ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

เขาโบกมือพลางเอ่ย

“ก็แล้วกันไปแต่เพียงเท่านี้เถอะ แม้เขาจะปฏิเสธไม่ยอมพนัน ทำตัวเป็นอันธพาล แต่อะไรอภัยให้กันได้ก็อภัยให้กันซะ อย่าให้ผู้อื่นนึกว่าพวกเราวางอำนาจข่มเหงคน”

เยี่ยเจาเก็บดาบ

“จริงของท่าน”

ซย่าอวี้จิ่นใช้ภาพวาดปลอมม้วนนั้นตีหัวท่านลู่ ถอนหายใจยาวเหยียดเฮือกหนึ่งและกล่าวปลอบอย่างอ่อนโยน

“อย่าเสียใจไปเลย แพ้ชนะในบ่อนพนันเป็นเรื่องธรรมดา เจ้าก็รับเงินเล็กๆ น้อยๆ นี้ไปสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ซะ ถึงเรื่องใหญ่โตปานไหนก็ไม่มีขวากหนามใดที่ข้ามผ่านไปมิได้ อย่าเสียใจมากเกินไปจนคิดสั้นเด็ดขาด แม่น้ำฉินน่ะหนาวมากเลยนะ”

ใต้หล้านี้ยังมีคนที่ต่ำช้ากว่าคนผู้นี้อีกหรือ

ท่านลู่เดือดดาลจนเลือดลมตีกลับ กระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง

ซย่าอวี้จิ่นเดินอาดๆ ยกขบวนกลับ ไม่แม้แต่จะมองเลนตมบนพื้นแม้แต่แวบเดียว พอเดินถึงหน้าประตู เขาก็เอาเหรียญอีแปะกับเศษเงินตำลึงโปรยให้ชาวเมืองบนถนนที่มุงดูอยู่ด้วยความสนใจ และหยิบตั๋วเงินสองร้อยตำลึงใบหนึ่งส่งให้ทหารคนสนิทที่เยี่ยเจาพามาเอาไปดื่มชา

เขาก้มหัวมุดเข้าไปในเกี้ยว ยังมิทันได้นั่งดีๆ นางก็ตามเข้ามา ทั้งยังยื่นมือมาตรงหน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ

“ค่าเหนื่อยของข้าล่ะ?”

“มีปัญญาแค่นี้ยังจะมีหน้าเป็นแม่ทัพใหญ่!” ซย่าอวี้จิ่นปัดมือเยี่ยเจาออกอย่างแรง ดึงตั๋วเงินสองพันตำลึงออกมายื่นให้อันคังซึ่งตามรับใช้อยู่ข้างกาย “ไปที่ร้านเหล่าเกาก่อน แอบยัดเยียดตั๋วเงินให้เขา แล้วซื้อเนื้อแพะกับเอ็นแพะมาอย่างละห้าชั่ง จากนั้นค่อยพาคนไปบอกเขาอีกทีว่าข้าท้องเดินเพราะกินเนื้อแพะที่เขาปรุง พังร้านเขาให้ราบสักตั้ง ตบหน้าเขาสักฉาดสองฉาด ไล่ออกไปจากเมืองหลวงทั้งครอบครัว บอกเขาว่าขืนกลับมาอีกล่ะก็เจอเมื่อไรโดนดีเมื่อนั้น!”

อันคังรับทราบแล้วพาคนไปทำงาน

เยี่ยเจาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ท่านก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้น ฉีอ๋องไม่น่าจะปะติดปะต่อได้รวดเร็วว่าท่านกับเหล่าเกาเป็นสหายกัน ทว่าเขามิใช่คนโง่เขลา คงเฉลียวใจได้ในเวลาไม่นานนักแต่ก็ตามหาตัวเหล่าเกาไม่พบแล้ว เกรงว่าจะระบายความโกรธแค้นทั้งหมดลงที่ท่าน”

“ก็แค่เล่นพนันกันเท่านั้น สุนัขที่ตัวเองเลี้ยงไว้ไม่เอาไหน เขาจะทำอะไรข้าได้ กล่าวตามตรง นับแต่เมื่อสองปีก่อนที่จักรพรรดิทำพระทัยแข็งโบยข้ายี่สิบไม้และถูกพระพันปีดุด่าอีกครึ่งชั่วยาม พระองค์ก็ถอดพระทัยไปแล้ว ขอแค่ข้าไม่ก่อเรื่องใหญ่ขึ้นก็จะทรงไม่ยุ่ง คนอื่นไม่เล่นงานข้าจนเป็นเรื่องใหญ่ก็จะทรงไม่ยุ่งเช่นกัน” ซย่าอวี้จิ่นกล่าวอย่างขัดเคือง “ฉะนั้นคนถ่อยกลุ่มนั้นถึงได้กล้าเยาะเย้ยถากถางข้าต่อหน้า”

นางอดถามมิได้

“ฉีอ๋องมาคิดบัญชีกับท่านจริงๆ จะทำอย่างไร”

เขายิ้มอย่างมีเลศนัย