ทดลองอ่านนิยายวาย Glass and Steel บทที่ 5 #นิยายวาย

เด็กชายร่างบางที่เกือบเข้าวัยรุ่นยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางคนที่มายืนรอส่งที่สถานีรถไฟ ใบหน้าขาวจำต้องฝืนยิ้มทำตัวให้ร่าเริง แม้ในใจจะหวาดหวั่น

ผู้เป็นบิดาเข้ามาตบบ่าบุตรชาย กำชับให้ตั้งใจเล่าเรียนและอยู่ในกฎระเบียบของโรงเรียนประจำที่กำลังจะเข้าศึกษา เขาพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แต่มือกลับสั่นน้อยๆ

ผู้โดยสารเริ่มทยอยกันเดินขึ้นรถไฟ พ่อบ้านซึ่งจะไปเป็นเพื่อนคุณชายรองของตนเดินหิ้วกระเป๋านำไปก่อนแล้ว เด็กชายเอ่ยลาญาติสนิทและสหายของผู้เป็นบิดา ก่อนจะมาถึงเด็กชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ท้ายแถว

“เหวินอี้ พี่ไปก่อนนะ”

ใบหน้าเล็กที่เงยขึ้นมองเขานั้นมีน้ำตาเต็มตา เหมือนวันแรกที่พวกเขาได้เจอกัน วันนั้นเขานึกอ่อนใจในความเป็นเด็กของอีกฝ่าย แต่ครั้งนี้คนอายุมากกว่ากลับรู้สึกอิจฉา เขาเองก็อยากจะร้องไห้ กอดขาบิดามารดาขอร้องอ้อนวอนให้ตนไม่ต้องจากบ้านไปไกลได้บ้าง

เด็กชายตัวเล็กพยายามกัดฟันกลั้นน้ำตา สูดน้ำมูกเสียงดังก่อนจะถาม

“พี่เฟยหมิง พี่จะไปแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้วใช่ไหม”

เขาส่ายหน้า เอ่ยปลอบพลางเช็ดน้ำตาให้ “พี่คงต้องอยู่ที่นั่นนาน แต่ก็จะกลับมาบ้านตอนตรุษจีนทุกปี เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันนะ”

“อือ พี่ไปอยู่ทางโน้นจะเหงาไหม”

อีกฝ่ายเอ่ยถาม โดยไม่รู้ว่าคำว่าเหงานั้นกระแทกใจของคนฟัง เด็กชายร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึก มองไปรอบตัวอย่างใจหาย

โชคดีที่บรรดาผู้ใหญ่กำลังพูดคุยกันเรื่องโรงเรียนของเขาจึงไม่มีใครทันสังเกตท่าทางเสียขวัญนี้นอกจากร่างเล็กตรงหน้า เจ้าตัวเห็นเขาตัวสั่นก็จับมือเรียวขึ้นมา หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงวางลงบนมือนั้น

“เอ้า ผมให้ เอาไว้คุ้มครองพี่นะ”

เฟยหมิงก้มลงมอง ตุ๊กตาทหารทำด้วยเหล็กถือปืนอยู่ในท่าเฝ้าระวัง ใบหน้าขึงขังจริงจังทำให้คนมองรู้สึกว่ามันให้ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด ใจที่กำลังสั่นไหวสงบลง

ใบหน้าเรียวขาวคลี่ยิ้มสว่าง เก็บตุ๊กตาตัวนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม

“ขอบใจนะ เหวินอี้ พี่ไปก่อนล่ะ”

ใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้นเงยขึ้นมองเขา พยักหน้าพร้อมกับยิ้มตอบ

“อืม พี่ไปแล้วก็รีบกลับมาหาผมเร็วๆ นะ ผมจะรอ”

.

.

น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนตุ๊กตาทหารเหล็กตัวนั้น เฟยหมิงมองมันนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง พอมองออกไปว่าไม่มีใครอยู่ด้านล่าง เขาก็ขว้างตุ๊กตาเหล็กออกไปยังสวนป่ากว้างที่อยู่หลังตัวตึก

ร่างโปร่งเดินกลับมานอนคว่ำหน้ากับหมอน ปล่อยให้น้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ตั้งแต่เมื่อคืนหลั่งไหลออกมาเงียบๆ

เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่บอกว่าจะรอเขานั้น ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป…