ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 1 – บทที่ 3

แต่เผยจื่ออวี๋ไม่รู้แน่ชัดนักว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไรกันแน่ หรืออาจเพราะแรงระเบิดนั่นที่ทำให้ช่องว่างของมิติบิดเบี้ยว จนวิญญาณของนางข้ามกาลเวลามายังอาณาจักรโบราณที่เรียกว่า ‘ต้าเยี่ย’ และเข้ามาอยู่ในร่างของเผยจื่ออวี๋ เด็กหญิงตัวน้อยอายุสี่ขวบที่เพิ่งจะป่วยตายหมาดๆ

ถ้าหากพูดกันตามเหตุผลแล้ว เรื่องเหลือเชื่อสำหรับคนทั่วไปอย่างวิญญาณข้ามภพนางยังประสบมากับตนเองแล้ว น่าจะเชื่อเรื่องงมงายประเภทนี้ได้ แต่เพราะการเรียนรู้เรื่องวิทยาศาสตร์ของยุคปัจจุบันที่ฝังรากลึกในความเชื่อเดิม ทำให้นางไม่เชื่อเรื่องเทพแห่งขุนเขาอะไรนั่นอย่างเป็นจริงเป็นจังสักเท่าไร

เรื่องเล่าเกี่ยวกับเทพแห่งขุนเขาพิโรธแค่ผ่านเข้ามาในสมองของนางเพียงแวบเดียวก็เลือนหายไป ด้วยในใจของเด็กหญิงนั้นกำลังห่วงพะวงกับอาการป่วยของมารดามากกว่า เพียงคิดถึงมารดาที่จำเป็นต้องเรียกหมอมารักษาอาการอย่างเร่งด่วนแล้ว ทำให้นางอดเดินไปน้ำตาไหลไปอีกครั้งไม่ได้

แต่เดิมนั้นหวงซื่อ* เป็นอนุภรรยาคนที่สี่ที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดของท่านแม่ทัพใหญ่คนหนึ่งในเมืองหลวง แต่เมื่อท่านแม่ทัพต้องเดินทางไปเป็นแนวหน้าในสนามรบ ฮูหยินแม่ทัพจึงถือโอกาสขับไล่หวงซื่อกับเผยจื่ออวี๋ที่เป็นลูกสาวคนที่หกของท่านแม่ทัพออกจากจวน ทำให้พวกนางสองคนแม่ลูกต้องระหกระเหินมาดิ้นรนเอาตัวรอดกันเองอยู่ที่หมู่บ้านชนบท และเพราะเผยจื่ออวี๋ตัวจริงมีสุขภาพอ่อนแอ นางจึงป่วยตายไปตั้งแต่ระหว่างทางแล้ว

หลายปีมานี้นางกับท่านแม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่ชนบทด้วยความยากลำบากเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในช่วงที่เผยจื่ออวี๋เพิ่งข้ามกาลเวลามาในปีแรกนั้น แทบจะต้องนอนนิ่งๆ ติดอยู่กับเตียงอย่างเดียว อาศัยมารดาไปรับจ้างคนอื่นเย็บปักเสื้อผ้า หรือไปหยิบยืมเงินจากเพื่อนบ้านเพื่อเชิญท่านหมอมาดูอาการป่วยให้นาง ทำให้สุขภาพของเผยจื่ออวี๋ค่อยๆ ดีขึ้นอย่างช้าๆ

ทว่าเมื่อร่างเล็กจ้อยของนางเริ่มจะมีสุขภาพที่ดีขึ้นแล้ว กลับกลายเป็นว่าสุขภาพของท่านแม่เริ่มย่ำแย่ลง ทำให้เผยจื่ออวี๋มักจะได้ยินเสียงไอในช่วงกลางดึกโดยที่หวงซื่อยังคงทำงานเย็บปักอย่างต่อเนื่องอยู่บ่อยครั้ง

จนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิของปีนี้ ร่างกายของหวงซื่อก็ทนต่อไปไม่ไหว และล้มป่วยติดต่อกันมาได้หลายเดือนแล้ว ทำให้เผยจื่ออวี๋ต้องเริ่มตามเด็กๆ ข้างบ้านขึ้นเขาไปเก็บไม้ฟืนแล้วแบกมาขายที่ถนนเพื่อหาเงินไปเชิญหมอและซื้อยาให้แก่มารดา

เมื่อเก็บไม้ฟืนที่ภูเขาด้านหน้าไม่ได้ เช่นนั้นนางก็จะเดินไปให้ไกลอีกหน่อย เผื่อว่าจะเจอไม้ฟืนแล้วท่านแม่ที่คอยอยู่จะได้มีเงินมารักษาอาการป่วยเสียที

เผยจื่ออวี๋เช็ดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ที่ขอบตาออกและสูดลมหายใจ ขณะเดินต่อไปยังด้านหลังเขาที่เป็นป่ารกชัฏ ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไร ในที่สุดนางก็เดินมาถึงที่ช่องเขาแห่งหนึ่ง ดวงตาของเด็กน้อยฉายแววสว่างวาบขึ้นทันที

ที่ด้านหลังเขานี้เต็มไปด้วยท่อนไม้และกิ่งไม้แห้งมากมาย ซ้ำยังมีคุณภาพดีกว่าไม้ฟืนที่นางเคยเก็บมาก่อนมาก ทั้งแห้ง ท่อนใหญ่ และเป็นแท่งตรง ขอเพียงเก็บท่อนไม้ทั้งหมดนี้กลับไปได้ คาดว่าคงขายได้เงินมาไม่น้อยเลย เช่นนี้นางก็จะมีเงินให้ท่านแม่รักษาอาการป่วยไข้ได้

เผยจื่ออวี๋มองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงแล้วก็ไม่กล้าชักช้า รีบก้มตัวลงไปเก็บไม้ฟืนอย่างสุดชีวิต นางตัดสินใจว่าจะเก็บแต่ไม้ฟืนขนาดกลางๆ ไปก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยเอาขวานมาจามไม้ล้มท่อนใหญ่บนพื้นและฟันต้นไม้ที่ยืนต้นตายเหล่านี้ เนื้อไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตายหลายต้นนั้นคุณภาพไม่เลวเลย ถ้าหากผ่าเป็นฟืนเอาไปขายแล้วน่าจะได้เงินมากกว่าไม้ฟืนที่นางเก็บเอาไปขายทั้งวันเสียอีก

* ธรรมเนียมการเรียกขานสตรีที่แต่งงานแล้วของจีนจะใช้คำว่าซื่อ (แปลว่านามสกุล) ต่อท้ายนามสกุลเดิมของสตรี บางครั้งอาจเพิ่มนามสกุลของสามีไว้หน้าสุดเพื่อระบุให้ชัดขึ้นก็มี