ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 5

“คนพวกนั้นวันๆ ไม่ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว เหตุใดท่านอ๋องจึงชอบไปคลุกคลีอยู่กับพวกเขานัก” แม้จะพูดกับมารดาไปเช่นนั้น แต่ฉีซู่ก็หาได้มีความรู้สึกที่ดีต่อบรรดาลูกหลานราชนิกุลที่วันๆ เอาแต่เอ้อระเหยลอยชายเหล่านั้น จึงอดบ่นว่าไม่ได้

หลี่หยวนเพ่ยกล่าวยิ้มๆ “เอาอีกแล้ว ข้ากับพวกเขาเล่นกันมาตั้งแต่เล็กจนโต ทุกคนสนิทสนมกันเพียงนี้ ไปมาหาสู่กันก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่าว่าแต่…” เขาแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง “ข้าในเวลานี้ยังสามารถทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้อีก”

ฉีซู่ไม่ได้พูดอะไร ทุกอย่างเป็นเช่นที่หลี่หยวนเพ่ยกล่าว เขาในเวลานี้ไม่มีทางทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้ ไม่สู้เป็นราชนิกุลที่เอ้อระเหยลอยชายไปวันๆ แต่โดยดี หลังจากหลี่หยวนเพ่ยกลับมาเมืองหลวง นิสัยหยิบหย่งสำรวยเช่นแต่ก่อนก็เริ่มปรากฏให้เห็นอีก ทำให้นางออกจะไม่ค่อยวางใจ

“โกรธแล้วหรือ” หลี่หยวนเพ่ยยิ้มประจบเอาใจ “เช่นนั้นต่อไปข้าจะไม่ไปเที่ยวเล่นกับพวกเขาอีกก็แล้วกัน”

ฉีซู่ได้แต่ยิ้ม “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่ระยะหลังมานี้ข้าออกจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”

หลังกลับมาเมืองหลวง หลี่หยวนเพ่ยก็ดูมีเรื่องในใจมากมาย

ทุกครั้งหลังไปเที่ยวเล่นกลับมาก็มักนั่งอยู่คนเดียวตามลำพัง ไม่รู้คิดเรื่องอะไร สามีที่เป็นเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกออกจะไม่คุ้นเคย

หลี่หยวนเพ่ยโอบไหล่ภรรยาแล้วยิ้ม “เจ้าน่ะเป็นทุกข์เป็นร้อนไปเรื่อยเปื่อย วางใจเถิด ข้ารู้อะไรควรไม่ควร ไปกับพวกเขาก็แค่ดื่มสุราล่าสัตว์ ไม่เคยแตะต้องอิสตรี”

“ท่านกล้า!” ฉีซู่ทำท่าจะตี

“พระชายาโปรดไว้ชีวิต ผู้น้อยมิกล้า” หลี่หยวนเพ่ยวิงวอนขอร้องแกมหยอกเย้ากับนาง

ถูกเขาขัดจังหวะเช่นนี้ ฉีซู่ก็ไม่สะดวกจะรบเร้าหัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ต่อไปได้อีก ระหว่างตั้งครรภ์นางอ่อนเพลียง่าย จึงเอนร่างพิงหัวไหล่สามี ก่อนทั้งสองจะพูดคุยกันเรื่องทั่วไป “ท่านว่าครั้งนี้จะเป็นลูกสาวหรือลูกชาย”

หลี่หยวนเพ่ยลูบไล้ท้องของภรรยา “ไม่ว่าลูกชายหรือลูกสาว ขอแค่สามารถเลี้ยงดูเขาให้เติบโตได้ตลอดรอดฝั่งก็พอ”

ฉีซู่วางมือลงบนมือของสามีพลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ต้องได้สิ”

หลี่หยวนเพ่ยฝืนยิ้มน้อยๆ “จริงหรือ”

ฉีซู่ฟังออกถึงความผิดปกติในน้ำเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมองสามี เพียงเห็นหลี่หยวนเพ่ยมองจ้องไปนอกหน้าต่าง สีหน้าค่อนข้างลึกล้ำ นางมองสามีอย่างงงงัน เนิ่นนานไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลี่หยวนเพ่ยก็รู้สึกได้ถึงความนิ่งเงียบของภรรยา จึงคลี่ยิ้มเบิกบาน “อย่าห่วงไปเลย ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น ลูกคนนี้ต้องเติบโตด้วยดี ต้องมีอนาคตที่ดีแน่นอน”

ฉีซู่ยังคงมองจ้องเขานิ่ง ไม่ได้พูดอะไร

หลี่หยวนเพ่ยลูบๆ หน้าตนเองแล้วถาม “หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือ”

ฉีซู่สั่นศีรษะ

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงเอาแต่จ้องหน้าข้า หรือเจ้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าระยะหลังมานี้ข้าดูหล่อเหลามากขึ้น”

ฉีซู่ร้องเชอะใส่เขา “ดีแต่พูดเล่น”

หลี่หยวนเพ่ยหัวเราะฮ่าๆ รวบภรรยาเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง “ข้าก็ดีแต่พูดเล่น พระชายาเพิ่งรู้จักข้าเป็นวันแรกหรืออย่างไร”