ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 4

ในร้านมีลูกค้าหลงเหลืออยู่บางตาซึ่งล้วนขนลุกด้วยความหวานเอียน ซย่าอวี้จิ่นลังเลครู่หนึ่งแล้วตกลงปลงใจเข้าไปฟังให้ขนลุกอีกคน

“ใต้แสงโคม แม่นางจินอิงมองดูพัดกับสารรักของชายในดวงใจอย่างเศร้าสร้อย ในนั้นเขียนไว้ว่ารออีกสามปีให้หลังเมื่อเขาสอบรับราชการได้ก็จะมาสู่ขอ ครั้นหนุ่มคนรักได้เป็นจอหงวนแล้ว นางกำลังแย้มยิ้มด้วยความเบิกบานใจ ไม่คาดว่าบิดามารดาจะละโมบในเงินทอง ถึงกับลอบยกนางให้หมั้นหมายกับลูกชายเสเพลของนายอำเภอ เช่นนี้จะทำอย่างไรดี แม่นางคนดีแสนจะทุกข์ระทมใจจริงๆ”

“นี่มันสุนัขผายลมหรือไร”

ซย่าอวี้จิ่นง่วงงุนจนอยากหลับ เปลือกตาบนหลุบลงมาชนเปลือกตาล่างไม่หยุด

คุณชายเสเพลด้านข้างกำลังเมียงมองหญิงงามที่เดินผ่านมาทางนอกหน้าต่าง พลันอุทานขึ้นด้วยความตกใจ

“เอ๊ะ? นั่นมิใช่แม่ทัพเยี่ยหรอกหรือ”

คุณชายเสเพลคนอื่นพากันชะโงกหัวออกไป เอ่ยอย่างประหลาดใจบ้าง

“จริงด้วย! จวิ้นอ๋อง นั่นมิใช่ภรรยาท่านรึ นางมาทำอะไรที่ริมแม่น้ำฉิน ดะ@@@ด้านข้างยังมีบุรุษคนหนึ่ง ท่าทางสนิทสนมกันมาก”

“อะไรนะ”

ซย่าอวี้จิ่นทะลึ่งพรวดขึ้นจากเก้าอี้ หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขารีบไปเกาะขอบหน้าต่าง เขม้นมองไปทางริมแม่น้ำฉิน แลเห็นเยี่ยเจาสวมอาภรณ์เรียบง่ายตามสบาย ยืนอยู่ใต้ต้นหลิวอย่างองอาจผึ่งผาย เป็นเหตุให้สตรีน้อยใหญ่ทั้งหลายเหลียวมอง ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างกายนางเป็นบุรุษหนุ่มกำยำล่ำสันผู้หนึ่ง สวมชุดทหาร กำลังพูดคุยยิ้มหัวกัน

หลังจากหนุ่มกำยำล่ำสันคนนั้นเดินลงไปในเรือสำราญข้างฝั่งก็มีบุรุษกล้ามโตวิ่งมาอีกคน เขาตบตัวเยี่ยเจาเบาๆ คราหนึ่งด้วยความตื่นเต้นยินดี กล่าวอะไรบางอย่างสองสามคำดังลั่นอย่างไม่ยำเกรงแล้วลงไปในเรือสำราญเช่นกัน

ไม่นานนักชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หน้าเหี้ยมหลายคนก็กระโดดลงจากม้า แต่ละคนล้วนแย้มยิ้มหัวเราะกับเยี่ยเจา ใกล้ชิดคุ้นเคยจนแทบจะโผเข้าไปกอดคอโอบไหล่กันด้วยความระลึกถึง

มีบุรุษเดินเข้าไปคนแล้วคนเล่า กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าไม่ขาดสาย ทั้งอ้วนผอมสูงต่ำดำขาว คนหนุ่มคนแก่ หล่อเหลาขี้เหร่ ไม่ว่ารูปลักษณ์ใดมีทั้งสิ้น มีเพียงจุดเดียวที่เหมือนกันคือสนิทสนมกับภรรยาเขามาก

ต่อจากนั้นหญิงคณิกา นางระบำรำร้อง และนักดนตรีนับร้อยคนทยอยมาถึง ต่างแยกย้ายกันก้าวลงไปในเรือสำราญลำต่างๆ ทีละคน มีสองพี่น้องฮวาเจียวกับฮวาซิวแห่งหอร้อยบุปผา ไซ่เฟิ่งหวงกับไซ่หรูอี้แห่งหอหมื่นวสันต์ หมู่ตานกับฝูหรงแห่งหอผกาหอม ลู่เชียนเชียนกับฉู่เซวียนเอ๋อร์แห่งเรือนแพรแดง หลี่ชิวห่าวกับโม่ซีจวินแห่งเรือนเพลงสกุณา

สิบยอดหญิงงามชื่อดังที่สุดของหอคณิกาใหญ่ห้าแห่งมากันพร้อมหน้า อาภรณ์หรูหราสะบัดพลิ้วปลิวไหว ป้ายหยกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง งามเฉิดฉายละลานตาไปทั้งแม่น้ำฉิน

สุดท้ายเยี่ยเจาก็เดินลงไปในเรือสำราญลำที่ใหญ่ที่สุดเช่นกัน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

นักเล่านิทานในร้านสุรายังคงเล่าต่อไปอย่างลื่นไหลเป็นฉากๆ ถึงตอนคุณหนูจินอิงลอบนัดพบหนุ่มคนรักใต้แสงจันทร์ พูดพร่ำรำพันถึงความรักที่มีต่อกัน

ซย่าอวี้จิ่นขยี้ตาหยิกแก้ม รู้สึกเพียงชีวิตคนเราดั่งอยู่ในความฝัน

เหล่าสหายกินสหายเที่ยวเห็นท่าไม่ได้การ เค้นสติปัญญาสรรหาถ้อยคำมาปลอบใจกันพัลวัน