ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

“จะกลัวอะไร จักรพรรดิองค์ปัจจุบันเป็นโอรสของพระพันปีและเป็นพี่น้องคลานตามกันมากับท่านพ่อข้า รักใคร่สนิทสนมกันมาโดยตลอด หากฉีอ๋องคิดบัญชีอำมหิตเกินไป ข้าก็จะแสร้งทำท่าน่าสงสารไปทูลฟ้องพระพันปี แล้วมีหรือที่จะทรงไม่ออกหน้าช่วยหลานแท้ๆ”

เขาเห็นเยี่ยเจาหันก้มหน้าครุ่นคิดก็สองจิตสองใจชั่วครู่ ก่อนจะหยิบกระดาษแดงใกล้มือมาใบหนึ่งห่อสัญญาหนี้แล้วส่งให้ผู้ติดตาม

“ช่างเถอะ เป็นคนก็ต้องเผื่อทางหนีทีไล่ไว้ ข้าก็กลัวว่าเขาจะโมโหจนมาดักตีข้าเหมือนกัน เจ้าเอาของขวัญชิ้นนี้ไปมอบให้ฉีอ๋อง บอกว่าหลานชายจัดงานฉลองครบเดือนให้ลูกสาวคนใหม่ที่เกิดจากอนุภรรยาเขา ไม่ต้องชดใช้คืนแล้ว”

“มีปัญญาแค่นี้ยังจะมีหน้าเป็นจวิ้นอ๋อง!” เยี่ยเจาฟังแล้วหัวเราะออกมา จากนั้นก็พูดอย่างขึงขังจริงจัง “วางใจเถอะ หากเขากล้าดักตีท่าน ข้าก็จะดักตีเขาทั้งตระกูลเลย เพียงแต่เงินที่ท่านชนะพนันมาก้อนนี้จะเก็บไว้มิได้”

“อืม ข้าก็มิใช่คนโง่เขลา” ซย่าอวี้จิ่นตอบอย่างเห็นพ้องด้วย “อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเฉลิมพระชนมายุหกสิบพรรษาของพระพันปี ท้องพระคลังร่อยหรอ จักรพรรดิกำลังกลัดกลุ้มพระทัยอยู่ ข้าก็มอบเงินเล็กๆ น้อยๆ ให้พระองค์เป็นการแสดงความกตัญญูและถือโอกาสไปคุยเล่นกับพระพันปี เล่าเรื่องบ่อนพนันขี้โกงเคราะห์ร้ายให้คนแก่คนเฒ่าได้หัวเราะชอบใจ”

เยี่ยเจาโอบไหล่เขา

“นี่ ท่านใช้กลโกงอะไรกันแน่ถึงได้ชนะพนัน ฉวยโอกาสนี้ปลอดคนบอกให้ข้าฟังที”

“เคล็ดวิชาประจำตัวข้าจะถ่ายทอดให้คนนอกได้อย่างไร” ซย่าอวี้จิ่นผลักมือนาง แต่ผลักอยู่หลายครั้งก็ผลักไม่ออกจึงพูดตอบเพ้อเจ้อเรื่อยเปื่อย “ข้าได้ยินเสียงของเซียนลูกเต๋า เป็นท่านที่บอกข้าว่ากี่แต้ม”

“ท่านฟังเสียงลูกเต๋ากระมัง ผู้ใดสอนท่าน”

ซย่าอวี้จิ่นกล่าวเสียงฮึดฮัด

“ข้าเรียนรู้เอง”

เยี่ยเจาโคลงศีรษะ

“เรื่องพรรค์นี้ต่อให้มีพรสวรรค์ก็ต้องหมั่นฝึกปรือนานสิบยี่สิบปี ดูไม่ออกเลยว่าท่านก็มีความมุ่งมั่นเช่นนี้อยู่เหมือนกัน”

ซย่าอวี้จิ่นพูดเสียงขุ่น

“ผู้ใดอยากเรียนรู้กัน ข้าเกิดมาร่างกายเย็น ตอนสี่ขวบไม่ระวังตกลงไปในน้ำเย็นจัดอีกจนอาการป่วยทรุดหนัก ต้องถูกกักอยู่ในเรือนถึงสิบสี่ปีเต็มๆ ออกไปข้างนอกมิได้ โดนห้ามโน่นห้ามนี่ทุกอย่าง ชีวิตเหี่ยวแห้งน่าเบื่อหน่ายแทบเฉาตาย นอกจากเล่นลูกเต๋าแล้วข้ายังจะทำอะไรได้อีก มือซ้ายเล่นกับมือขวา เล่นนานเข้าไม่ว่าอะไรก็ล้วนแตกฉาน”

นับแต่เขารู้ความเป็นต้นมาร่างกายก็อ่อนแอมาก บางครั้งยืนอยู่ในสวนดอกไม้ เดินรับลมสองก้าวก็หมดสติไปโดยไม่รู้สาเหตุ ในห้องมีกลิ่นยาไม่เคยขาด มีหมอเคราเหลือง เคราขาว หรือไม่มีเครามาตรวจอาการตั้งไม่รู้กี่คนต่อกี่คนซึ่งพูดเป็นเสียงเดียวว่าเขามีชีวิตอยู่ไม่พ้นอายุสิบแปด วรชายาอันไท่เฟยร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ เลี้ยงดูประคบประหงมเขาราวกับไข่ในหินที่แสนเปราะบาง ไม่กล้าให้เขาตรากตรำคร่ำเคร่ง หวาดหวั่นสุดใจว่ากระทบคราเดียวเขาก็จะแตกละเอียด

เขาไม่จำเป็นต้องเล่าเรียนเขียนอ่าน ด้วยถึงเรียนไปก็เสียเปล่า

เขาไม่จำเป็นต้องฝึกคัดตัวอักษร ด้วยถึงฝึกไปก็เสียเปล่า

เรื่องใดก็ตามที่ทุ่มเทลงไปกับผู้ที่จบชีวิตได้ทุกเมื่อล้วนเป็นการสิ้นเปลืองเกินไป ไม่ว่าร่ำเรียนมากแค่ไหนหรือดีเพียงใด ผ่านไปไม่กี่ปีก็อันตรธานหายไปสิ้น