ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 4

“นางเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ย่อมต้องต่างจากสตรีทั่วไป จะอย่างไรก็ต้องมีงานเลี้ยงสังสรรค์บ้าง”

“แต่ก่อนนางกินอยู่หลับนอนร่วมกับทหารหลายสิบหมื่น คงเคยชินเสียแล้ว มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”

“สตรีคนหนึ่งกับบุรุษคนหนึ่งเข้าไปในห้องจะต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันแน่ หากแต่สตรีคนหนึ่งกับบุรุษทั้งกลุ่มเข้าไปในห้อง ไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นทั้งสิ้น”

“ใช่ จวิ้นอ๋องวางใจได้ ท่านคงไม่ถูกสวมเขาหรอก ยิ่งไม่มีทางถูกสวมเขาคราวเดียวหลายร้อยเขา”

“นั่นสิๆ แล้วพวกหญิงคณิกาชื่อดังคงไม่ถูกตาต้องใจภรรยาท่านหรอก”

ซย่าอวี้จิ่นกำมือจนข้อนิ้วส่งเสียงดังเปาะๆ สีหน้าประเดี๋ยวเขียวประเดี๋ยวซีด รอกระทั่งเรือสำราญเคลื่อนออกจากฝั่งแล้วเขาจึงฝืนเค้นเสียงออกจากลำคอ

“ข้ามีภรรยาที่ไหนกัน เป็นเรื่องเหลวไหลที่สุดในใต้หล้าเลยทีเดียว ไปหาเรือสำราญมาซิ คืนนี้ข้าจะล่องแม่น้ำฉินกับเหล่าสาวงามให้สำราญใจ”

“จวิ้นอ๋อง ท่านแม่ทัพทุ่มเงินไปมากมายขนาดนั้น ไหนเลยยังจะมีเรือสำราญเหลืออีก”

“เรือสำราญของเหล่าหลี่ลำนั้นน่าจะซ่อมแซมไปได้พอสมควรแล้ว ให้เขาเอาออกมาเถอะ”

“สาวงามถูกท่านแม่ทัพกวาดตัวไปหมด เหลือแต่หน้าเก่าๆ พวกนั้นจะเป็นที่เยาะเย้ยขบขันได้นะ”

“คราวก่อนหลิวเอ้อร์หลางบอกว่าพวกนักพรตหญิงอารามเขาหนาวเหน็บล้วนหน้าตาพริ้มเพรา อ่อนหวานฉอเลาะ รู้อกรู้ใจผู้อื่นมิใช่หรือ เอารถม้าไปจ้างมาสักสองสามคนแล้วให้เปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ก็พอ”

“จวิ้นอ๋อง เกิดท่านแม่ทัพบันดาลโทสะจะทำอย่างไร”

“ไสหัวไปไกลๆ เลย ข้าเห็นนางไปดื่มเหล้าเคล้านารียังไม่บันดาลโทสะ นางจะมีโทสะทำไม”

“จวิ้น@@@จวิ้นอ๋อง@@@ข้ารู้สึกไม่สบายท้อง คราวหน้าค่อยมาใหม่อีกทีได้หรือไม่”

“ผู้ใดใจเสาะเผ่นหนีกลางคัน คอยดูว่าวันหน้าข้าจะเล่นงานมันผู้นั้นถึงตายอย่างไร!”

ตลอดสิบลี้ของแม่น้ำฉิน โคมไฟเปล่งแสงเรืองรองกลางราตรีมืดมิดจนสว่างไสวดุจยามกลางวัน เรือสำราญลอยละล่องคลอเสียงดนตรีดีดสีตีเป่าอ้อยอิ่ง ตรึงฝีเท้าของผู้คนที่ผ่านไปมานับไม่ถ้วนให้หยุดลงสดับตรับฟัง กลิ่นอายความสำเริงสำราญคละเคล้าเสียงจอกสุรากระทบกัน เป็นบรรยากาศที่แสนรื่นรมย์น่าหลงใหล

เยี่ยเจานั่งอยู่ในเรือสำราญ หากแต่ปราศจากหญิงคณิกาชื่อดังแนบชิด มีเพียงนักดนตรีฝีมือดีอายุราวสามสิบสี่สิบ แต่ละคนถือกลองถือพิณบรรเลงท่วงทำนองเพลงเชิดชูนักรบ

ผู้ที่นั่งอยู่ในงานเลี้ยงล้วนเป็นคนที่กลับจากโม่เป่ยแล้วได้เลื่อนตำแหน่ง มีทั้งผู้บัญชาการเขต ผู้บัญชาการทหารม้า หัวหน้าราชองครักษ์หู่เปิน (หัวหน้าองครักษ์พยัคฆ์โผน) ขุนพลพิเศษ ขุนพลโหยวจี ขุนพลเพี่ยวฉี (ขุนพลอาชาเหิน) ขุนพลเชอจี้ (ขุนพลม้าและรถศึก) รวมยี่สิบกว่าคน ตลอดจนองครักษ์ประจำตัว ที่ปรึกษาทัพและทหารคนสนิทข้างกายแม่ทัพอีกหกคนนั่งเรียงรายกันเต็มพรืด ทั้งหมดเป็นสหายที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาแล้วทั้งสิ้น

เมื่อสุราฤทธิ์แรงล่วงลำคอไปหลายกา พวกเขาค่อยๆ เริ่มเมามายกันสามส่วนก็พากันหวนคิดถึงเหตุการณ์สู้รบที่ดุเดือดโหดร้ายในครั้งนั้น บางคนทุ่มเถียงกัน บางคนสะอึกสะอื้น บางคนภาคภูมิใจ บางคนคึกคักตื่นเต้น บางคนร่ำไห้น้ำมูกน้ำตาไหล แล้วก็มีบางคนเปลือยอกเต้นระบำ

“วันนี้เพื่อมาดื่มสุราจอกนี้ฉลองกับเหล่าพี่น้อง แม้แต่ลูกชายแต่งงานข้าก็ไม่สนใจแล้ว!”

“เจ้าบ้า ลูกชายแต่งงาน แล้วเจ้าแส่เข้าไปยุ่งอะไรด้วย”

“มารดาเจ้าสิ! ลูกชายข้าแต่งงาน ไฉนข้าจะแส่เข้าไปยุ่งมิได้”