ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 4

ใกล้ถึงกำหนดเดินทาง ผิงเอินอ๋องสองสามีภรรยาเข้าวังถวายบังคมลาฮ่องเต้และฮองเฮา ฮ่องเต้แม้จะทรงแค้นเคืองที่หลี่เฉิงเพ่ยไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่เมื่อนึกถึงว่าพระโอรสจะต้องจากไปไกลก็อดเศร้าพระทัยไม่ได้

ฮ่องเต้ยังทรงเป็นเช่นนี้ ฮองเฮายิ่งยากจะระงับความเศร้าเสียใจที่จะต้องแยกจากกันไว้ได้ ดึงมือลูกทั้งสองไว้น้ำตารินไหลไม่หยุด

ฉีซู่ปลอบใจให้คลายทุกข์โศกอยู่เป็นนาน ฮองเฮาจึงปาดน้ำตาพลางตรัสกับทั้งสอง “ไท่ซั่งหวงที่วังตะวันตกก็ต้องไปถวายบังคมลา”

สองสามีภรรยาพยักหน้ารับคำ หลังออกจากตำหนักฮองเฮาก็ตรงไปวังตะวันตก ขณะเดินผ่านตำหนักเซียนจวี พลันได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้น เหล่านางกำนัลกำลังรุมล้อมรัชทายาทกับชายารัชทายาท เดินกรีดกรายมา

ด้วยฐานะของรัชทายาทองค์ปัจจุบันกับอดีตรัชทายาทจะมากน้อยย่อมมีความประดักประเดิด หลังจากเปลี่ยนรัชทายาท พี่น้องทั้งสองต่างพยายามหลีกเลี่ยงการพบหน้า คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญมาพบกันเข้าที่นี่ ฉีซู่ทั้งเป็นห่วงว่าหลี่เฉิงเพ่ยจะไม่สบายใจ และกลัวเขาจะพูดจาไม่เข้าหู จึงจับมือเขาไว้แน่น หลี่เฉิงเพ่ยย่อมเข้าใจความหมายของภรรยา หันมามองนางทีหนึ่งคล้ายไม่มีทางเลี่ยง

รัชทายาทหลี่เฉิงฮ่วนก็เห็นผิงเอินอ๋องสองสามีภรรยาเช่นกัน จะหลบเลี่ยงตอนนี้ก็ดูจะจงใจเกินไป ด้วยเหตุนี้รัชทายาทสองสามีภรรยาจึงไม่หยุดฝีเท้า กลับเดินตรงเข้ามาหา

แม้จะมีฐานะสูงส่งเป็นรัชทายาท แต่การแต่งเนื้อแต่งตัวของหลี่เฉิงฮ่วนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เวลาส่วนตัวยังคงสวมหมวกผ้า สวมเสื้อคลุมยาวคอกลม ชายารัชทายาทชุยซื่ออายุสิบหก วันนี้ทำผมเกล้ามวยสูงด้านบนสุดบิดเอียงไปข้างหนึ่ง ช่วงบนสวมเสื้อผ้าแพรสีขาวแขนสั้น กระโปรงผ้าแพรสูงถึงช่วงอกสีเดียวกัน ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อแขนครึ่งท่อนสีชมพูอ่อน หัวไหล่คลุมทับด้วยผ้าไหมโปร่งสีเขียวอ่อน เท้าสวมรองเท้าพื้นหนา แม้นางจะเอาพัดทรงกลมในมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แต่ยังคงเห็นเค้าหน้าที่สดใสงดงามได้รำไร ด้านหลังพัดยิ่งมีดวงตาสุกใสหยาดเยิ้มแวววาวคู่หนึ่ง ทั้งสองยืนเคียงคู่กัน ดูเหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก

หลังจากทั้งสองฝ่ายต่างทำความเคารพกัน ฉีซู่ก็พูดขึ้นก่อน “ชายารัชทายาทงดงามเพียงนี้ รัชทายาทช่างมีโชควาสนา”

หลี่เฉิงฮ่วนมองฉีซู่แวบหนึ่ง ยิ้มอย่างเกรงใจ “โชควาสนาของผิงเอินอ๋องดูเหมือนจะไม่ด้อยกว่าข้า” นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างลังเล “พวกเจ้า…”

ฉีซู่กล่าว “วันพรุ่งนี้ท่านอ๋องกับหม่อมฉันจะออกเดินทางไปหย่งโจว วันนี้จึงเข้าวังมากราบบังคมลา”

หลี่เฉิงฮ่วนพยักหน้า “เดินทางปลอดภัย”

ฉีซู่พูดยิ้มๆ “ขอบพระทัยในคำอวยพรของรัชทายาท ท่านอ๋องกับหม่อมฉันยังต้องไปวังตะวันตกกราบบังคมลาไท่ซั่งหวง ต้องขอตัวก่อน”

หลี่เฉิงฮ่วนผงกศีรษะ เขามองส่งหลี่เฉิงเพ่ยสองสามีภรรยาเดินจากไป กระทั่งเงาร่างคนทั้งสองหายลับไปกับกำแพงวัง เขาก็ยังคงจ้องมองทิศทางที่คนทั้งสองเดินจากไป

“รัชทายาทเพคะ” ชายารัชทายาทร้องเรียกเบาๆ

หลี่เฉิงฮ่วนได้สติ เอ่ยเสียงอ่อนโยน “ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ อีกประเดี๋ยวหย่วนเอ่อร์ยังมีเรื่องจะมาปรึกษาข้า เจ้ากลับไปก่อนเถิด วันหลังข้าค่อยมาเที่ยวเล่นเป็นเพื่อนเจ้าใหม่”

อีกด้านหนึ่งฉีซู่กับหลี่เฉิงเพ่ยเข้าไปในวังตะวันตกโดยมีผู้รับใช้ในวังติดตามมา ฉีซู่ถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลี่เฉิงเพ่ยหัวเราะแล้วว่า “ที่แท้เจ้ากังวลถึงเพียงนี้”