ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 1.1 #นิยายวาย

โหยวเหมี่ยวมองใบหน้าของทาสเฉวี่ยนหรงอีกครั้ง จู่ๆ อีกฝ่ายก็ลืมตาโพลงทำให้เขาสะดุ้งด้วยความตกใจจนเกือบทำตะเกียงพลิกคว่ำใส่หน้า

ดวงตาคู่นั้นเลื่อนลอยไร้แววตา หากจับจ้องค้างอยู่ที่ตะเกียงหลิวหลี

“ทำไมถึงช่วยข้า” เสียงของเขาแหบพร่ามาก

“เจ้า…ยังมีชีวิตอยู่หรือ”

เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที โหยวเหมี่ยวพยายามขบคิดว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร ตอบไปว่าเขาอยากฟังเรื่องบัดสีระหว่างทาสเฉวี่ยนหรงกับหลี่เหยียนอย่างนั้นหรือ คงพูดเช่นนั้นไม่ได้หรอก

“ก็แค่ความคิดชั่ววูบ จะ…เจ้าไม่เป็นไรกระมัง”

โหยวเหมี่ยวแกว่งตะเกียงไปมาตรงหน้าอีกฝ่าย ในที่สุดสายตาของคนผู้นั้นก็เลื่อนมาจับที่ใบหน้าโหยวเหมี่ยว แสงไฟห้าสีของตะเกียงหลิวหลีส่องทะลุฉากกั้น แสงหลากสีสันที่กวัดแกว่งไปมาส่องกระทบหน้าเขาและใบหน้าของโหยวเหมี่ยว

“เจ้าผลาญเงินข้าไปตั้งสองร้อยตำลึงเชียวนะ ดังนั้นห้ามตายเด็ดขาด…เจ้าชื่ออะไร”

เขามองหน้าโหยวเหมี่ยวตาไม่กะพริบ เนิ่นนานกว่าจะตอบว่า “หลี่จื้อเฟิง”

โหยวเหมี่ยวยืนยันชื่ออีกฝ่ายได้แล้วก็เอ่ยว่า “เพื่อเจ้าแล้ว ข้าล่วงเกินกระทั่งหลี่เหยียน เจ้าต้องสำเหนียกตัวด้วย พรุ่งนี้ข้าจะเชิญหมอมาดูเจ้า ตอนนี้เจ้าก็นอนไปก่อนเถอะ”

หลี่จื้อเฟิงไม่ตอบ โหยวเหมี่ยวเอาตะเกียงหลิวหลีแขวนไว้กับฉากกั้นแล้วเดินกลับไปล้มตัวนอนบนเตียง คืนนี้เขามัวแต่กังวลว่าสองร้อยตำลึงจะตาย จึงเหลือบมองฉากกั้นหรือเงี่ยหูฟังเสียงเป็นระยะโดยไม่รู้ตัว จวบจนฟ้าเริ่มสางค่อยแอบย่องเข้าไปดู พอเห็นหลี่จื้อเฟิงหลับตาก็ยกนิ้วจ่อจมูกตรวจดูลมหายใจ

“ข้าไม่ตายหรอก เจ้าวางใจไปนอนเถอะ” หลี่จื้อเฟิงกล่าวขึ้นมา

โหยวเหมี่ยวจึงพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไป แต่หลี่จื้อเฟิงยังพูดย้ำอีกประโยคว่า “บุญคุณที่ช่วยชีวิต ข้าจะจดจำไว้ในใจ”

“เจ้าอย่าตายก็พอ” โหยวเหมี่ยวยิ้มนิดๆ

คราวนี้โหยวเหมี่ยวนอนหลับสนิทแล้ว จนกระทั่งตะวันขึ้นสูงสว่างโร่ค่อยรู้สึกตัวตื่น เขามัวแต่พะวักพะวนจนหลับไม่สนิททั้งคืน พอสาวใช้เข้ามาในห้องก็ทำจมูกฟุดฟิดพลางเอ่ยว่า “คุณชาย ในห้องมีกลิ่นอะไรเจ้าคะ”

“ออกไปๆ ออกไปให้หมด ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพวกเจ้า” โหยวเหมี่ยวรีบไล่

โหยวเหมี่ยวไล่สาวใช้ออกไปแล้ว จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงรีบกล่าวว่า “ยกเตาเครื่องหอมเข้ามา”

สาวใช้รู้สึกประหลาดใจ โหยวเหมี่ยวถามอีกว่า “ท่านอาเล่า”

“นายท่านไปจวนท่านเสนาบดีกรมอากรเจ้าค่ะ” สาวใช้ย่อกายคารวะแล้วออกไป

ตอนโหยวเหมี่ยวล้างหน้าบ้วนปาก บ่าวคนสนิทมารายงานที่หน้าประตูว่า “เฉียวเอ๋อร์รออยู่ที่ประตูสอง เตรียมรถม้าให้คุณชายเดินทางไปเรียนเสร็จแล้วขอรับ”

โหยวเหมี่ยวไหนเลยจะมีกะจิตกะใจไปเรียน “วันนี้ไม่ไปแล้ว พวกเจ้าไปพักเถอะ”

ทุกวันบ่าวคนสนิทต้องเตรียมตัวไปเรียนเป็นเพื่อนเขา เด็กรับใช้ในห้องหนังสือก็ติดตามมาจากบ้าน ทุกคนต่างก็ทำไปตามหน้าที่ทุกวัน ไม่มีใครมาทดสอบผลการเรียน ดังนั้นจึงดีใจมากที่มีเวลาว่างเป็นอิสระ