ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 3

“ตายหมดแล้ว” สุ้มเสียงของเยี่ยเจาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางพูดกระซิบเบาๆ “เพียงแต่ท่านทวดลืมไปแล้วว่าโม่เป่ยถูกตีแตก แล้วก็ลืมว่าท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองของข้าสู้รบจนตัวตายในราตรีนั้น เขาถึงขั้นลืมไปว่าข้าเป็นหญิง ตอนนี้เป้าหมายเดียวที่เขามีชีวิตอยู่ก็คือเฝ้ารอพวกเขากลับมา”

“พวกเจ้าไม่บอกให้เขารู้ล่ะ?”

“เปล่าประโยชน์ เขาไม่รับฟังหรอก บางทีเขาอาจนึกว่าขอแค่ลืมไปซะก็จะสามารถอยู่ในความฝันไปได้ตลอดกาล ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก เช่นนั้นก็ไม่ต้องทุกข์ใจแล้ว”

“แล้วเจ้า@@@”

“ทุกอย่างเป็นอดีตไปหมดแล้ว”

ผู้เฒ่าเยี่ยยังคงดึงมือนางพร่ำพูดไม่หยุด

“พี่ใหญ่เจ้าประจำการอยู่หน้าด่าน พี่สะใภ้ใหญ่ก็ต้องเหน็ดเหนื่อยลำบากเช่นกัน ข้าเขียนสารถึงเขาให้กลับมาด้วยกันกับพี่รองเจ้าตอนปีใหม่ พวกเราจะได้อยู่ฉลองกันพร้อมหน้าพร้อมตา แล้วก็เรียกท่านปู่สามเจ้ามาด้วยนะ ไอ้เฒ่าไม่ยอมแก่ผู้นั้นชอบตีฝีปากกับข้าเป็นที่สุด ข้าก็คิดถึงเขาอยู่เหมือนกัน”

นางยิ้มพลางส่งเสียงรับคำซ้ำๆ

ซย่าอวี้จิ่นนิ่งเงียบไป ในความทรงจำอันเลือนราง เขาหวนคิดถึงภาพเหตุการณ์ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านที่อพยพหนีภัยมาจากโม่เป่ยเมื่อหกปีก่อน

สกุลเยี่ยถูกสังหารแทบหมดสิ้น เมืองยงกวนซึ่งพวกเขาประจำการอยู่ก็ถูกบุกทำลายราบคาบ ในเมืองมีซากศพกองพะเนินเป็นภูเขา หัวกะโหลกวางซ้อนกันเป็นเจดีย์ โลหิตแดงฉานไหลชะโลมถนนหนทาง บุรุษไร้ศีรษะ สตรีสูญสิ้นความบริสุทธิ์ เด็กน้อยไม่ร่ำไห้ ผู้ที่มีชีวิตอยู่ต้องกระเสือกกระสนอยู่ในฝันร้ายไปชั่วชีวิต

คนที่ไม่เคยประสบพบการฆ่าล้างเมืองย่อมไม่อาจนึกภาพความสยดสยองเฉกขุมนรกพรรค์นี้ได้

ซย่าอวี้จิ่นลอบมองเยี่ยเจา ใบหน้านางเข้มแข็งดุจเหล็กกล้าดังเดิม

นางไม่โศกเศร้าอีกต่อไปหรือความรู้สึกด้านชาไปแล้วกันแน่ นางเติบโตขึ้นมาอย่างไร เคยอ่อนโยน เคยซุกซน เคยรัก เคยเกลียด เคยคิดถึงคนึงหาหรือไม่

ความขมขื่นและกระวนกระวายผุดขึ้นกลางใจรางๆ เขาประจักษ์ว่าตัวเองไม่เข้าใจนางแม้แต่น้อย

ทว่าเมื่อคนสองคนซึ่งเกลียดชังกันถูกบังคับฝืนใจให้อยู่ด้วยกันกะทันหัน@@@เป็นสามีภรรยาที่ผิดฝาผิดตัวอย่างสิ้นเชิง ผู้ใดเล่าอยากเข้าใจอีกฝ่าย

“อวี้จิ่น นี่คือพี่สะใภ้ใหญ่กับหลานชายข้า”

เสียงเรียกของเยี่ยเจาดึงซย่าอวี้จิ่นออกจากภวังค์ความคิด เขาถึงได้พบว่ามีสตรีโฉมงามสุภาพเรียบร้อยอ่อนโยนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ในมือจูงเด็กน้อยสองคน คนหนึ่งแปดขวบ คนหนึ่งหกขวบ พวกเขาพากันจับจ้องมองมาตาไม่กะพริบแล้วค่อยหันไปมองเยี่ยเจาอีกครั้ง

นางรีบแนะนำ

“คนโตคือเยี่ยซืออู่ ส่วนคนเล็กคือเยี่ยเนี่ยนเป่ย กำลังซุกซนเป็นวานรน้อยทั้งคู่”

เยี่ยเนี่ยนเป่ยชิงโผเข้าไปในอ้อมอกเยี่ยเจาก่อนแล้วส่งเสียงร้องเรียก

“ท่านน้าอาเจา! ข้าคิดถึงท่านมากเลย!”

เยี่ยซืออู่เบะปากพูดอยู่ด้านข้าง

“เป็นอาหญิงต่างหาก! โตขนาดนี้แล้วยังทำออเซาะ น่าขายหน้าจริงๆ!”