ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 3

สกุลเยี่ยไม่มีคนรุ่นราวคราวเดียวกับทั้งคู่จึงเป็นหัวหน้าพ่อบ้านหลายคนที่มาเข้าแถวต้อนรับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

หลังจากซย่าอวี้จิ่นเดินหน้ามุ่ยลงจากเกี้ยวแล้วมองไปรอบๆ ใบหน้าเขาพลันผลิยิ้มเจิดจ้ากว่าแสงตะวันออกมา กิริยาท่าทางก็สุภาพอ่อนโยน หากมิใช่คนที่รู้จักมักคุ้นคงต้องรู้สึกว่าเขาเป็นบุรุษที่จิตใจดีงามเหลือล้นผู้หนึ่ง

เขายังมายืนเคียงข้างเยี่ยเจาอีกด้วย แม้ไม่มีการโอบประคอง แต่ดูแล้วสนิทสนมกันดี

คนสกุลเยี่ยที่ออกมาต้อนรับล้วนระบายลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก แย่งกันเสนอหน้าเข้าไปคารวะทักทายท่านเขย ซ้ำยังแอบชำเลืองมองเขาทั้งซ้ายขวาไปด้วย ราวกับอยากมองเห็นอะไรที่ผิดสังเกตเพื่อกลับไปรายงาน

ซย่าอวี้จิ่นถูกมองจนนึกฉงน ถือโอกาสระหว่างเดินไปยังโถงใหญ่ลอบถามเยี่ยเจา

“หายเงียบไปนานกว่าจะกลับมา พวกเขาเป็นห่วงว่าข้าจะไม่ดีต่อเจ้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

นางลังเลครู่หนึ่งก่อนจะส่งเสียง “อืม” สั้นๆ

“ใช่ที่ไหนกัน” ชิวหวาปากไวชิงสอดปากพูดขึ้นพลางยิ้มกริ่ม “พวกเขาเป็นห่วงมาโดยตลอดว่าท่านแม่ทัพจะซ้อมท่านจนลุกจากเตียงไม่ไหวในคืนวันแต่งงานเลยวิตกกันแทบแย่ต่างหาก ตอนนี้เห็นท่านปลอดภัยสบายดีถึงได้คลายใจในที่สุด เฮ้อ@@@ท่านช่างไม่รู้เสียเลยว่าทุกคนลือกันว่าอย่างไร”

“หุบปาก” เยี่ยเจารีบตะคอกปราม “เมื่อก่อนข้าปล่อยปละละเลยเกินไปทำให้พวกเจ้านับวันยิ่งไร้สัมมาคารวะขึ้นทุกที”

ชิวหวาเบะปากไม่เอ่ยอะไรอีก

ซย่าอวี้จิ่นหน้าเสีย

“พวกเขาลือกันว่าอย่างไร”

เยี่ยเจาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ท่านอย่ารู้จะดีกว่า”

ในโถงใหญ่ ผู้เฒ่าเยี่ยผมสีดอกเลาทั้งศีรษะถือไม้เท้าหัวมังกรในมือ นั่งตัวตรงบนเก้าอี้ไท่ซือ แลเห็นทั้งคู่เข้ามาก็คิดไปถึงข่าวลือ เงื้อไม้เท้าเคาะกลางกระหม่อมเยี่ยเจาทันควันแล้วดุสั่งสอน

“ตั้งแต่เล็กจนโตรู้จักแต่วิวาทใช้กำลัง! ไม่ดูเสียบ้างว่าคนอื่นบอบบางอ่อนแอ ยังรังแกได้ลงคอ! เสียชาติเกิดจริงๆ!” จากนั้นเขาเอ่ยกับซย่าอวี้จิ่นอย่างสนิทสนม “ถ้าอาเจาดุร้ายกับเจ้าเกินไปก็มาฟ้องข้าได้ ข้าจะทุบเขาให้น่วมเป็นหัวหมูเลยคอยดู!”

ใบหน้าซย่าอวี้จิ่นกระตุกอยู่หลายครั้งแต่ยังรักษารอยยิ้มเอาไว้ได้ เขาพยักหน้าหงึกหงัก

เยี่ยเจาคลำศีรษะป้อยๆ เอ่ยอย่างจนปัญญา

“ข้าไม่ได้รังแกเขาจริงๆ นะ”

“มีหรือที่ข้าจะไม่รู้สันดานคนเช่นเจ้า” ผู้เฒ่าเยี่ยเคาะหัวนางซ้ำอีกที กล่าวอย่างโมโหฮึดฮัด “เรียนตำรับตำราได้ความรู้เท่าหางอึ่ง วันๆ นอกจากทะเลาะต่อยตีแล้วเคยทำอะไรเป็นงานเป็นการบ้าง ไม่รู้ว่าใครจะอดทนร่วมชีวิตกับเจ้าได้ รอให้บิดาเจ้ากลับจากโม่เป่ยก่อนเถอะ ข้าจะให้เขาสั่งสอนลูกไม่รักดีอย่างเจ้าให้เข็ดหลาบ!”

ซย่าอวี้จิ่นไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง สอดปากถามขึ้น

“โม่เป่ย? บิดาเจ้ามิใช่ว่า@@@”