ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

ซย่าอวี้จิ่นตะคอกอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

“คนฐานะต่ำต้อยเช่นเจ้าถือดีอะไรมาพานพบข้า แล้วเงินที่ข้าชนะมาได้อย่างถูกต้องชอบธรรมยังต้องให้เจ้ามอบให้ด้วยหรือ”

ท่านลู่ใช้ทั้งไม้แข็งไม้อ่อนแล้ว ทว่าอีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ยอมขยับไปไหน

พวกผีพนันที่ตั้งใจลงเดิมพันตามซย่าอวี้จิ่นนับไม่ถ้วนทางด้านหลังตะโกนให้เริ่มเล่นหมายถอนทุนคืน

ท่านลู่ตรึกตรองอยู่เนิ่นนานก็คิดอุบายอย่างหนึ่งขึ้นได้ เขาเรียกพวกนักเลงหัวไม้มาแล้วประกาศ

“วันนี้บ่อนพนันเราปิดชั่วคราว เชิญทุกคนแยกย้ายกลับไป คราวหน้าค่อยมาใหม่!”

พวกนักเลงหัวไม้เข้าใจความหมายก็เริ่มตวาดไล่คน แม้ทุกคนจะไม่เต็มใจเหลือแสนก็ได้แต่ออกไปพร้อมเสียงสบถก่นด่า ชั่วอึดใจเดียวเหลือเพียงซย่าอวี้จิ่นกับเด็กรับใช้สองสามคนที่เขาพามาด้วยอยู่ในบ่อนพนันที่ว่างเปล่าโหรงเหรง

ท่านลู่แค่นยิ้มคราหนึ่งอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ประสานมือคารวะ

“จวิ้นอ๋องสุขภาพไม่ดี อยากพักผ่อนที่บ่อนพนัน ข้าก็จะจัดคนมาปรนนิบัติพัดวี รอท่านพักผ่อนพอแล้ว อยากไปเมื่อไรก็ได้ขอรับ”

กล่าวจบเขาก็บุ้ยใบ้บอกพวกนักเลงหัวไม้ให้อยู่จับตาดูไว้ ส่วนตัวเองสาวเท้ายาวๆ ออกนอกประตูไป ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะหลบหน้าเทพโรคระบาดผู้นี้สักสองสามวัน

เงินเก้าพันกว่าตำลึงเป็นจำนวนใกล้เคียงกับที่ซย่าอวี้จิ่นคาดเดาไว้ อย่างมากเขาค่อยมาใหม่วันหลัง ก่อกวนไปเรื่อยๆ จนกว่าอีกฝ่ายจะปิดประตูเลิกกิจการ

แม้จะไม่พึงพอใจกับผลลัพธ์เท่าไร เขาก็ได้แต่เก็บตั๋วเงิน ตั้งท่าจะลุกขึ้นเดินออกไป

ทันใดนั้นมีเสียงลมระลอกหนึ่งดังลอยมาจากนอกประตู

ท่านลู่คล้ายถุงกระสอบใบหนึ่งก็ไม่ปาน ปลิวหวือมากลางอากาศก่อนจะตกลงกระแทกโต๊ะพนันเบื้องหน้าซย่าอวี้จิ่นอย่างแรงจนแตกทะลุเป็นรูใหญ่

“บัดซบ!”

สุ้มเสียงเหี้ยมเกรียมประหนึ่งปลายคมดาบเปื้อนเลือดชวนให้สะท้านเยือกขนลุก

เยี่ยเจาสวมอาภรณ์ทะมัดทะแมงสีแดงทั้งชุด ถือดาบอยู่ในมือ นำทหารคนสนิทยี่สิบกว่านายปิดล้อมบ่อนพนันไว้ทุกด้าน จากนั้นสาวเท้าเนิบนาบเข้ามามองกวาดไปรอบทิศด้วยสายตาดุดันแล้วค่อยผงกศีรษะกับซย่าอวี้จิ่น สุดท้ายตรึงสายตาอยู่ที่ร่างท่านลู่ กล่าวขึ้นโดยไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

“พนันต่อ!”

ซย่าอวี้จิ่นอ่านสถานการณ์ได้แจ่มแจ้งก็หน้าบานด้วยความยินดี รีบกลับไปนั่งดังเดิม

ท่านลู่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาเอ่ยเสียงดัง

“ท่านเป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพใต้หล้าผู้ทรงเกียรติ ถึงกับกล้าข่มเหงราษฎร ข้าจะไปฟ้องร้องท่าน!”

เยี่ยเจาเดินเข้าไปเตะอีกฝ่ายจนกลิ้งหน้าคว่ำอีกทีแล้วเหยียบหลังเขาไว้ ออกแรงกดเท้าลงช้าๆ พลางอธิบายอย่างไม่อนาทรร้อนใจ

“สามีข้าให้เจ้าพนัน เจ้าก็ต้องพนัน”

ซย่าอวี้จิ่นเข้าใจความหมายของนาง ตบมือพร้อมพูดยิ้มๆ

“เจ้าไม่รู้หรือว่ากษัตริย์เป็นหลักของขุนนาง บิดาเป็นหลักของบุตร สามีเป็นหลักของภรรยา ข้าให้เจ้าพนัน หากนางเป็นศรีภรรยาก็ย่อมต้องจับเจ้ามาพนันกับข้า หากนางไม่อยู่ในโอวาท ข้าจะหย่ากับนางซะเลยคอยดู!”