ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 5.2 #นิยายวาย

แต่เงินแค่นี้ยังไม่พอ เขาขบคิดไม่หยุดว่าจะใช้เงินจำนวนนี้หาเงินเพิ่มอย่างไร ก่อนอื่นสิ่งแรกที่ต้องทำคือซ่อมแซมบ้านให้เรียบร้อย แน่นอนว่าบ้านทั้งหลังจะรื้อทิ้งสร้างใหม่ส่งเดชไม่ได้ โหยวเหมี่ยวเห็นคำว่าสวนเสิ่นก็รู้ว่าต้นไม้ใบหญ้าแต่ละต้น ภูเขาจำลอง และเก้าอี้หินในบ้านนี้ล้วนมีความเป็นมา บางทีอาจจะมีวัตถุโบราณเยอะมากก็เป็นได้ ถ้าหากบุ่มบ่ามโยนทิ้งอาจทำลายข้าวของเสียหายโดยเปล่าประโยชน์

โหยวเหมี่ยวเดินวนรอบบ้านรอบหนึ่ง สวนเสิ่นแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก เดินจนเมื่อยขายังไม่พ้นเขตกำแพงบ้าน โหยวเหมี่ยวใช้เวลาเดินกว่าหนึ่งถ้วยชา* กว่าจะถึงด้านหลังเรือน เขาจูงม้าอีกตัวออกจากโรงม้าแล้วพลิกตัวขึ้นหลังม้า ควบวิ่งออกไปทางทุ่งหญ้า

คนเช่าที่ทั้งสี่ครอบครัวอาศัยอยู่ทางตะวันออกและตะวันตก โหยวเหมี่ยวตัดสินใจว่าจะเรียกคนมาช่วยเก็บกวาดก่อน พอถึงตอนเที่ยงๆ พบว่าบ้านที่เห็นอยู่ไกลๆ มีควันลอยขึ้นมา โหยวเหมี่ยวหยุดม้าที่หน้าบ้านหลังหนึ่งแล้วถามว่า “ที่นี่เป็นบ้านใคร”

“คุณชาย!” หลี่จวงรีบร้อนออกมาต้อนรับ

“เจ้าว่างหรือไม่”

ครอบครัวหลี่จวงกำลังอยู่ในช่วงพักจากการทำนา หลี่จวงเพิ่งถึงบ้านและพักดื่มน้ำ คงกำลังปรึกษาหารือกับภรรยา ครั้นได้ยินโหยวเหมี่ยวตะโกนถามก็รีบออกมาต้อนรับทันที “ว่างขอรับ คุณชายมีอะไรจะสั่งอย่างนั้นหรือ”

โหยวเหมี่ยวสังเกตเห็นบ้านอีกหลังที่อยู่ตรงกันข้ามจึงถามว่า “แล้วบ้านที่อยู่ตรงข้ามเป็นของใคร”

“บ้านเจ้าจางเอ้อร์”

“จางเอ้อร์!” โหยวเหมี่ยวตะโกนเรียก

จางเอ้อร์ตะโกนรับคำมาจากในบ้านหลังนั้น โหยวเหมี่ยวเอ่ยต่อว่า “ถ้าพวกเจ้าสองคนว่างอยู่ก็ขึ้นไปที่ปราสาทเขาที ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”

โหยวเหมี่ยวพูดทิ้งท้ายแล้วกระตุ้นม้ากลับไป เพราะรถม้ายังทิ้งไว้ในสวนเสิ่น เงินทองก็อยู่ในนั้น

เมื่อมองสวนเสิ่นจากภายนอกจะเห็นว่าเก่าทรุดโทรมมาก อย่างไรก็ตามบ้านใหม่ที่เห็นอยู่ใต้แสงตะวันนี้กลับไม่ได้ดูหดหู่อ้างว้างแม้แต่น้อย แต่ยังมีพลังชีวิตแห่งความรุ่งเรืองตกค้างอยู่ในซากกำแพงแตกหักเหล่านั้น ราวกับมีอะไรบางอย่างเติบโตอยู่ใต้เศษซากกระเบื้องอิฐหิน งอกเงยขึ้นเรื่อยๆ จนแทบดันทะลุซากปรักหักพังเหล่านั้นขึ้นมายืนตระหง่านค้ำฟ้า

โหยวเหมี่ยวผูกม้าไว้ที่ต้นไม้หน้าประตูตรงบริเวณที่มีหญ้าขึ้นรกเพื่อให้มันและเล็มกินหญ้าเอง จากนั้นถอดเสื้อคลุมตัวนอกท่อนบนออก เอาแขนเสื้อผูกเป็นปมตรงเอวแล้วปล่อยให้มันห้อยอยู่อย่างนั้น จากนั้นก็เดินไปขนข้าวของบนรถลงมา

สิ่งสำคัญที่สุดในบ้านก็คือเงินทองของตัวเอง เงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินที่เหลือต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี โหยวเหมี่ยวยกหีบเงินเข้าไปในห้องนอน ฉากกั้นล้มระเนระนาด ฟูกและผ้านวมก็เก่าขาดจนไส้ทะลักออกมา

โหยวเหมี่ยวกวาดตามองไปรอบๆ ตรงมุมห้องมีหีบตั้งอยู่ใบหนึ่ง เขาออกแรงผลักแต่ผลักไม่ไหว พอก้มมองพื้นก็พบว่าเจ้าสิ่งนี้ดูเหมือนจะหลอมติดกับพื้น

มันไม่ได้ใส่กลอนไว้ โหยวเหมี่ยวเปิดฝาแล้วชะโงกมองเข้าไป ข้างในมีหนังสือตำราแค่ไม่กี่ม้วน ในหีบยังมีพื้นที่ว่าง ตัวหีบจมลึกลงไปในพื้นสามเชียะ* โหยวเหมี่ยวเข้าใจแล้ว มันคงถูกฝังไว้ตั้งแต่ตอนสร้างบ้านนี้ โดยใช้ก้อนอิฐยึดไว้

* ‘หนึ่งถ้วยชา’ ใช้เปรียบถึงช่วงเวลาที่สั้นมาก บางตำราเทียบว่าประมาณ 10-15 นาที

* เชียะ (ฉื่อ) เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน เทียบความยาวได้ประมาณ 10 นิ้ว หรือหนึ่งส่วนสามเมตร ปัจจุบันยังใช้คำนี้อยู่ในความหมายว่า ‘ฟุต’