ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 5

บทที่ห้า

เดือนห้ารัชศกกวงเย่าปีที่หนึ่ง ฮ่องเต้องค์ใหม่มีราชโองการ แต่งตั้งผิงเอินอ๋องหลี่หยวนเพ่ยเป็นหนิงอ๋อง มีบัญชาให้เขากลับเมืองหลวงมาดำรงตำแหน่งข้าหลวงตรวจการเมืองยงโจว

ฉีซู่กับหลี่หยวนเพ่ยได้รับการชี้แนะจากจางฉี่ไท่ จึงออกเดินทางกลับเมืองหลวงทันที พอเห็นหอสูงบนกำแพงเมืองซีจิงในความทรงจำปรากฏขึ้นมาที่เส้นขอบฟ้า สองสามีภรรยาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ตอนจากไปครั้งนั้นทั้งสองเข้าใจว่าคงจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว คิดไม่ถึงว่าหกปีผ่านไป พวกเขาก็ได้มายืนอยู่ที่นี่อีกครั้ง

หลี่หยวนเพ่ยยิ่งทอดถอนใจด้วยความสะท้อนใจ “นึกไม่ถึงว่าจะมีโอกาสได้เห็นเมืองหลวงอีกครั้ง”

สองสามีภรรยาเข้าเมืองไปพร้อมกัน มองถนนหนทางที่นับวันยิ่งเจริญรุ่งเรือง ในใจมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอย่างหนึ่งทะลักล้นขึ้นมา หลี่หยวนเพ่ยเปลี่ยนจากคนที่เคยชอบพูดเล่นสนุกสนานกลับนิ่งเงียบอย่างผิดปกติ สายตาจับนิ่งไปทั่วทุกหนแห่งบนท้องถนนเป็นระยะ

ฮ่องเต้องค์ใหม่เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่กี่เดือน บนใบหน้าของราษฎรในเมืองหลวงไม่มีความเศร้าอาดูรให้เห็นแล้ว ต่างคนต่างเร่งมือทำงานของตนไปอย่างสงบ ถนนหนทางร้านค้าเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่น้อย สภาพการณ์เต็มไปด้วยความสงบสุข ไม่ได้เห็นหลายปี เมืองหลวงถึงกับเจริญรุ่งเรืองขึ้นหลายส่วนเช่นนี้ ฉีซู่จำต้องยอมรับในความสามารถด้านการปกครองบ้านเมืองของฮ่องเต้องค์ใหม่อยู่ในใจ

ฮ่องเต้องค์ใหม่ได้จัดเตรียมที่พักหรูหราไว้ให้พวกนางแล้ว พอเข้ามาถึงเมืองหลวงก็มีคนรับใช้กลุ่มใหญ่มารอต้อนรับ ในสายตาคนนอกดูแล้วย่อมเห็นว่าฮ่องเต้องค์ใหม่กำลังแสดงเจตนาดีของตนต่อพี่น้อง หลังจากทั้งสองเข้าพักในคฤหาสน์เรียบร้อยก็เข้าวังไปเข้าเฝ้า หลี่หยวนเพ่ยไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ฉีซู่ก็ไปตำหนักฝ่ายในเข้าเฝ้าฮองเฮา

ไม่ได้พบกันหกปี รูปร่างหน้าตาของฮ่องเต้หลี่เฉิงฮ่วนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก เสื้อผ้าอาภรณ์ก็หาได้งดงามล้ำค่า เพียงสวมชุดปกติสีเหลืองเข้ม หากจะบอกว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง ก็คงมีเพียงเรียวหนวดที่ริมฝีปากของเขาเท่านั้น

หลี่หยวนเพ่ยกำลังจะหมอบกราบก็ถูกฮ่องเต้พยุงขึ้น “ครอบครัวเดียวกันไยต้องมากมารยาท”

“กระหม่อม กระหม่อม…ธรรมเนียมปฏิบัติระหว่างขุนนางกับฮ่องเต้ไม่อาจละเว้น…” เปรียบกับท่าทีสนิทสนมของฮ่องเต้แล้ว หลี่หยวนเพ่ยดูจะพูดน้อยอย่างเห็นได้ชัด

ฮ่องเต้ทอดถอนพระทัยแล้วว่า “เจ้าข้าพี่น้องกัน ไยต้องถือเคร่งในธรรมเนียมปฏิบัติระหว่างขุนนางกับฮ่องเต้ด้วย หลายปีมานี้เจ้าอยู่ที่หย่งโจวได้รับความลำบากแล้ว”

“กระหม่อม…กระหม่อมมิกล้า”

ฮ่องเต้ทรงตบบ่าเขาเบาๆ “อดีตฮ่องเต้มีโอรสธิดาน้อย ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็มีเพียงเจ้าข้าสองพี่น้อง เวลานี้อดีตฮ่องเต้จากไปแล้ว ในโลกนี้ญาติสนิทที่สุดของข้าก็มีเจ้าคนเดียวเท่านั้น ข้าเรียกตัวเจ้ากลับมา ก็ด้วยหวังว่าจะสามารถชดเชยอะไรให้เจ้าได้บ้าง”

ฮ่องเต้ตรัสด้วยท่าทีจริงใจยิ่ง หลี่หยวนเพ่ยได้ยินเขาเอ่ยถึงอดีตฮ่องเต้ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมา “ฝ่าบาทหาได้มีสิ่งใดติดค้างกระหม่อมไม่ เพียงแต่ตอนพระบิดาประชวรหนัก กระหม่อมไม่อาจแสดงความกตัญญูกตเวทีอย่างเต็มที่ รู้สึกเสียใจและละอายใจยิ่งนัก…”

ฮ่องเต้ทรงพาเขาไปนั่งด้วยพระองค์เอง “ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี ข้าเองก็เคยคิดจะเรียกเจ้ากลับเมืองหลวงเพื่อเฝ้าพระอาการ แต่ก็จนปัญญาที่อดีตฮ่องเต้ไม่ทรงอนุญาต สุดท้ายก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้”