นางจับเขาที่หลบไปซ่อนในโรงเลี้ยงม้าได้และสั่งให้เขาช่วยเคลื่อนย้ายคนป่วยเหล่านั้น จากนั้นก็สั่งให้เด็กสาวสองคนต้มน้ำเดือดมาอีกหม้อ
นอกจากนั้นนางยังเจอเด็กตัวผอมสกปรกอีกหลายคนในห้องอื่นๆ และเรียกพวกเขามาช่วยด้วย
ไม่นานนางก็พบว่าคนส่วนใหญ่ในปราสาทแห่งนี้ป่วยตายไปหมดแล้ว โซเฟียที่อายุสิบหกเป็นคนอายุมากที่สุดที่ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเป็นปกติ
นางไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ แต่นอกจากคนป่วย คนที่นางพบเห็นมากที่สุดในปราสาทล้วนเป็นเด็กวัยรุ่นและเด็กที่อายุค่อนข้างน้อย อีกทั้งพวกเขาไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายล้วนสกปรกอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นปราสาทหลังนี้ เด็กเหล่านี้ หรือคนป่วยในห้องนั้น ทุกอย่างล้วนต้องทำความสะอาดครั้งใหญ่
ไม่นานหญิงสาวก็ตกใจเมื่อพบว่าสถานการณ์ภายในปราสาทแย่กว่าที่นางคิดเอาไว้
นางรู้ว่าความอดอยากและโรคระบาดทำให้สถานการณ์ข้างนอกรุนแรงมาก แต่นางไม่รู้ว่ามันจะเลวร้ายถึงขั้นนี้ ความหวาดกลัวที่จะถูกพวกเขาทำร้ายสลายหายไปหมดเพราะความตื่นตกใจ นางม้วนแขนเสื้อขึ้นและสั่งให้พวกเขายกน้ำมาล้างพื้นลานด้านในปราสาท จากนั้นก็อาบน้ำล้างตัวเองให้สะอาด
พอได้ยินคำว่าอาบน้ำก็แทบไม่มีใครสมัครใจ คนที่นี่ไม่มีความเคยชินแบบนี้ นางรู้ว่าคนที่นี่ได้อาบน้ำปีละสองหนก็นับว่าดีมากแล้ว แต่นางยืนกรานคำสั่งนี้
เด็กๆ ทำหน้าโกรธขึ้ง แต่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง เว้นแต่แอนเดอร์สันที่ทำหน้าที่เฝ้าประตู
“ท่านจะสั่งพวกเราไม่ได้!” เด็กหนุ่มคนนั้นพูดท้าทาย
แอนเดอร์สันเป็นคนที่ดูแข็งแรงที่สุดในบรรดาทุกคน เขาสูงกว่านางหนึ่งช่วงศีรษะด้วยซ้ำ
นางแหงนหน้ามองเด็กหนุ่มที่ตัวสูงกว่า เลิกคิ้วเอ่ยเสียงเย็นว่า “ข้าไม่ได้สั่งพวกเจ้า ข้าแค่บอกว่าหากไม่อาบน้ำ คนต่อไปที่จะนอนอยู่ตรงนี้จะเป็นเจ้า”
คำพูดนี้ทำให้เด็กที่อยู่ข้างๆ สูดหายใจดังเฮือก
นางเพิ่งตระหนักภายหลังว่าตัวเองพูดผิดเสียแล้ว คำขู่นี้เหมือนคำสาปแช่งเกินไป แม้แต่แอนเดอร์สันที่พยายามจะต่อต้านนางยังหน้าซีด
“ท่านห้าม…ห้ามสาปแช่งข้านะ…ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่อาบสักหน่อย…” แอนเดอร์สันถอยไปก้าวหนึ่งและประท้วงตะกุกตะกัก น้ำเสียงสั่นเครือ
“ข้าไม่ได้สาปเจ้า” นางรีบอธิบาย แต่ไม่ทันเสียแล้ว
เด็กหนุ่มคนนั้นมีท่าทางหวาดหวั่น หลุยส์ที่อยู่ด้านข้างถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วและวิ่งไปอาบน้ำล้างตัวเองจนสะอาดที่ริมบ่อน้ำ เด็กผู้ชายคนอื่นตามไปติดๆ กลัวว่าหากช้าไปจะต้องคำสาปนาง
หลังจากนั้นแม้แต่แอนเดอร์สันผู้ดื้อรั้นก็ยังถอดเสื้อผ้าและเดินไปยังบ่อน้ำ
นางพูดไม่ออก ได้แต่ลอบถอนหายใจและยอมรับว่าตัวเองโชคร้าย หันกลับไปก็เห็นเด็กหนุ่มผมสีทองตาสีฟ้าคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้าง
