ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 7

ซย่าอวี้จิ่นพูดอย่างน้อยใจ

“ต้องใช่แน่ๆ!”

เยี่ยเจาทอดถอนใจ

“มิใช่จริงๆ”

ซย่าอวี้จิ่นตัดสินใจว่าจะไม่เอาความคิดอันไร้เหตุผลของภรรยามาตรึกตรองอีก เขาเอ่ยขึ้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“จักรพรรดิเลือกข้าเป็นผู้ตรวจการนครหลวงเพราะมองแค่ศักดิ์ฐานะของข้าเท่านั้น ต่อให้ข้าทำงานย่ำแย่แค่ไหนก็เป็นหลานแท้ๆ ของพระพันปี ไม่ว่าผู้ใดล้วนต้องไว้หน้าให้หลายส่วน ถึงอย่างไรตอนนี้ไม่มีคนเต็มใจรับตำแหน่งนี้ หากข้าทำได้ดีก็เป็นเรื่องน่ายินดี หากข้าทำได้ไม่ดีก็เป็นเรื่องชอบด้วยเหตุผล ถือว่าใช้ประโยชน์ทุกอย่างจนคุ้มค่าเลย”

เยี่ยเจาเอ่ยขึ้น

“ท่านหาได้ย่ำแย่ขนาดนั้น”

ซย่าอวี้จิ่นเย้ยหยันตัวเอง

“ข้าปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่ามาสิบกว่าปี นอกจากทำตัวสำมะเลเทเมาแล้วไม่มีอะไรสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอัน หากมิใช่ยังอยู่ในศักดิ์ฐานะนี้ จะว่าไปแล้วก็คงไม่มีใครหน้าไหนให้เกียรติข้า”

“ศักดิ์ฐานะของท่านคือคุณสมบัติที่คนรอบข้างอยากมีก็ใช่ว่าจะมีกันได้”

ซย่าอวี้จิ่นพูดเยาะอย่างดูแคลน

“ข้าก็แค่มีติดตัวมาแต่เกิด”

เยี่ยเจาควงดาบโค้งในมือ พูดด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย

“ข้ามีพรสวรรค์ในเชิงยุทธ์เหนือกว่าใครๆ ก็เป็นสิ่งที่มีติดตัวมาแต่เกิด ศักดิ์ฐานะของข้าก็ไม่ต่างกัน หากข้ามิใช่ลูกชายของเยี่ยจง ได้อาศัยชื่อเสียงบารมีของสกุลเยี่ยนำทัพในโม่เป่ย ไหนเลยข้าจะมีผู้ติดตามมากมาย ไหนเลยข้าจะทำให้ทุกคนเชื่อฟังคำสั่งได้ง่ายดาย หากท่านมิใช่หลานแท้ๆ ของพระพันปี@@@”

“บ้าเอ๊ย!” ซย่าอวี้จิ่นปากระดูกชิ้นหนึ่งในมือใส่ศีรษะนางพร้อมพูดตะคอก “เจ้าเป็นลูกสาวของเยี่ยจง มิใช่ลูกชาย จำใส่หัวซะบ้าง ข้ามิได้ตบแต่งบุรุษเข้ามาในตระกูล!”

“เคยปากน่ะ” เยี่ยเจาเบี่ยงกายหลบกระดูกที่ลอยหวือมา ส่ายหน้าเอ่ยยิ้มๆ อย่างกระดากใจ “ชาติกำเนิดขึ้นอยู่กับโชคชะตาซึ่งเป็นหนึ่งในสิ่งที่สวรรค์ประทานให้ ท่านคิดว่าการที่จักรพรรดิยกข้าให้แต่งงานกับท่านเพื่อให้ข้าข่มรัศมีท่านหรือ ความจริงแล้วหาใช่เช่นนั้น พระองค์หวังว่าท่านจะช่วยหนุนหลังข้าต่างหาก”

คำพูดขบขันนี้ไม่ชวนขันเลย ซย่าอวี้จิ่นหัวเราะฝืดๆ รู้สึกใบหน้ากระตุกน้อยๆ

เยี่ยเจาพูดอธิบายต่อ

“ยามแคว้นต้าฉินระส่ำระสาย ข้าที่เป็นสตรีกลับได้รับตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ เรียกได้ว่าเป็นเรื่องเหลือวิสัยจริงๆ บัดนี้แผ่นดินสงบสุขแล้ว ขุนนางทั้งราชสำนักล้วนเป็นบุรุษ ในหมู่แม่ทัพนายกองมิใช่ว่าจะไร้ผู้มีความสามารถโดดเด่น แต่ต้องถูกสตรีกดหัวไว้จะทำใจยอมรับได้อย่างไร แม้พวกเขาจะอดกลั้นไว้ไม่เอ่ยถึง ทว่านานไปๆ ก็ต้องเคลื่อนไหวในที่สุด ยิ่งกว่านั้นผู้บัญชาการกองทัพใต้หล้ามีได้เพียงคนเดียว ทุกคนต่างจับจ้องกันตาเป็นมัน ตราบใดที่ข้าไม่ลงจากตำแหน่ง คนอื่นก็ผลัดเปลี่ยนเข้ามาแทนที่มิได้ตลอดไป”

ซย่าอวี้จิ่นเอ่ย

“จักรพรรดิทรงพระปรีชา ขอเพียงเจ้าไม่เผด็จการบ้าอำนาจ มีอะไรน่าเป็นห่วงกัน”