ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

ซย่าอวี้จิ่นบังเกิดอารมณ์ชั่วแล่นอยากหลั่งน้ำตา

เขาอยากเป็นแม่ทัพใหญ่ หาใช่ตบแต่งแม่ทัพใหญ่เป็นภรรยา!

ปัดโธ่! สวรรค์ ท่านหูหนวกไปแล้วหรือไร

ความใฝ่ฝันของซย่าอวี้จิ่นดับสลาย แต่ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป

ทว่าวันนี้เยี่ยเจาวางตัวเป็นผู้ตามได้ดียิ่ง อ้าปากก็ยกให้สามีเช่นเขาเป็นผู้นำโดยตลอด ทำให้เขายืดอกด้วยความภูมิใจต่อหน้าผู้คน บรรเทาความคับข้องหมองใจตลอดช่วงที่ผ่านมานี้ลงไม่น้อย พลอยทำให้รู้สึกว่าใบหน้านางไม่ขวางหูขวางตาอีก ด้วยเหตุนี้จึงขยับเข้าไปใกล้ ยิ้มพรายพลางเอ่ยถาม

“ตอนข้ากลับวังไปเปลี่ยนชุด ได้ยินว่าเจ้าถูกพระพันปีเรียกตัวไปเข้าเฝ้า หรือจะทรงอบรมสั่งสอนหลักการเป็นภรรยาให้เจ้าด้วยพระองค์เอง”

ไม่คาดว่านางจะพยักหน้า ยอมรับว่าเป็นจริงตามคำสัพยอกของเขาและเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมดั่งยามนำทัพออกรบ

“ทรงหวังว่าข้าจะดีต่อท่านสักหน่อย แล้วยังตรัสอีกด้วยว่าสามีภรรยาอยู่ร่วมกัน อย่าถือใจตัวเองเป็นใหญ่เกินไปนัก ให้ข้าเรียนรู้จากสตรีคนอื่นในวังให้มาก วางศักดิ์ศรีลงบ้างในเวลาที่เหมาะสม ประทินโฉม ออดอ้อนฉอเลาะ อะไรต่างๆ เหล่านี้ ข้ายังตรึกตรองอยู่เลยว่าจะทำเช่นไร”

ซย่าอวี้จิ่นตะลึงลานไปกับถ้อยคำนี้

แม้เขาจะรังเกียจที่ภรรยาตัวเองไม่มีความเป็นสตรี แต่ภรรยาที่ไม่มีความเป็นสตรีกลับดันทุรังแสร้งทำเป็นสตรีแล้วจะเป็นอย่างไรล่ะนี่

ในห้วงสมองเขาพลันวาดภาพเยี่ยเจาสวมเสื้อคลุมและกระโปรงสีแดงเข้ม มุ่นผมเป็นมวยเมฆายกสูงกลางศีรษะ ปักปิ่นทองกับหวีเสียบเงินฝังอัญมณีเต็มไปหมด เค้าหน้าเฉกเช่นบุรุษผัดแป้งขาวและแต่งแต้มกลางหน้าผากเป็นลายเหลือง* นั้นเย็นชาดุจน้ำแข็งฉายแววอำมหิต ในมือถือดาบใหญ่สองเล่ม เดินซอยเท้าสั้นๆ อย่างชดช้อย จากนั้นเรียกเขาว่าท่านพี่อย่าง ‘สะเทิ้นอาย’ พยายามทำท่าชม้ายชายตาคล้ายภรรยาบ้านอื่น

นี่จะเป็นเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวปานใด จะต้องทำให้คนขวัญผวาจนสำรอกสุราอาหารคืนก่อนหน้าออกมาได้เป็นแม่นมั่น

ซย่าอวี้จิ่นนึกภาพนั้นแล้วหน้าตาซีดเผือด กุมปากสั่นศีรษะสุดชีวิต

“อย่าเด็ดขาด เจ้าเป็นเช่นนี้ดีแล้ว!”

เยี่ยเจาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“นั่นสิ ตั้งแต่เด็กข้าก็ไม่เคยหัดทำตัวเป็นสตรีมาก่อน ข้าก็รู้สึกว่ามันฝืนใจเกินไปแล้ว”

ซย่าอวี้จิ่นกล่าวทวนตามคำพูดนางราวกับเป็นนกแก้ว

“ใช่ๆ มันฝืนใจเกินไปแล้ว”

เยี่ยเจาถาม

“ข้านึกว่าท่านจะเกลียดมากซะอีก?”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ยตามสัตย์จริง

* สตรีชาวฮั่นที่ออกเรือนแล้วในสมัยโบราณนิยมตกแต่งหน้าผากด้วยสีเหลืองเป็นรูปดอกไม้ พระจันทร์ ดวงดาว หรือลายนก เรียกว่าแต้มลายเหลือง (ฮวาหวง)