้งสอง “ตกลง ข้าจะส่งเสริมพวกเจ้า”

ทว่าเรื่องนี้กลับถูกคัดค้านอย่างรุนแรงจากฮ่องเต้

ไม่รอให้ฮองเฮาได้บอกเล่าถึงความคิดของพระนางจนจบ ฮ่องเต้ก็ทรงตำหนิ “เจ้าช่างเลอะเลือน! เจ้าจะให้เด็กคนนั้นตามไปอยู่ที่หย่งโจวได้อย่างไร”

“เด็กสองคนต่างเต็มใจ เหตุใดจึงไม่ได้เพคะ” ฮองเฮาย้อนถามด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“หรือว่าเจ้าลืมไปแล้ว เพราะเหตุใดเราจึงเอาฉีซู่มาเลี้ยงอยู่ข้างตัว”

“หม่อมฉันไม่ได้ลืม หม่อมฉันบอกกับฉีซู่ ขอเพียงนางยินดี บุตรหลานวงศ์สกุลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงสุดแท้แต่นางจะเลือกเฟ้น หม่อมฉันจะไม่ยอมให้นางไม่ได้รับความไม่เป็นธรรมแม้แต่น้อย ทว่าเด็กคนนั้นยืนกรานจะทำเช่นนี้ นอกจากทำตามความปรารถนาของนางแล้ว หม่อมฉันก็ไม่มีทางอื่น”

ฮ่องเต้ทรงเดินกลับไปกลับมาด้วยความร้อนพระทัย สุดท้ายก็ตรัสขึ้น “ไม่ได้ นอกจากเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรเราก็รับปากได้”

ฮองเฮากลับหมอบกราบลงกับพื้นอย่างสงบนิ่ง “นอกจากเรื่องนี้แล้ว หม่อมฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีก”

“เจ้า! เฮ้อ…จะให้เราพูดกับเจ้าอย่างไรดี”

“ลูกชายของหม่อมฉัน คนหนึ่งตายในสนามรบ คนหนึ่งถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งรัชทายาท เฉิงเพ่ยมีคุณสมบัติไม่พอจะสืบทอดราชบัลลังก์ ฝ่าบาทจะปลดเขา หม่อมฉันไม่กล้าบ่นว่า หม่อมฉันเพียงหวังว่าฝ่าบาทจะทรงเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยากันมานานปี เห็นแก่ที่จะอย่างไรเขาก็เป็นเลือดเนื้อของฝ่าบาท ขอทรงส่งเสริมเด็กทั้งสองให้สมปรารถนาด้วยเพคะ”

รัชทายาทถูกปลด ฮ่องเต้รู้สึกผิดต่อฮองเฮาอยู่แล้ว เวลานี้นางยังเอ่ยถึงบุตรชายคนโตที่เสียชีวิตก่อนวัยอันควรอีก คำปฏิเสธก็ยิ่งกล่าวไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่ฮ่องเต้จึงทอดถอนพระทัยยาว “เอาเถิด เจ้าก็จัดการไปแล้วกัน”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงส่งเสริม”