ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

“ก็เกลียดมาก แต่ข้ายิ่งเกลียดการเสแสร้งแกล้งทำ ต่อหน้าอย่างหนึ่ง ลับหลังอย่างหนึ่ง ทั้งที่ไม่ชอบกลับแสร้งทำท่าว่าชอบ คนจอมปลอมพรรค์นี้น่าชังนัก”

เยี่ยเจายกนิ้วโป้งให้เขา

“ดี! ข้าชื่นชมที่ท่านตรงไปตรงมานี่แหละ”

ซย่าอวี้จิ่นเบะปาก กล่าวอย่างปั้นปึ่ง

“มีอะไรน่าชื่นชมกัน!” เขานิ่งคิด เห็นว่ายามนี้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ยังดีอยู่จึงเอ่ยถามในสิ่งที่เก็บอยู่ในใจมาเนิ่นนาน “เจ้ากับข้าไม่รู้จักมักคุ้นกันมาก่อน เจ้ากลับเลือกแต่งงานกับข้า คงมิใช่เป็นเพราะได้ยินข่าวลือเหลวไหลเลอะเทอะของข้ากระมัง”

เยี่ยเจาลังเลอยู่นานถึงเอ่ยขึ้น

“มิใช่ ข้าเพียงรู้สึกว่า@@@ตัวเองนิสัยคล้ายคลึงกับท่านอยู่บ้าง คงเข้ากันได้ดี”

ซย่าอวี้จิ่นได้ยินแล้วเพียงรู้สึกถูกเยาะเย้ยถากถาง

“คล้ายคลึงอะไรกัน เจ้าเป็นผู้กล้า ข้าเป็นคนพาล เจ้าเป็นเสาหลักของราชสำนัก ข้าเป็นตัวไร้ค่าของต้าฉิน เราสองคนต่างกันราวฟ้ากับเหว อันที่จริงสามปีให้หลังพอตกลงหย่ากันแล้ว เจ้าคงโล่งอกเช่นกันกระมัง อย่างน้อยเจ้าก็สามารถเลือกบุรุษที่ตัวเองพึงใจ ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับอันธพาลเกเรที่เจ้ารังเกียจ”

เยี่ยเจาตกตะลึงไปเล็กน้อย เงยหน้าขวับแล้วเอ่ยถาม

“ผู้ใดพูดว่าข้ารังเกียจที่ท่านเป็นอันธพาลเกเร”

ซย่าอวี้จิ่นนึกถึงว่าหูชิงเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของนางจึงไม่อยากเปิดเผยออกไป เพียงพูดอย่างคลุมเครือ

“ทุกคนล้วนพูดเช่นนี้ทั้งนั้น ตั้งแต่แต่งงานวันแรกเป็นต้นมาข้าไม่เคยรู้สึกเลยว่าเจ้าให้เกียรติข้า”

ในเกี้ยวเงียบงันไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงฝีเท้าม้าดังก้องกังวานอยู่ด้านนอก

ทันใดนั้นเยี่ยเจาก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ นางหัวเราะงอหาย เอามือกุมท้อง หัวเราะจนน้ำตาแทบไหลออกมา จากนั้นนางก็สะกดกลั้นไว้ ชี้หน้าเขาพร้อมเอ่ย

“ไม่ว่าข้าจะรังเกียจท่านด้วยเรื่องใดก็ตาม ไม่มีทางที่ข้าจะรังเกียจที่ท่านเป็นอันธพาลเกเรเด็ดขาด”

ซย่าอวี้จิ่นหน้าแดงก่ำ ตะคอกถามอย่างฉุนเฉียว

“มีอะไรน่าขัน!”

“น้ำหน้าอย่างท่านน่ะหรือเป็นอันธพาลเกเร น่าขันจะตายอยู่แล้ว”

เยี่ยเจายังคงยืดตัวตรงไม่ไหว มือหนึ่งขยี้ตา

“ตั้งแต่อายุสิบสองข้าก็กล้าเป็นหัวโจกของพวกคุณชายเสเพล เที่ยวเกะกะระรานไปทั่วโม่เป่ย เป็นลูกพี่ของนักเลงเจ้าถิ่น เป็นหัวหน้าในหมู่อันธพาล ชอบใช้กำลังชกต่อยวิวาทไม่เว้นแต่ละวัน ขี้โมโหอารมณ์ร้าย เอะอะก็ทุบตีคนจนบาดเจ็บ เว้นแต่ผลักคนตาบอดลงแม่น้ำกับตีเด็กซ้อมผู้หญิงไม่เลือกหน้าแล้ว มีเรื่องชั่วช้าเลวทรามอะไรบ้างที่ไม่เคยทำมาก่อน

ข้าก่อเรื่องอยู่หลายปี นับวันทำตัวเหลวไหลขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ท่านพ่อโกรธจนทนไม่ไหว คิดจะลงไม้ลงมือสั่งสอนข้า กลับถูกข้าทำกระดูกข้อมือหัก นอนอยู่บนเตียงนานครึ่งเดือน เกือบจะขับไล่ข้าออกจากตระกูลอยู่แล้ว เป็นท่านทวดกับท่านแม่ยอมแลกด้วยชีวิตถึงปกป้องข้าไว้ได้ ในตอนนั้นมีคนมากมายในโม่เป่ยได้แต่โกรธแค้นอยู่ในใจ ไม่กล้าปริปากพูดออกมา พวกเขาล้วนแอบเผากระดาษเงินกระดาษทองไหว้พระ ภาวนาขอให้ข้าตายไวๆ ก็นับว่าเป็นการขจัดเภทภัยได้”

วัยเยาว์ที่เหลวไหลสิ้นคิด กระทำสิ่งเลวร้ายมากมายจนสาธยายอย่างไรก็ไม่หมด