ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

ต่อมาโม่เป่ยตกอยู่ในอันตราย นางนำพากองทหารต่อต้านการรุกรานของชาวหมานจินและเสี่ยงตายโจมตีกลับ ผู้คนจึงเริ่มลืมเลือนอดีตเหล่านี้กันมากขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดจดจำเพียงแต่แม่ทัพใหญ่ผู้กล้าหาญมากกลยุทธ์ องอาจปราศจากความพรั่นพรึงจนทำให้ข้าศึกได้ยินชื่อก็ขวัญหนีดีฝ่อเท่านั้น ทว่าความหลังที่ไม่อยากหวนกลับไปมองเหล่านั้นนางกลับไม่กล้าลืม มีความผิดบางอย่างที่นางกระทำเอาไว้ ต้องชดใช้ไปชั่วชีวิต

เยี่ยเจาแย้มยิ้มอยู่ดีๆ แต่แล้วจู่ๆ นางก็ยิ้มไม่ออก

เป็นครั้งแรกที่ซย่าอวี้จิ่นมองเห็นความสำนึกผิดอย่างล้ำลึกบนใบหน้าเยือกเย็นเด็ดเดี่ยวของอีกฝ่าย

นางก้มหน้าลง ดวงตาหม่นหมอง

“เลิกพูดเถอะ เรื่องเลวทรามที่ข้าทำไว้มากกว่าท่านนัก”

ซย่าอวี้จิ่นขยับเข้าไปใกล้นาง ลูบศีรษะนางพลางกล่าวปลอบ

“นี่@@@เด็กดี ผู้หลงผิดกลับตัว ทองยังแลกมิได้นะ”

เยี่ยเจาทุกข์ใจอยู่บ้างในทีแรก แต่พอเห็นเขาแสดงท่าทางรนหาเรื่องเจ็บตัว หางตาก็กระตุกริกๆ

“ฟังดูแล้วเจ้าบัดซบกว่าข้าจริงๆ ก็ว่าไม่ได้ที่เจ้าไม่ชอบเอ่ยถึงอดีต” ซย่าอวี้จิ่นดูคล้ายไม่รู้ตัวสักนิด ยังคงพูดปลอบโยนต่อไป “แต่คนหาใช่เทวดา ตอนนี้เจ้ากลับเนื้อกลับตัวแล้ว ทุกคนก็คงให้อภัยเจ้า”

เยี่ยเจาเห็นพ้องด้วย

“นั่นสิ ถ้าเป็นนิสัยข้าในกาลก่อน พฤติกรรมของท่านในเวลานี้จะต้องถูกทุบตีจนกระดูกร้าวสองสามท่อนแล้วค่อยต่อยจมูกหัก นอนพักรักษาตัวบนเตียงครึ่งปีแน่นอน”

ซย่าอวี้จิ่นรีบหดมือกลับแล้วเปรยขึ้น

“เจ้ากลับตัวแล้วช่างดีจริงๆ หนอ”

นัยน์ตาดำขลับของเขากลิ้งกลอกหลุกหลิก ดูคล้ายเจ้าเพียงพอนหิมะที่กระทำเรื่องชั่วร้ายได้เป็นผลสำเร็จแล้วส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์

เมื่อถูกถ้อยคำเหลวไหลเลอะเทอะของเขารบกวนภวังค์ความคิด เยี่ยเจาก็สลัดความทรงจำที่น่าชังทิ้งไปชั่วคราว นางล้วงตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“พระพันปีพระราชทาน ‘บัญญัติสตรี’ ที่อดีตอัครมเหสีเซี่ยวฮุ่ยทรงเขียนขึ้นเองให้ข้าเล่มหนึ่ง”

ซย่าอวี้จิ่นสบประมาท

“เจ้าอ่านไปก็เสียเปล่า”

เยี่ยเจาพูดอธิบาย

“ตั้งแต่เล็กข้าก็ชมชอบแต่เล่นดาบเล่นทวน เกลียดการท่องตำราเป็นที่สุด หลังจากเป็นทหารแล้วจำเป็นต้องอ่านตำราพิชัยยุทธ์กับสารต่างๆ ถึงได้เริ่มเล่าเรียนด้วยความจำใจ น่าเสียดายที่ข้าไร้พรสวรรค์ อ่านออกเขียนได้แค่งูๆ ปลาๆ จนบัดนี้พออ่านอะไรที่ใช้ถ้อยความสละสลวยสักหน่อยเป็นต้องปวดศีรษะ ดังนั้นผู้ใดก็ตามในกองทัพที่ส่งบันทึกมาแล้วข้าอ่านไม่เข้าใจ ข้าก็จะลากตัวคนผู้นั้นออกไปโบย ตอนนี้ทุกคนล้วนฉลาดขึ้น รู้จักสื่อความของตนด้วยวิธีการที่ง่ายดายที่สุดแล้ว น่าเสียดายที่อัครมเหสีเซี่ยวฮุ่ยทรงมีวิชาความรู้สูงส่ง ความสามารถเชิงประพันธ์โดดเด่น ถ้อยคำสำนวนไพเราะสวยงามยาวเหยียดเป็นบทๆ ยังมีโวหารเปรียบเทียบที่กินความลึกซึ้ง ข้าอ่านบัญญัติสตรีไปสามบรรทัดก็สัปหงกแล้ว”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

“เจ้าเขียนหนังสือหย่าได้ดีมากเลยมิใช่หรือ”

เยี่ยเจาเอามือไพล่หลัง เอ่ยอย่างทะนงตน