ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

“นางออกเรือนตามคำสั่งบิดามารดา ซ้ำยังแต่งงานกับไอ้หนุ่มสารเลวคนหนึ่ง”

“อุวะ! บิดามารดานางตาต่ำยิ่งกว่าตาตุ่มหรือไร ลูกเขยดีๆ อย่างท่านกลับไม่เอา จำเพาะต้องไปเลือกไอ้หนุ่มสารเลวคนหนึ่ง” ซย่าอวี้จิ่นตบอก เอ่ยอย่างมีคุณธรรมน้ำมิตร “อย่าได้เสียใจไป! ไว้ข้าจะคิดหาหนทางให้ท่านเอง ใช้แผนเซียนกระโดดกับสามีนาง ส่งหญิงงามไปยั่วยวน ปอกลอกสมบัติเขาให้สิ้นเนื้อประดาตัว ดักรุมทุบตี ก่อกวนให้สามีภรรยาหย่าขาดจากกันให้ได้ จนกว่าท่านจะได้ตัวนางมาเป็นภรรยา”

หูชิงเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

“วันหลังค่อยว่ากันอีกทีเถอะ ตอนนี้ท่านเที่ยวหลบซ่อนตัวไปทั่วก็มิได้อยู่สบายนัก มาคิดหาวิธีให้ท่านกลับไปรับหน้าท่านแม่ทัพกันก่อน”

“รับหน้าอะไรกัน ท่านก็ดูแคลนข้าเช่นกันหรือ” ใบหน้าขาวกระจ่างของซย่าอวี้จิ่นแดงก่ำ เขาโวยวายเสียงกร้าว “ข้าไม่กลัวแม่เสือคนนั้นหรอก กลับไปต้อง@@@หย่ากับนางให้ได้!”

หูชิงโคลงศีรษะ

“ค่อยเป็นค่อยไป อย่าหุนหัน”

ขณะที่การร่ำสุรากำลังได้ที่ บทสนทนากำลังออกรสออกชาติ ม่านไม้ไผ่พลันถูกผลักเปิดอย่างแรง เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามา ใบหน้าที่เรื่อแดงจากการออกแรงวิ่งมีหยดเหงื่อผุดซึม เขาตะโกนกระหืดกระหอบ

“ลูกพี่! ท่านแม่ทัพบุกมาแล้ว!”

ซย่าอวี้จิ่นตกใจจนลุกขึ้นจากเตียงเตา เขาสร่างเมาไปกว่าครึ่ง รู้สึกใจคอไม่ดี

เหล่าเกาซึ่งสัปหงกอยู่สะดุ้งตื่นขึ้น เห็นซย่าอวี้จิ่นตื่นตระหนกก็ช่วยพูดเรียกสติ

“จวิ้นอ๋อง ท่านปีนกำแพงหนีไปทางด้านหลังเถอะ”

“ใช่! หนีก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที” ซย่าอวี้จิ่นล้วงเงินตำลึงสองก้อนจากอกเสื้อ ตกรางวัลให้เด็กชายที่คาบข่าวมาบอกอย่างง่ายๆ แล้วออกคำสั่ง “เจ้าทำได้ดีมาก หาวิธีใดก็ได้ไปหน่วงเหนี่ยวนางไว้อีกชั่วครู่”

“ขอรับ!”

เด็กชายได้รับคำสั่งก็ปาดน้ำมูกทิ้ง หันหลังวิ่งออกไปอย่างดีอกดีใจ

ซย่าอวี้จิ่นสวมเสื้อคลุมตัวนอก ถือเตาพกทะยานไปด้านหลังเรือน จะตะกายป่ายปีนขึ้นกำแพง แต่ด้วยความลุกลี้ลุกลนกอปรกับเสื้อผ้าหนาหนัก มือเท้าแข็งทื่อเพราะความหนาวเย็น เขากระเสือกกระสนอยู่หลายครั้งก็ปีนไม่ขึ้น

เหล่าเการีบเร่งให้เขาอาศัยบ่าตนเป็นฐานเหยียบขึ้นไป

หูชิงเดินตุปัดตุเป๋ตามมา ชี้นิ้วไปทางประตูหน้า พูดพลางยิ้มร้ายกาจ

“หากข้าเป็นท่านจะพุ่งออกไปทางประตูหน้า”

“เหลวไหล! เห็นข้าเป็นพวกปัญญาทึบหรือไร”

ซย่าอวี้จิ่นหันหน้ามาเอ่ยพร้อมยิ้มเยาะ

หูชิงโคลงศีรษะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กระดกจอกสุราดื่มอีกอึกแล้วสาวเท้าเดินเอ้อระเหยลอยชายกลับไป

ซย่าอวี้จิ่นกระโดดลงจากกำแพงอย่างว่องไว แต่แล้วก็รู้สึกถึงคลื่นพลังระลอกหนึ่งที่คุกคามเข้ามา

เขาแหงนศีรษะขึ้นช้าๆ แสงแดดเล็ดลอดผ่านเมฆหนาทึบ เงาร่างสายหนึ่งทอดยาวบนพื้นหิมะ เสื้อคลุมสีดำปลิวไสวกลางลมหนาว