ทดลองอ่านนิยายวาย Glass and Steel บทที่ 1 #นิยายวาย

ผู้กองหนุ่มพยักหน้ารับ “ก็คงจะไม่เกี่ยว หากว่าเอกสารพวกนี้ไม่ได้ซ่อนอยู่ในตัวอดีตคู่ควงของคุณตอนที่เราจับกุมเธอ”

น้ำเสียงอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น

“พร้อมกับข้อมูลแผนที่คลังแสงของกองทัพที่เพิ่งถูกวางระเบิดเมื่อสัปดาห์ก่อน”

ภาพถ่ายอีกภาพถูกยื่นส่งมาตรงหน้า หญิงสาวผู้นั้นปรากฏอยู่ในภาพอีกครั้ง คราวนี้ฉากหลังเป็นห้องมืดทึม ใบหน้าที่งดงามของเธอมองตรงมาคล้ายกับภาพแรก ผิดกันตรงที่มันยับเยิน เต็มไปด้วยรอยช้ำ ดวงตาข้างขวาบวมปิด มีเลือดไหลออกจากจมูกและมุมปาก หากสีหน้ายังคงเรียบเฉยราวกับก้อนหินก้อนหนึ่ง

“ผมต้องขอชมรสนิยมของคุณนะ คุณชาย”

ใบหน้าคมเอ่ยทั้งที่สีหน้ายังคงนิ่งเรียบขัดกับคำพูดเสียดสี “ผู้หญิงคนนี้ทั้งสวยทั้งแกร่ง ถูกทรมานขนาดไหนก็ไม่ยอมปริปากซัดทอดคนอื่น”

“คุณ! นี่คุณทำอะไรเธอ!”

เขาเผลอหลุดการควบคุม ผุดลุกจากเก้าอี้ เอ่ยถามเสียงดัง แต่อีกฝ่ายกลับตอบอย่างสงบ

“ก็ทำตามขั้นตอน ถ้าคุณไม่รังเกียจผมก็อยากจะเชิญไปชมสักหน่อย”

ร่างสูงลุกขึ้น คว้าต้นแขนของเขา ดึงให้เดินออกจากห้อง เฟยหมิงพยายามสะบัดแขนออก แต่มือที่เกาะกุมไว้นั้นแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก สุดท้ายเขาจึงได้แต่เอ่ยด้วยเสียงโกรธเกรี้ยว

“นี่คุณจะพาผมไปไหน! ผู้กอง คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ผมจะเรียนให้ท่านพ่อทราบ!”

ผู้กองหนุ่มหันกลับมาเลิกคิ้ว ไม่แยแสต่อคำขู่

“ไม่ต้องห่วงหรอก คุณชาย ผมจะเรียนให้ท่านอาหลี่ทราบเองว่ารบกวนขอตัวคุณมาช่วยงานราชการสักพัก”

เขาพูดแล้วก็กระชากแขนอีกฝ่าย ดึงให้เดินลงบันไดด้านหลังตามมาถึงอาคารอีกหลัง อาคารนี้อยู่ไกลจากอาคารกรมทหาร ตัวตึกสองชั้นทรงยาวก่ออิฐฉาบปูนแบบเรียบๆ มีหน้าต่างเพียงไม่กี่บาน เพียงแค่ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นสถานที่สำหรับทำสิ่งใด

เฟยหมิงถูกลากแขนเข้าไปภายในตึกที่มืดสนิท อีกฝ่ายผลักเขาเข้าไปในห้องเล็กห้องหนึ่ง ความมืดทึมทำให้เขามองเห็นเพียงเงาตะคุ่มๆ หากจมูกกลับได้กลิ่นคาวเลือดคละกับกลิ่นปฏิกูลชัดเจนจนต้องกลั้นหายใจ จนกระทั่งสายตาเริ่มปรับจนชิน เขาจึงเห็น ‘สิ่ง’ ที่กองอยู่บนพื้น

“เธอ?”

เขาอุทาน รู้สึกว่าร่างสั่นสะท้าน หญิงสาวที่งดงามคนนั้นกลายสภาพเป็นสิ่งที่แทบจะเรียกไม่ได้ว่ามนุษย์ ชายหนุ่มทำท่าจะวิ่งเข้าไปดูอาการ แต่มือของใครอีกคนที่อยู่ด้านหลังกลับคว้าเอาไว้

“สายไปแล้วล่ะ เพิ่งสิ้นใจเมื่อครู่นี้เอง นับว่าโชคดี”

เสียงไม่ยินดียินร้ายนั้นทำให้สติของเฟยหมิงขาดผึง เขาหันกลับไป เสยหมัดใส่ใบหน้าราบเรียบนั้น

“แกมันสัตว์นรก! เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ!”

หากอีกฝ่ายกลับเบี่ยงหลบได้อย่างง่ายดาย ซ้ำยังคว้าข้อมือเขา บิดกลับไปด้านหลังเพื่อไม่ให้ขยับตัวทำร้ายตนได้อีก

“ผมเพียงทำตามหน้าที่ คุณชายหลี่ คุณควรรู้ว่าเมื่อก้าวลงไปสู่เส้นทางนั้นแล้ว ผลลัพธ์เช่นนี้ย่อมเกิดขึ้นได้ เธอพ้นเคราะห์ไปแล้ว ผมว่าคุณห่วงตัวเองดีกว่า”

เฟยหมิงแค่นยิ้มแม้จะรู้สึกเจ็บจนชาไปทั้งแขน

“คุณไม่กล้าหรอก อย่าลืมสิว่าผมเป็นใคร”

ใบหน้าคมยิ้มเย็นตอบรับเสียงท้าทายนั้น “ก็ลองดูมั้ยล่ะ”

นายทหารหนุ่มดันนักโทษในมือออกจากห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นความตาย แล้วดึงแขนเขาลากขึ้นบันไดไปชั้นสอง ก่อนจะผ่านเข้าไปในห้องเล็กๆ อีกห้อง ห้องที่ไร้หน้าต่าง มีเพียงช่องระบายอากาศแคบด้านบน กับแสงจากหลอดไฟที่แขวนอยู่บนเพดาน

ร่างโปร่งถูกผลักลงบนเตียงเดี่ยวที่ตั้งอยู่

“ผู้กองหยาง! คุณจะทำอะไร!”

เฟยหมิงถามเสียงสั่นเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายปิดประตูห้องและกดล็อกตามหลัง ใบหน้าที่ถูกแสงไฟแรงเทียนต่ำเหนือศีรษะสาดใส่ก่อให้เกิดเงามืดทาบทับนั้นเหยียดยิ้มที่มุมปาก

“ทำให้คุณชายรู้อย่างไรล่ะว่าการทรมาน…ไม่ได้มีเพียงรูปแบบเดียว”

โปรดติดตามตอนต่อไป…