ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

นางต้องรีบบอกกล่าวกับคุณชายหวงเอาไว้ก่อน ไม่เช่นนั้นถ้าปล่อยให้มารดารู้ว่าทั้งสองคนสนิทกันพอดู และนางเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้แล้ว คุณชายหวงอาจถูกลำเลิกให้แต่งงานเพื่อทดแทนบุญคุณก็เป็นได้

หวงฝู่จี้ก้มหน้าลงส่งยิ้มนิดๆ ให้หญิงสาว พอได้เห็นสีหน้าแข็งค้างของเผยจื่ออวี๋ก็เอ่ยตัดบทความคิดของนางว่า “แม่นางเผยไม่ดีใจที่ข้ามาเป็นเพื่อนบ้านของท่านหรือ”

“ดีใจสิ ทำไมจะไม่ดีใจ เพียงแต่ข้ากำลังคิดถึงเรื่องหนึ่งอยู่” เมื่อถูกคนเอ่ยแทรก นางจึงจำเป็นต้องตอบรับอย่างจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร เผยจื่ออวี๋ฝืนยิ้มออกมาพร้อมกับส่งซาลาเปาให้อีกฝ่ายสองลูก

“นี่เป็นของขวัญต้อนรับจากข้า พอดีตอนนี้ข้ามีธุระอยู่ คงอยู่คุยกับท่านไม่ได้” พูดจบนางก็ยกชายกระโปรงออกวิ่งไปทันที

หวงฝู่จี้เห็นหญิงสาวเผ่นแน่บไปราวกับเห็นผีเช่นนี้ก็คิดว่าตนเองน่ากลัวนักหรือไร

“นายท่าน” เมื่อเผยจื่ออวี๋จากไปไกลแล้ว หลิงอีถึงได้ก้าวออกจากประตูมา “เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยพร้อมออกเดินทางแล้วขอรับ”

“หลิงอี ข้าหน้าตาน่ากลัวมากหรือ”

“เพราะเหตุใดนายท่านจึงถามเช่นนั้นล่ะขอรับ”

“เจ้าไม่เห็นท่าทางของแม่นางเผยตอนที่เห็นข้าแล้วก็รีบเผ่นหนีเหมือนเจอผีนั่นหรอกหรือไร” ชายหนุ่มชี้มือไปทางที่เผยจื่ออวี๋วิ่งหนีไป

“บางทีอาจเกี่ยวกับเรื่องที่มารดาของนางพูดกับนางเมื่อเช้าวันนี้ แม่นางเผยเลยวางตัวไม่ถูกน่ะขอรับ” หลิงอีชำเลืองมองไปทางตรอกด้านหลังที่ว่างเปล่า

“พูดเรื่องอะไร”

“นางอยากให้นายท่านแต่งเข้าบ้านสกุลเผยขอรับ” หลิงอีตอบด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก

คำพูดนั้นทำให้หวงฝู่จี้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที “แต่งเข้า? แม่ของนางช่างคิดออกมาได้ คิดจะให้ข้าแต่งเข้าบ้านนาง มีหวังได้ถูกเสด็จพ่อข้าประหารทั้งตระกูลล่ะไม่ว่า”

“เรื่องแต่งสามีเข้าบ้านนี้เป็นความคิดของแม่นางเผยเองขอรับ”

หวงฝู่จี้ได้ยินดังนั้นก็หยุดเสียงหัวเราะลงทันใด ด้วยไม่รู้ว่าเผยจื่ออวี๋ที่ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานจะคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้

ดูจากท่าทีดุดันเยี่ยงหญิงแกร่งของนางแล้ว ต่อให้คิดจะแต่งสามีเข้าบ้านจริงก็ยังเป็นเรื่องยาก เพราะนางดูเหมือนกุลสตรีที่ไหน สตรีที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีคนใดจะเที่ยววิ่งชนนั่นชนนี่

แต่ถึงแม้นางจะเป็นหญิงแกร่ง เขาก็ยังสัมผัสถึงความเป็นอิสตรีของนางได้ เพราะตอนที่หญิงสาวเข้ามาชนถูกตัวของเขา ชายหนุ่มรับรู้ถึงทรวงอกอวบหยุ่นที่กระทบถูกร่างของเขาได้อย่างชัดเจน พร้อมกันนั้นก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ที่ทำให้เขาถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ

หวงฝู่จี้ก้มหน้าลงมองซาลาเปาสองลูกที่ถูกยัดเข้ามาในมือตนเอง…นี่เขาเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงไปคิดถึงเรื่องที่ไม่ควรคิดขึ้นมาได้

ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนยกซาลาเปาขึ้นกัดกิน รสชาติถูกปากไม่เลวทีเดียว