ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 3

“ดูไม่ออกเลยว่าท่านแม่ทัพกระดูกเหล็กก็มีเรื่องที่ใส่ใจอยู่เช่นกัน” กลางอกของซย่าอวี้จิ่นคล้ายถูกบีบรัดเบาๆ คราหนึ่ง แต่ครั้นมองเห็นใบหน้าเฉยชาของนางแล้วเขาก็อดทำใจแข็งกล่าวขึ้นมิได้ “แม้เจ้าจะใส่ใจ แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ใส่ใจ!”

“บัดซบ!” เยี่ยเจาเดือดดาลหนัก เอ่ยด้วยเสียงเนิบนาบอย่างที่สุด “ไหนท่านพูดอีกครั้งซิ”

ซย่าอวี้จิ่นพูดอย่างแข็งกร้าว

“พูดก็พูดสิ! ข้าไม่ใส่ใจ!”

นางจู่โจมฉับพลัน ตรึงร่างเขากับเสาศิลาเขียวอย่างดุดันและกระซิบที่ริมหู

“อย่าได้เมินเฉยต่อคำเตือนของข้า”

ซย่าอวี้จิ่นพยายามดิ้นขัดขืน กลับขยับตัวมิได้ เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างมีน้ำโห

“เจ้า@@@เจ้าไม่กลัว@@@”

“แผ่นดินนี้ผู้ใดกล้าไม่ไว้หน้าพวกเขา ข้าจะไม่ไว้หน้ามันผู้นั้น!”

นางตัดบท กวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอีกรอบแล้วหยักยิ้มน้อยๆ ดวงตาสีอ่อนใสดุจลูกแก้วฉายแววเหี้ยมเกรียมรางๆ ละม้ายคล้ายสัตว์ป่าที่หมายกลืนกินเหยื่อ ฟันขาวราวหิมะเป็นประกายวาววับเย็นเยียบ

“อย่าได้เล่นลูกไม้เชียวนะ สมัยที่ข้าเป็นนักเลงหัวไม้ที่โม่เป่ย ท่านเตร็ดเตร่อยู่แถวไหนยังไม่รู้เลย”

ซย่าอวี้จิ่นปวดแปลบที่ข้อมือเป็นระลอก เขาทนเจ็บจนเหงื่อผุดเต็มหน้า จำต้องกัดฟันตอบรับ

“ได้ๆ ข้าตกลง ปล่อยมือสิ!”

เยี่ยเจาคลายมือออกช้าๆ แล้วซัดไปที่เสาอย่างแรงทีหนึ่งก่อนจะหมุนกายจากไป

ซย่าอวี้จิ่นดึงสติที่หลุดลอยไปคืนมา ผินหน้าช้าๆ เห็นบนเสาศิลาเขียวของระเบียงทางเดินมีรอยฝ่ามือลึกครึ่งชุ่น* ติดอยู่ พอสายลมโชยมาก็หอบเอาเศษหินที่แหลกเป็นผุยผงม้วนตัวลอยฟุ้งไป

ย่ำรุ่งวันต่อมา ซย่าอวี้จิ่นถูกเยี่ยเจาบังคับขู่เข็ญเร่งให้ตื่นนอนแต่เช้าโดยมีนางโจรสองคนจับตาดู

เขาสวมเสื้อขนจิ้งจอกสีเงิน ติดกระดุมไข่มุก รวบผมขึ้นกลางศีรษะแล้วครอบด้วยมาลาไข่มุกสีเดียวกัน มีเชือกไหมยาวสีแดงห้อยกระดุมหยกขาวอยู่สองข้าง จากนั้นเขาก็กอดเตาพกเอาไว้ อ้าปากหาว ก้าวเท้าขึ้นเกี้ยวหลังงามสีเหลืองประดับม่านบังสีแดง มีปลายยอดหลังคาสีเงิน เอนหลังพิงตั่งบุนวมงีบหลับต่อไป

ฝ่ายเยี่ยเจาสวมเสื้อคลุมยาวบางๆ ลายเมฆสีเขียวดอกบัวกับรองเท้ากันหิมะสีเข้ม เรือนผมถูกรวบขึ้นแล้วใช้ปิ่นหยกสลักลายพยัคฆ์ปักไว้ง่ายๆ

นางเอามือแตะกระบี่วารีกระจ่างตรงเอวเป็นระยะพลางเขม้นมองชายหนุ่มซึ่งไม่เดือดเนื้อร้อนใจเบื้องหน้าด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงตื่นตัว ด้วยไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะยอมโอนอ่อนอย่างว่าง่าย กระนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน

เกี้ยวหลังงามหยุดลง ซย่าอวี้จิ่นถูกตีเบาๆ หลายทีก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น สีหน้าเขาบูดบึ้งดุจเดิม

เยี่ยเจายังคงจับตาดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา

* ชุ่น เป็นหน่วยมาตราวัดของจีนสมัยโบราณ เทียบความยาวประมาณ 1 นิ้ว ระยะ 10 ชุ่นเป็น 1 ฉื่อ (เชียะ)