ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 4.1 #นิยายวาย

สามารถอ่านบทก่อนหน้าได้ที่ >> บทที่ 3.2

บทที่ 4

หลี่จื้อเฟิงยังไม่ทราบความคิดของโหยวเต๋อชวน พอออกจากเรือนใหญ่ก็กลับไปที่เรือนปีกตะวันออก ถามมู่ฉีที่อยู่หน้าประตูว่า “เงิน มีหรือไม่”

“ทำไม” มู่ฉีย้อนถาม

เจ้าทาสเฉวี่ยนหรงกลับถูนิ้วมือบอกเป็นนัยๆ ให้อีกฝ่ายเอาเงินมา มู่ฉีตกตะลึง อุทานว่า “นายท่านไม่ให้…”

หลี่จื้อเฟิงรีบส่งสัญญาณให้เบาเสียง แววตามู่ฉีหม่นแสง ล้วงเศษเงินในอกเสื้อพลางลดเสียงลงกระซิบกระซาบ เพราะเกรงว่าโหยวเหมี่ยวที่นอนอยู่ในห้องจะได้ยินเข้า “เราจะไปเชิญหมอกันเองหรือ”

แทนที่จะตอบ หลี่จื้อเฟิงกลับเอานิ้วชี้ที่ตัวบ่งบอกว่าจะไปเอง มู่ฉีจึงถามต่อว่า “เจ้ารู้จักทาง? เจ้าไปเชิญหมอที่ดีที่สุดในอำเภอขึ้นมาตรวจอาการต้องใช้เงินห้าเฉียน* นอกจากนี้ยังต้องลงไปจัดยาอีก นี่ ให้เจ้าสองตำลึง…”

หลี่จื้อเฟิงรับเศษเงินมาแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เหมือนกำลังลังเลว่าจะเข้าไปดูโหยวเหมี่ยวดีหรือไม่ สุดท้ายก็ไม่ได้ผลักประตูเข้าห้อง แต่หมุนตัวเดินออกไป

โหยวเหมี่ยวที่นอนอยู่ในห้องตื่นแล้วและได้ยินทุกอย่างชัดเจน แต่ยังคงนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงอย่างแค้นเคืองใจ พอหลี่จื้อเฟิงจากไป โหยวเหมี่ยวก็ตะโกนเสียงดังว่า “ปล่อยข้าตายไปเลยสิ!”

จากนั้นเอาผ้านวมคลุมหัว หันหน้าเข้าผนัง สะอื้นร่ำไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เท้าของหลี่จื้อเฟิงเพิ่งก้าวออกไป เท้าของโหยวฮั่นเกอก็มาถึงพอดี ประตูผลักเปิดเข้ามาดังเอี๊ยดอ๊าด โหยวเหมี่ยวยังคงนอนอยู่ท่าเดิม โหยวฮั่นเกอเดินเข้ามา เสียงฝีเท้าแผ่วเบานุ่มนวล จากนั้นดึงผ้านวมที่ปิดคลุมหัวโหยวเหมี่ยวออก หมอนเปียกคราบน้ำตา

“ท่านแม่ข้าไม่ต้องการข้า ท่านพ่อข้าก็ไม่ต้องการข้าแล้ว…” โหยวเหมี่ยวพูดเจือสะอื้น “ไม่ต้องมาสนใจข้า ปล่อยข้าตายไปเถอะ”

โหยวฮั่นเกอเอามือเย็นๆ ของตัวเองลองแตะหน้าผากดู โหยวเหมี่ยวตัวร้อนจนหน้าแดง ปวดหัวแทบระเบิดจึงอยากตายท่าเดียว หลับตานอนนิ่งๆ เพราะคิดว่าเป็นหลี่จื้อเฟิง

โหยวฮั่นเกอหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก ปิดประตูแล้ววิ่งออกไปสั่งให้เตรียมรถม้า เพื่อจะได้ลงเขาไปเชิญหมอ

อีกทางด้านหนึ่ง หลี่จื้อเฟิงแทบจะวิ่งลงเขา ปราสาทเขาปี้อวี่อยู่ห่างจากตัวเมืองของอำเภอเพ่ยเสี้ยนประมาณสี่สิบลี้ และเนื่องจากย่างเข้าเหมันตฤดู ใบชาฤดูเหมันต์ชุดสุดท้ายเก็บเสร็จหมดแล้ว ชาวไร่สองข้างทางจึงเริ่มพักจากการทำเกษตร

หลี่จื้อเฟิงเดินผ่านร้านอาหารที่พวกเขาพักกินข้าวตอนขามาก็แวะถามเถ้าแก่เนี้ยว่า “หมอชื่อดังของอำเภอเพ่ยเสี้ยนมีชื่อว่าอะไร”

เถ้าแก่เนี้ยชี้ถนนแล้วอธิบายว่า “เจ้าเดินตามเส้นทางค้าชาบนหลังม้าไปทางตะวันออก พอเข้าตัวเมืองของอำเภอเพ่ยเสี้ยนก็ตรงไปยังตลาดทางทิศตะวันออก จะมีร้านหนึ่งชื่อว่าร้านยาเป่าจี้ ท่านหมอสิงของที่นั่นมีฝีมือเยี่ยมมาก แต่นิสัยอาจจะแปลกอยู่สักหน่อย มีอะไรหรือ คุณชายของเจ้าล้มป่วยหรือ โอ๊ะ รอก่อน เจ้าดื่มน้ำสักนิดก่อนค่อยไป…”

* เฉียน เป็นหน่วยเหรียญเงินขาว มีรูตรงกลางเหมือนเงินอีแปะ (เหรียญสำริด) แต่ทำจากโลหะเงินจึงมีค่ามากกว่า