ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 1 – บทที่ 3

ในตอนนี้เองดรุณีนางหนึ่งเกล้าผมปักปิ่นรูปดอกกุหลาบสองอัน สวมเสื้อคลุมตัวสั้นเนื้อหยาบสีฟ้า บนไหล่สะพายห่อผ้าใบเล็กที่ปักเป็นรูปโสม แลดูคล่องแคล่วสะอาดตา กำลังยืนหันข้างอยู่หน้าประตูครัว พร้อมกับสอดส่ายดวงตากลมโตเป็นประกายระยับเข้าไปภายใน

เมื่อแม่บ้านอ่อนเยาว์อย่างหวงซื่อที่กำลังควบคุมบริวารให้เร่งเรียงหมั่นโถวใส่ลังนึ่งอยู่หันมาเห็นสาวน้อยแสนซนคนนี้ก็ยิ้มออกมาบางๆ แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงรักใคร่เอ็นดูว่า “อวี๋เอ๋อร์ ทำไมเจ้าไม่นอนให้นานหน่อยเล่า นี่มันยังเช้าอยู่เลยไม่ใช่หรือ”

หวงซื่อกวักมือเรียกเป็นสัญญาณให้ลูกสาวเข้ามาในห้องครัว

“ท่านแม่ ข้าหิว ข้าถูกเจ้าท้องนี่ร้องกวนจนตื่นน่ะเจ้าค่ะ” เผยจื่ออวี๋ตบๆ ที่หน้าท้องแบนราบของตน

“มา รีบมานั่งกินก่อน นี่เป็นซาลาเปากับหมั่นโถวที่เพิ่งจะนึ่งเสร็จใหม่ๆ น้ำเต้าหู้ก็ต้มเสร็จแล้ว กำลังร้อนพอดีเลย เจ้ารีบกินเสียตั้งแต่ยังร้อนๆ เถอะ” หวงซื่อดึงตัวลูกสาวให้เข้ามานั่งที่โต๊ะ ก่อนยกเอาหมั่นโถวกับน้ำเต้าหู้ที่เพิ่งทำเสร็จหมาดๆ มาให้อย่างรวดเร็ว รวมถึงกับข้าวที่เป็นเครื่องเคียงอีกหลายอย่างด้วย

“ท่านแม่ ร่างกายของท่านไม่แข็งแรง อย่าทำงานให้มากนักเลย นั่งลงกินมื้อเช้าเป็นเพื่อนข้าก่อนเถอะ” หญิงสาวตักน้ำเต้าหู้ดื่มไปได้คำหนึ่งแล้วก็รีบเรียกหวงซื่อที่กำลังจะหมุนตัวกลับไปดูหมั่นโถวบนเตาอีกครั้ง

หวงซื่อเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนบนเอวก่อนเดินมานั่งที่ข้างตัวลูกสาว นางลูบใบหน้าที่แดงระเรื่อน่ารักราวกับลูกผิงกั่ว** ของเผยจื่ออวี๋อย่างรักใคร่

“แม่ไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิดเสียหน่อย หลายปีมานี้เจ้ามิใช่หอบยาสมุนไพรมากมายกลับมาทำอาหารบำรุงให้แม่กินหรอกหรือ สุขภาพของแม่แข็งแรงขึ้นตั้งนานแล้ว แต่เจ้าสิอยู่ในวัยกำลังโต น่าจะกินให้มากหน่อย อย่าตรากตรำนักเลย”

“ท่านแม่วางใจเถอะ ข้าไม่เหนื่อยเลยสักนิด” เผยจื่ออวี๋หยิบเอาซาลาเปาลูกอ้วนๆ ขาวๆ ที่เพิ่งนึ่งเสร็จมาเป่าให้หายร้อนก่อนบิมันส่งเข้าปาก

“อวี๋เอ๋อร์ ตอนนี้เหตุการณ์น้ำท่วมก็ผ่านพ้นไปแล้ว จำนวนผู้ประสบภัยในอำเภอก็ลดน้อยลงแล้วด้วย เจ้าไม่ต้องไปแจกหมั่นโถวเองทุกวันก็ได้กระมัง” หวงซื่อถามเสียงนุ่ม

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน แคว้นต้าเยี่ยเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ขึ้น เนื่องจากเขื่อนที่เพิ่งซ่อมแซมไปเมื่อปีที่แล้วเกิดรองรับปริมาณฝนที่ตกต่อเนื่องมานับสิบวันไม่อยู่ ทำให้น้ำไหลบ่ามาท่วมเรือกสวนไร่นาและบ้านเรือนของราษฎรนับพันนับหมื่นชีวิตในชั่วพริบตา ราษฎรต้องพลัดที่นาคาที่อยู่ บาดเจ็บล้มตายกันเป็นจำนวนมาก

บังเอิญว่าอำเภอชุ่ยถีที่พวกนางอาศัยอยู่นั้นตั้งอยู่ตรงตีนเขาจงหลิงซึ่งเป็นพื้นที่สูง ดังนั้นจึงรอดพ้นจากความเสียหายที่เกิดจากอุทกภัยไปได้ ทว่าไม่นานภายในตัวอำเภอกลับมีผู้ประสบภัยหลั่งไหลเข้ามาเป็นจำนวนนับหมื่นคน

จวนข้าหลวงท้องถิ่นได้เปิดคลังเสบียงและตั้งโรงทานแจกโจ๊กให้แก่ผู้ประสบภัยแล้ว แต่เสบียงอาหารในคลังของจวนข้าหลวงกลับไม่เพียงพอกับจำนวนผู้ประสบภัยที่พากันหลั่งไหลเข้ามาในตัวเมืองอยู่ดี อีกทั้งเสบียงอาหารและเงินช่วยเหลือที่ราชสำนักส่งมาก็ล่าช้า ทำให้ท่านข้าหลวงต้องร้อนใจสุดแสน

** ผิงกั่ว หมายถึงแอปเปิ้ล