ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 3

เยี่ยเจายืนอยู่ด้านข้างอย่างเบื่อหน่าย ครั้นได้ยินแม่สามีเอ่ยถามก็รีบยืดตัวตรง มองดูรูปร่างของซย่าอวี้จิ่นแล้วมองดูฝ่ามือตัวเองอีกครั้งเป็นเชิงคะเนน้ำหนักอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตอบตามสัตย์จริง

“เขาน่าจะหนักสักร้อยสามสิบชั่ง* กระมัง หนักกว่าขวานหน้าผีสำริดของข้าอยู่บ้าง ไม่นับว่าผอม”

วรชายาอันไท่เฟยกับซย่าอวี้จิ่นทำหน้าบึ้งพร้อมกัน

เยี่ยเจาหุบปาก แสร้งเป็นท่อนไม้ต่อไป

ไม่ง่ายเลยกว่าซย่าอวี้จิ่นจะหยุดการพูดพร่ำพรรณนาของมารดาได้ เขาเดินไปยังห้องหนังสือพร้อมกำชับบ่าวรับใช้ให้ขนย้ายที่นอนหมอนมุ้งมาทั้งหมด ประกาศความตั้งใจที่จะแยกห้องนอนอย่างเด็ดขาด

เมื่อเขาหันหน้ากลับไปก็เห็นเยี่ยเจาเดินตามหลังมาอย่างไม่เร่งร้อน คล้ายมีเรื่องอยากพูด เขาจึงชะงักฝีเท้า เอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจ

“เจ้าคิดจะทำอะไร”

นางยกสองมือกอดอก กล่าวเสียงเรียบ

“พรุ่งนี้กลับไปเยี่ยมบ้านข้าด้วยกัน”

เวลานี้เขาเพิ่งตระหนักว่าดูเหมือนตัวเองจะลืมเรื่องนี้ไป กระนั้นเขากลับพูดเสียงกระด้างดุจเดิม

“เวลาก็ผ่านไปแล้ว ยังจะกลับไปทำไม”

“ข้าบอกพวกเขาว่าท่านป่วยหนักลุกจากเตียงไม่ไหว ขอผัดวันไปก่อน”

“พวกเราทำจนเรื่องวุ่นวายอย่างนี้กลับไปก็เท่านั้น”

“ไม่ได้” นางเอ่ยอย่างขึงขัง “พวกเราไม่เพียงต้องกลับไป ข้ายังหวังว่าท่านจะแสร้งทำท่าว่าพวกเรากลมเกลียวกันอย่างสุดความสามารถ อย่าได้ก่อความวุ่นวายที่คฤหาสน์เจิ้นกั๋วกง”

เขาเอียงคอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถามยิ้มๆ

“อาศัยอะไร”

“ท่านทวดความจำเลอะเลือนแล้ว ข้าไม่อยากให้เขาเป็นห่วง”

“เจ้าวิตกมากหรือ”

“พวกเรามาพูดกันอย่างเปิดอกตรงไปตรงมาเถอะ” นางนั่งบนเก้าอี้ยาวตรงระเบียงทางเดิน กล่าวเป็นเชิงยอมรับ “ข้ารู้ว่าข้าไม่เหมาะจะเป็นภรรยาที่ดี การแต่งงานนี้ทำให้ทุกคนอึดอัดคับใจ ทั้งยังเป็นเรื่องยากเย็นยิ่งที่เราสองคนจะเข้ากันได้ ดังนั้นข้าไม่ตั้งใจจะบีบบังคับให้ท่านทำสิ่งใด วันหน้าต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน ไม่ว่าท่านจะดื่มสุรา เที่ยวหอคณิกา เล่นพนัน รับอนุภรรยาเลี้ยงนางบำเรอ ข้าล้วนไม่ข้องแวะ ท่านไม่ให้เกียรติข้าได้ แต่จะต้องไว้หน้าครอบครัวข้าบ้าง”

“ไว้หน้า? ข้ายังนึกว่าเจ้าไม่ใส่ใจมันเลยสักนิด!”

เขาคิดถึงเรื่องคับแค้นใจขึ้นมาก็เหยียดมุมปากออกยิ้มเยาะตัวเองพลางก้มหน้าลง

เยี่ยเจาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสียงต่ำ

“สกุลเยี่ยประจำการที่โม่เป่ยสืบกันมาทุกรุ่น หลังจากเมืองแตกถูกฆ่าล้างตระกูล ท่านทวดอยู่ที่เมืองหลวงรู้ข่าวก็โกรธแค้นเสียใจจนสติฟั่นเฟือนและไม่หายดีตราบจนตอนนี้ ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่พาพวกหลานชายกลับไปเยี่ยมบ้านถึงรอดพ้นเคราะห์ร้ายไปได้ นางครองตัวเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว เลี้ยงลูกดูแลเหย้าเรือน มีพระคุณต่อสกุลเยี่ยดุจขุนเขา@@@พวกเขาเป็นญาติสายเลือดเดียวกันที่หลงเหลืออยู่ของข้า ข้าไม่อยากให้พวกเขาต้องรู้สึกอับอายเพราะข้า”

* ชั่ง (ชั่งจีน) หรือจิน เป็นหน่วยชั่งของจีน มีน้ำหนักประมาณครึ่งกิโลกรัม และยังนิยมใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน