ทดลองอ่านนิยายวาย Glass and Steel บทที่ 3 #นิยายวาย

นายทหารหนุ่มใช้เวลาประชุมนัดแนะแผนการกับหัวหน้าฝ่ายต่างๆ อยู่นาน กลุ่มผู้นำกองทหารที่นั่งกันอยู่ในห้องนี้ล้วนเป็นคนที่ตรวจสอบประวัติมาเรียบร้อยแล้วว่า ‘สะอาด’ ไม่ใช่นายทหารยศสูงที่จะถูกฝ่ายกองกำลังใต้ดินใช้เงินซื้อตำแหน่งให้มาเป็นสายภายในกรมทหาร

หากเพื่อความปลอดภัย เหวินอี้ยังคงเลี่ยงจะแจ้งกำหนดวัน เวลา สถานที่ หรือแม้แต่รูปแบบของการลอบจู่โจม เพียงแต่ย้ำให้ทุกฝ่ายเตรียมตัวให้พร้อมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เขาจะรอให้เหล่ามดงานพวกนั้นเดินเข้ามาสู่รังกับดักเสียก่อน จึงจะเผามันให้ราบไปพร้อมกันทีเดียว

กว่าการประชุมจะเสร็จสิ้น ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว นายทหารหนุ่มจัดการอาหารเย็นง่ายๆ ในห้องทำงานของตนจนเรียบร้อย ใจนึกห่วงคนที่ยังอยู่ในห้องเล็กห้องนั้น จึงหันไปสั่งคนสนิท

“ไปรายงานท่านปู่ว่าคืนนี้ฉันจะค้างที่กรม แล้วก็เอาเครื่องแบบชุดใหม่ที่จวนมาให้ด้วย”

“ครับผม” อีกฝ่ายรับคำโดยไม่ไต่ถาม เพราะตามปกติผู้เป็นนายก็ค้างที่กรมทหารอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะช่วงวางแผนงานหรือมีนักโทษรอสอบสวน

ร่างสูงรอจนผู้ใต้บังคับบัญชาเดินออกไปแล้วจึงค่อยลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินลงจากอาคารที่ทำการ ก้าวไปทางด้านหลัง

ตึกทรุดโทรมหลังนั้นกลายเป็นเงาดำมืดแทบจะกลืนหายไปกับท้องฟ้ายามราตรี ความจริงที่นี่เป็นห้องขังเก่าซึ่งเลิกใช้งานไปนานแล้ว ก่อนหน้านี้ฝ่ายสอบสวนพิเศษของเขาใช้ที่นี่เป็นสถานที่สำหรับสอบปากคำ แต่ภายหลังก็ไม่ได้ใช้งานบ่อยนัก เนื่องจากการสอบสวนในห้องขังใต้ดินของอาคารที่ทำการกรมนั้นสะดวกและเก็บเสียงร้องยามถูกทรมานได้ดีกว่า

ตึกนี้เงียบ ห่างไกลสายตาผู้คน ปลอดจากเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดของบรรดาผู้ถูกสอบสวน เขาจึงเลือกเก็บขัง ‘สิ่งสำคัญ’ ของตนไว้ในนั้น

ชายชราที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าตึกเดินเตาะแตะเข้ามาหาทันทีที่ร่างสูงในชุดเครื่องแบบก้าวเท้ามาถึง มือเหี่ยวย่นชี้ไปที่ช่องระบายอากาศของห้องด้านบน ก่อนจะทำท่าเหมือนหยิบบางอย่างเข้าปาก แล้วแบมือทั้งสองโบกไปมาพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจระคนเกรงกลัว

เหวินอี้ที่คุ้นเคยกับภาษามือของคนเก่าแก่เลิกคิ้ว

“ไม่ยอมกินอาหารเลยงั้นหรือ”

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึก เขาจึงถอนใจเบาๆ โบกมือสั่งให้ชายชรากลับไปนั่งเฝ้าอยู่ที่เดิม ส่วนตนเองก้าวเข้าไปภายในตึก แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

ภายในนั้นมืดสนิท หากคนที่คุ้นเคยกับแปลนของตึกนี้จนแทบจะหลับตาเดินได้ไม่เดือดร้อนนัก พอไปถึงหน้าประตู เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงจากภายใน แต่กลับได้ยินเพียงความเงียบ

มือเรียวยาวไขกุญแจแล้วปลดโซ่ ทันทีที่ประตูเหล็กถูกเปิดออก ร่างโปร่งที่นั่งพิงผนังอยู่ก็รีบผุดลุก ผลักร่างเขาเพื่อแทรกตัวเองออกไป แต่คนที่เข้ามานั้นเร็วกว่า เหวินอี้คว้าหมับไปที่ต้นแขนอีกฝ่าย กระชากกลับมาปะทะกับแผ่นอกของตน พร้อมกับกระชับแขนอีกข้างรัดไว้แน่น

“ปล่อย!” เสียงใสที่แหบเครือไปเล็กน้อยร้องสั่ง “ผมจะกลับบ้าน!”