ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

บางคราวเขาแอบฟังพวกเด็กรับใช้กับสาวใช้พูดถึงโลกภายนอก อย่างเช่นเรื่องแม่น้ำฉินที่ยาวสิบลี้กับความหรูหราฟุ่มเฟือยไร้ที่สิ้นสุดจนชวนให้ความคิดฝันไปไกล บางคราวเขานั่งพิงประตูเรือน ฟังเสียงตะโกนเอะอะครื้นเครงและเสียงฝีเท้าม้าของคนขายของจากข้างนอกที่ช่างร่าเริงสดใสปานนั้น บางคราวเขาหยิบหนังสือมาพลิกอ่าน ด้านในมีขุนเขาสายน้ำหมื่นลี้ ทุ่งหญ้าทะเลทราย งดงามดุจภาพวาด

เขามองเห็นเพียงกำแพงสี่ด้านกับผืนฟ้าสีครามด้านบน สร้างมโนภาพว่าหมู่เมฆเป็นสิ่งนั้นสิ่งนี้

บ้างเหมือนวานร บ้างเหมือนนกกระจาบฝน บ้างเหมือนอาชาพ่วงพี@@@ทว่าเมื่อเหยียดมือออกไปกลับเอื้อมไม่ถึง

ปีที่เขามีอายุสิบสี่ ชาวหมานจินเข้ามารุกราน โม่เป่ยถูกทำลายล้าง

ข่าวแพร่มาถึง เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ของเมืองหลวงโกลาหลกันไปหมด เขาสบช่องยามผู้คุ้มกันหละหลวม เปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์เล็ดลอดหนีออกไป

เขายืนอยู่กลางถนนใหญ่คล้ายคนโง่เขลาก็ไม่ปาน มองดูทุกอย่างตรงหน้าอย่างสนใจใคร่รู้

บุรุษวัยกลางคนที่เปิดแสดงละครลิงตีกลองผ่านไป ชายฉกรรจ์แบกถังหูลู่บนบ่าร้องตะโกนตลอดทาง สรรพสิ่งรอบตัวราวกับถูกปลุกให้ลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้น ล้วนแปลกใหม่น่าตื่นตาตื่นใจ ทั้งยังมีสีสันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ดูอย่างไรก็ไม่เบื่อ

เขาเดินสะเปะสะปะ ได้ยินนักเล่านิทานในหอสุรากำลังเล่าถึงแม่ทัพเยี่ยอย่างออกรสออกชาติจึงชะงักฝีเท้าสดับฟัง

‘แม่ทัพเยี่ยมีอายุเพียงสิบหก กลับมีพรสวรรค์เกินคน ฝีมือบัญชาการรบฉกาจฉกรรจ์ไม่เป็นรองแม่ทัพใหญ่ในรัชสมัยก่อน เขามีรูปโฉมองอาจน่าเกรงขาม ร่างสูงเก้าเชียะ* ถือขวานศึกหนักหนึ่งร้อยยี่สิบชั่ง ขี่อาชาเมฆาขาว กล้าหาญชาญชัยอย่างที่บุรุษนับหมื่นไม่อาจเทียบเทียมได้โดยแท้ เขาเป็นทัพหน้าบุกทะลวงค่ายทหารข้าศึกด้วยตัวเอง ยามทหารข้าศึกพุ่งเข้ามา เขาตะคอกใส่เสียงหนึ่งพร้อมเงื้อขวานฟันฉับ หามีผู้ใดสกัดไว้ได้ กระทั่งศีรษะขาดตกลงบนพื้นก็ยังไม่รู้ตัว สมเป็นบุรุษเหนือบุรุษ เป็นผู้กล้าเหนือผู้กล้าขนานแท้จริงๆ’

ใต้หล้ามีบุรุษที่เก่งกาจปานนั้นเชียวหรือ

เขานั่งฟังอยู่ด้านข้างอย่างเพลิดเพลินจนลืมตัว

ทั้งที่มีอายุต่างกันไม่มาก อีกฝ่ายเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ผาดโผนไปทั่วหล้า เขากลับเป็นสิ่งไร้ค่าที่ถูกกักขังอยู่ในเรือน

ในใจเขารู้สึกชื่นชมระคนอิจฉาเล็กน้อย ไม่เต็มใจยอมรับบ้าง ทั้งยังอับจนหนทางอยู่สักหน่อย

เรื่องเล่ายังไม่จบ แผนการหนีออกจากบ้านยังไม่สำเร็จ เขาก็ถูกคนแทะโลมด้วยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเด็กสาว

เขาสิ้นสติไปและถูกส่งกลับวัง

วรชายาอันไท่เฟยนั่งอยู่ตรงหัวเตียง ร่ำไห้ตลอดวัน

เขานอนฟังเงียบๆ พลางลอบอธิษฐานในใจ

หากปาฏิหาริย์มีจริงทำให้อาการป่วยข้าดีขึ้นได้ ขอให้ข้ากลายเป็นบุรุษที่องอาจห้าวหาญอย่างเยี่ยเจาด้วยเถอะ

ความใฝ่ฝันหนอความใฝ่ฝัน

“นี่” เยี่ยเจาตบไหล่เขาเยี่ยงชายชาตรี เอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง “ท่านใจลอยไปถึงไหน”

บุรุษที่เคยเลื่อมใสศรัทธากลายมาเป็นภรรยาตน

* ร่างสูงเก้าเชียะ เป็นอติพจน์ คือโวหารภาพพจน์ที่กล่าวเกินจริง ชาวจีนมักใช้พรรณนาถึงรูปร่างที่สูงสง่าของวีรบุรุษในงานวรรณกรรม