ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 7

ซย่าอวี้จิ่นรู้สึกราวกับอสนีสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาจากกลางฟ้า ส่งเสียงดังกึกก้องอึงอลอยู่ในหู เมื่อดึงสติคืนมาได้ก็เริ่มสงสัยว่าเสด็จลุงของตนถูกนางจิ้งจอกยั่วยวนให้ลุ่มหลงจนอยากให้บ้านเมืองพินาศล่มจมแล้วหรือไร

เขากล่าวตอบเสียงอึกอัก

“พระองค์ก็ทราบว่ากระหม่อมมีความสามารถน้อยนิด นอกจากกินดื่มเที่ยวเล่นแล้วทำอะไรไม่เป็นทั้งนั้น ส่วนเรื่องตำรับตำราแม้จะเรียนบ้างไม่เรียนบ้างกับบัณฑิตหลงอยู่หลายปี อย่างมากก็พออ่านบทประพันธ์ได้รู้เรื่อง แต่หลักบริหารบ้านเมืองอะไรนั่นไม่เข้าใจสักอย่าง ให้กระหม่อมเป็นขุนนางอาจทำให้มีคนตายได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิแย้มยิ้มอ่อนโยนอบอุ่นยิ่งขึ้น เดินเข้าไปตบบ่าซย่าอวี้จิ่นเบาๆ พร้อมกล่าว

“อย่าดูแคลนตัวเองเกินไป เราไตร่ตรองทบทวนแล้ว ตำแหน่งนี้หามีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าเจ้า”

ซย่าอวี้จิ่นเห็นจักรพรรดิดูท่าทางไม่คล้ายเสียสติก็ถามขึ้นอย่างระแวงสงสัย

“ตำแหน่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผู้ตรวจการนครหลวง”

ซย่าอวี้จิ่นเกือบสำลัก

ตำแหน่งผู้ตรวจการนครหลวงนี้ฟังดูน่าเกรงขาม แต่แท้จริงแล้วเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยขั้นหก มีผู้ใต้บังคับบัญชาร้อยกว่าคน ทำหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยและจับโจรผู้ร้ายตามท้องถนนในเมืองหลวง ทั้งยังต้องรับเรื่องร้องเรียนเล็กๆ น้อยๆ ดังเช่นหญิงสาวชาวบ้านทะเลาะตบตี นักเลงหัวไม้ต่อสู้วิวาท อันธพาลกินอาหารไม่จ่ายเงิน สุนัขดุข้างบ้านทำร้ายคน หมอไร้ฝีมือรักษาโรคผิด เที่ยวหอคณิกาไม่มีเงินจ่าย และอื่นๆ สรุปแล้วก็คือคนตรวจตราถนนดีๆ นี่เอง

แล้วการตรวจตราถนนใหญ่ในเมืองหลวงก็มิใช่เรื่องง่าย ใบไม้ร่วงจากต้นใบหนึ่งล้วนตกใส่ศีรษะผู้สูงศักดิ์สองสามคน มีทั้งขุนนางใหญ่ชุกชุมและบ่าวไพร่วางโตของพวกเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ยั้วเยี้ยราวกับฝูงมด ร้านค้าใหญ่โตทุกแห่งล้วนมีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงกันสลับซับซ้อน ส่วนผู้ตรวจการนครหลวงก็ยศต่ำจนคำพูดไร้น้ำหนัก มักเป็นฝ่ายล่วงเกินคนอยู่เสมอ ผลลัพธ์คือมิใช่โดนเล่นงานก็ถูกลงโทษ ไม่ก็ไม่กล้าแตะต้องใครเลย ส่งผลให้แต่ละปีต้องเปลี่ยนผู้ตรวจการนครหลวงถึงสามคนด้วยผู้ใดก็ไม่เต็มใจรับตำแหน่งเคราะห์ร้ายนี้

ซย่าอวี้จิ่นพยายามบอกปัด

“กระหม่อมไม่ทำได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิเอ่ยง่ายๆ

“ถึงอย่างไรเจ้าอยู่เฉยๆ ก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกทุกวัน เป็นผู้ตรวจการนครหลวงมิใช่เดินเล่นเหมือนกันหรอกหรือ แค่มีชื่อตำแหน่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น ทำงานไปตามหน้าที่ก็พอแล้ว อีกประการหนึ่ง กระทั่งฉีอ๋องเจ้ายังกล้าเล่นงาน จะจัดการคนอื่นอีกก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงแล้ว”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ยถามโดยตั้งความหวังว่าตัวเองจะบังเอิญโชคดี

“ถ้ากระหม่อมก่อความเสียหายขึ้น@@@จะทรงปลดกระหม่อมออกจากตำแหน่งเลยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิยืนกราน

“อย่าพูดอะไรชวนท้อใจเช่นนั้น เจ้าต้องทำได้แน่นอน ยิ่งกว่านั้นเราเองก็หักใจให้กรมปกครองสอบสวนความผิดเจ้าไม่ได้หรอก”

ซย่าอวี้จิ่นกล่าวด้วยสีหน้าโศกรันทด

“แล้วถ้าทุกคนไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติกระหม่อมจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”