ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 3

เยี่ยเนี่ยนเป่ยแลบลิ้นปลิ้นตา จากนั้นก็เอ่ยกับซย่าอวี้จิ่นยิ้มๆ อย่างประจบประแจง

“ท่านน้าอาเจา สามีท่านสวยมากเลย!”

“เจ้าไม่ตั้งใจเรียนหนังสืออีกแล้ว ผู้ชายสมควรใช้คำว่าหล่อเหลา!” เยี่ยซืออู่กล่าวอย่างเคร่งขรึมเกินวัย “อาหญิง เพลงกระบี่ที่ท่านสอนข้าเมื่อคราวก่อนข้าฝึกจนเป็นแล้ว อีกประเดี๋ยวจะแสดงให้ท่านดูนะขอรับ!”

“ดี! นี่สิถึงจะสมเป็นบุรุษสกุลเยี่ย” เยี่ยเจาตอบตกลงอย่างสุขใจ “แต่อย่าสนใจเพียงการฝึกยุทธ์ วันหลังต้องเชิญอาจารย์มาสอนวิชาความรู้ให้เป็นเรื่องเป็นราวเช่นกัน”

หวงซื่อเอ่ย

“ใช่ ข้าตั้งใจจะเชิญอาจารย์หวังเหรินเจี๋ย ได้ยินว่าเขามีความรู้สูงยิ่ง”

“อย่าเชียว” ซย่าอวี้จิ่นขัดจังหวะการสนทนาของพวกนาง “เจ้าคนที่ชื่อหวังเหรินเจี๋ยนั่นแม้จะมีความรู้สูง กลับเป็นผู้ดีจอมปลอมวางท่าเคร่งขรึมมีศีลธรรม ลำพังแค่นอกบ้านก็เลี้ยงนางบำเรอไว้สามสี่คน ส่วนที่ถูกหลอกลวงทอดทิ้งก็มิใช่แค่คนสองคน ซ้ำยังมีเงินทองบางส่วนที่เขาได้มาอย่างไม่ถูกต้องเหมาะสมนัก เขาเพียงปกปิดได้ดีมากเท่านั้น คนนอกถึงได้ไม่ล่วงรู้ เชิญอาจารย์พรรค์นี้มาไม่กลัวว่าจะสอนเด็กให้เสียคนหรือไร”

เยี่ยเจาถาม

“ท่านรู้มาจากที่ใด”

เขาเอ่ยอย่างกระดากใจอยู่บ้าง

“ข้าเกะกะเกเรอยู่ข้างนอกบ่อยๆ แม้แทบไม่เคยทำเรื่องถูกต้องดีงาม แต่ข่าวของพวกคนชั่วขาดศีลธรรมทุกเหย้าเรือนในเมืองหลวงข้ารอบรู้เป็นที่หนึ่ง@@@เยี่ยเจา เจ้ากลับมาจากโม่เป่ยได้ไม่นาน ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่ก็เป็นสตรีที่เคร่งครัดในธรรมเนียม มีบางสิ่งไม่สะดวกจะสอบถามได้ เป็นธรรมดาที่จะรู้ไม่มากเท่าข้า ในความเห็นข้า หากจะเชิญอาจารย์สักคนสมควรเชิญอาจารย์หม่าหรงชุน แม้ชื่อเสียงเขาไม่โด่งดังเท่าหวังเหรินเจี๋ย แต่เขามีความรู้สูง กวดขันเอาใจใส่ และเป็นคนซื่อสัตย์สุจริต ไม่มีความประพฤติเลวทรามใดๆ ตอนที่เจ้ากลับเมืองหลวง เขาเลื่อมใสที่เจ้าออกศึกแทนบิดาอย่างยิ่ง ถึงกับแต่งกลอนสรรเสริญให้ ถ้าเจ้าออกเทียบไปเชิญ เขาจะต้องรับปากมาสอนหลานชายทั้งสองแน่”

หวงซื่อฟังแล้วยินดียกใหญ่ ขอบอกขอบใจเป็นพัลวัน จากนั้นก็แอบดึงตัวเยี่ยเจาไปกล่าวเตือน

“อาเจา เจ้ามีนิสัยอารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เด็ก แต่งงานแล้วต้องห้ามใจไว้สักหน่อย อย่าซ้อมสามีส่งเดช”

“ก่อนแต่งงานท่านก็เคยพูดมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว”

“ต่อให้เขาไม่ดีเพียงไหน เจ้าก็จะซ้อมเขามิได้เด็ดขาด”

“ข้าจะระวัง”

“ดีแล้ว ข้าว่านะ เขานิสัยใจคอไม่เลวเลย” หวงซื่อสำทับอีกครั้งอย่างไม่วางใจ “เจ้ามีเรี่ยวแรงมหาศาล ส่วนร่างกายเขาบอบบางปานนั้น ถ้าเจ้าพลาดพลั้งซ้อมเขาตายไปจะทำอย่างไร”

เยี่ยเจามองซย่าอวี้จิ่นแวบหนึ่ง พยักหน้าอย่างจริงจัง

“วางใจได้ ข้าจะไม่ซ้อมเขาเด็ดขาด”

ซย่าอวี้จิ่นจามหลายที เขาถูจมูกไปมา คุยสัพเพเหระกับผู้เฒ่าเยี่ยต่อไป

ในยามที่เขาไม่คิดแผนการร้ายเล่นงานผู้อื่น เขากลับเป็นผู้ช่ำชองในการล่อหลอกเอาใจคน เพียงไม่กี่คำก็ทำให้ผู้เฒ่าเยี่ยยิ้มหน้าบานจนหุบไม่ลง เรียกเขาไม่ขาดปากว่า ‘เหลนเขย’ หรือ ‘เหลนสะใภ้’ ก็สุดรู้ อยากรั้งเขาให้อยู่ต่อสักสองสามวันเป็นเพื่อนคลายเบื่อให้ตัวเองใจจะขาด