ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

“อืม”

เยี่ยเจาเตะคนบนพื้นอีกหลายที เสียงกระดูกข้อมือหักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ฟังแล้วบาดหูอยู่บ้าง

นางเอ่ยต่อท้ายด้วยเสียงราบเรียบ

“สามีเป็นหลักของภรรยา นานทีปีหนเขาจะกำชับให้ข้าทำอะไรสักอย่าง ข้าจะอาศัยตำแหน่งตัวเองฝืนคำสั่งเขาอย่างโจ่งแจ้งก็คงไม่ดีนัก”

ซย่าอวี้จิ่นเอามือไพล่หลัง เปรยขึ้นอย่างลำพองใจ

“ดูไว้ซะ นี่ก็คือสามีเป็นผู้นำ ภรรยาเป็นผู้ตาม!”

“ตะ@@@ตามประสาอะไรกัน@@@”

ท่านลู่เจ็บจนชักกระตุกไปทั้งตัว เขายังคิดจะทำปากเก่งต่อ แต่แล้วฉุกคิดถึงกิตติศัพท์ความดุร้ายของพญายมแห่งแดนดินขึ้นได้กะทันหัน เขาจึงเร่งรีบหลับตาลงพยายามแสร้งตาย

เยี่ยเจาใช้ฝักดาบกระทุ้งท่านลู่พลางถาม

“เขาไม่พนันแล้วจะเอาอย่างไรดี”

ซย่าอวี้จิ่นพูดอย่างเฉียบขาด

“ก็งัดเอาความถนัดของเจ้าออกมาใช้สิ ซ้อมเขาต่อไป!”

เยี่ยเจาโน้มกายลง เอ่ยถามด้วย ‘เจตนาดี’

“นี่ ตกลงว่าเจ้าจะพนันหรือไม่ ได้ยินที่สามีข้าสั่งแล้วใช่ไหม ไม่ต้องห่วง เรื่องทำให้คนตายทั้งเป็นอย่างน้อยข้าก็รู้เป็นร้อยวิธี”

จวิ้นอ๋องอยากพนันก็ต้องพนันจนเขาพอใจ

ยามที่ซย่าอวี้จิ่นยอมรามืออย่างหนำใจ บ่อนรุ่งเรืองนานก็สูญเงินทั้งสิ้นสิบสองหมื่นสามพันแปดร้อยตำลึง มิหนำซ้ำท่านลู่ยังต้องชดใช้ด้วยแขนข้างหนึ่ง

เรื่องน่าเสียดายคือหลังจากการพนันจบสิ้น เยี่ยเจาส่งทหารไปตรวจค้นทั่วทั้งบ่อนพนัน ทุบโต๊ะทุบเก้าอี้จนพังยับเยิน พบเงินเพียงหนึ่งหมื่นสองพันสองร้อยสามสิบสี่ตำลึง แล้วก็ยังมีวัตถุโบราณหลายชิ้นกับเศษเงินอีแปะกองใหญ่

ท่านลู่น้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะขณะถูกดาบเล่มใหญ่จ่อไว้และบังคับให้ลงลายมือชื่อในสัญญาหนี้ ประทับรอยนิ้วมือด้วยเลือด

ซย่าอวี้จิ่นถือวัตถุโบราณพลิกดูไปมา พูดเหยียดหยามเป็นการสั่งสอนแกมให้ความรู้

“ล้วนเป็นของไร้ราคาทั้งนั้น ภาพวาดของหลี่ไป๋เหนียนภาพนี้ก็ยังเป็นของปลอม คิดไม่ถึงว่าคนอย่างเจ้านอกจากจะไม่เข้าขั้น ไม่มีคุณธรรมแล้ว แม้แต่สายตาก็ไม่เอาไหน วันหลังต้องใฝ่หาวิชาความรู้ให้มาก@@@เจ้าทำหน้าคับข้องใจอย่างนั้นให้ผู้ใดดูรึ ที่ข้าสั่งสอนเจ้าไม่ถูกต้องหรือไร”

เยี่ยเจาเคาะหัวท่านลู่ หรี่ตามองเขา

ท่านลู่ลุกลนคลานเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำ กล่าวอ้อนวอน

“ขอรับ@@@จวิ้นอ๋องสั่งสอนได้ถูกต้อง@@@ข้าไร้ความดี ไร้คุณธรรม มีตาแต่หามีแววไม่@@@”

“ในเมื่อเจ้าสำนึกผิดแล้วก็ช่างเถอะ ข้าเป็นคนใจคอกว้างขวาง มิใช่คนชั่วที่พาลหาเรื่องโดยไร้เหตุผลพรรค์นั้น ไหนเลยจะเก็บเรื่องที่เจ้าล่วงเกินเช่นนี้มาใส่ใจ”

ซย่าอวี้จิ่นลุกขึ้นจากเก้าอี้ยาวที่ไม่บุบสลายเพียงตัวเดียวในบ่อนพนัน บิดขี้เกียจคราหนึ่ง ก่อนจะหยิบสัญญาหนี้ขึ้นมาตรวจทานอย่างถี่ถ้วนและโยนวัตถุโบราณที่ไร้ราคาสองสามชิ้นคืนไปอย่างใจกว้างมาก